zondag 19 maart 2017

De natuur en ik

Zo'n drie jaar geleden kreeg ik een enorme behoefte om im de natuur te zijn. Ik ging veel wandelen in de bossen en huurde regelmatig een huisje via www.natuurhuisjes.nl. Niet veel later vond ik een huisje midden in de bossen waar ik me permanent vestigde. Ik was er vaak alleen en vond het vaak heerlijk. Ook kwam ik er mezelf tegen. Zo kon ik de ene dag enorm genieten van het wandelen en de energie van het bos en op een andere dag dacht ik weer 'loop ik hier weer alleen in dat klote bos'. Ik was of in verbinding met mijn ziel of zat lekker in mijn ego.

Ik ben net aan mijn tentamen bezig en kom in een van de boeken een stuk tekst tegen waarin staat waarom mensen de natuur opzoeken.

Wanneer mensen zich eenzaam voelen tussen de mensen; dat was bij mij zeker het geval, ik voelde me niet begrepen  (begreep er zelf nog niet zo veel van) en koos er liever voor om alleen te zijn.  Wat overigens voor mijn gevoel heeft bijgedragen aan mijn helingsproces. 
Wat me bij de volgende bewering brengt, wanneer mensen beschadigd zijn en de natuur genezend kan werken. Of wanneer we kracht putten uit de natuur waardoor we werkzamer en bevredigender leven.

Ik heb aan de periode hier in het bos heel veel gehad. Twee jaar die voorbij zijn gevlogen, waarin ik heb genoten en me verdrietig heb gevoeld. Waarin ik mooie mensen heb mogen ontmoeten, heel veel gelachen heb. Waarin ik heb geleerd, geheeld en verteerd. Lange vriendschappen dieper zijn verankerd en ik heb genoten van de stilte.  Ik zal er altijd op terug blijven kijken als een bijzondere tijd.

En nu is het weer tijd om terug te gaan naar de stad. De behoefte om weer vol aan het leven deel te nemen is groot en het voelt goed. Ik begrijp door de tekst in het boek ook waarom, het bos heeft zijn taak volbracht.

Ik sta al weer enige tijd open voor nieuwe liefdes in mijn leven wat blijkt uit de mooie mannen die in mijn leven verschijnen. Ik geniet met volle teugen en ga zien wat deze volgende fase van mijn leven mij gaat brengen.

zaterdag 18 maart 2017

Collateral beauty

Elke winter heb ik samen met een paar vrienden een abonnement op Pathé bioscopen. Vier maanden onbeperkt naar de film voor veertig euro via de spaarpunten bij de ING bank. Op een of andere manier lukte het ons niet om naar Collateral beauty te gaan, een film met Will Smith welke ik heel graag wilde zien. Vanavond heb ik hem gezien en hij was zo mooi als ik verwachtte. Over liefde, tijd en dood. Liefde omdat alles daar om draait. Tijd omdat we daar nooit genoeg van hebben en dood omdat het onze grootste angst is.

Angst voor de dood is inderdaad onze grootste angst. Wanneer je ieders angst afpelt kom je daar op uit. En dan is er liefde, altijd. Sinds mijn ontwaken ben ik niet meer bang zo bang voor de dood. Ik wilde schrijven dat ik er niet meer bang voor ben maar dat is nog niet zo. Anders zou mijn ego al gezwegen hebben. Wel voel ik vanuit mijn ziel dat dit leven eindig is maar mijn ziel voor altijd is. Sinds ik me bewust ben van mijn ziel en door regressie mag reizen door mijn verschillende levens wordt de rust en de berusting steeds groter, dieper.

Zoals ze in de film zeggen 'don't forget to see the collateral beauty'..of zoals ik het liever zeg 'always see the collateral beauty'

zaterdag 4 februari 2017

Verklaring voor verdriet

Gisteren kwamen we met de huiswerkgroep van de opleiding bij elkaar. Deze keer was ik aan de beurt om een sessie te ondergaan. 'Waar wil je vandaag aan werken?'
Sinds ik aan de opleiding ben begonnen, zo'n 1,5 jaar geleden kom ik telkens in hetzelfde leven terecht. Een leven waarvan ik eerst dacht dat ik de zoon van een landheer was die ik gedood heb door zijn huis in brand te steken, weer in een andere sessie dacht ik dat ik de landheer zelf was en onlangs kwam het uit dat ik daar de vader weer van was.

We hebben allerlei levens geleid waarin we ervaring op hebben gedaan. Leuke, minder leuke dingen. Als slachtoffer en ook als dader. Over het dader leven wil ik het nu hebben, want dat was het leven van die ouwe landheer. Dader levens zijn niet de meest leuke levens om op terug te kijken en vaak worden deze vermeden. Ook door mij bleek want toen het de eerst keer in de sessie opdook was ik niet bereid naar het dader leven te gaan. Nee liever was ik die kleinzoon of zoon. Pas in de een na laatste sessie kwam naar voren dat ik de dader was. Vijf sessies duurde het voor ik het door had, voordat de verschillende therapeuten in wording het doorhadden.

Ik voelde me al vanaf eind november niet goed, voelde onrust, huilde telkens wanneer ik het over de onrust, dat rot gevoel sprak. Ik verweet het aan de problemen op de zaak en wilde er zelfs mee stoppen. Vorige week had ik aangegeven dat ik wilde uitzoeken waarom mijn relatie met geld zo ingewikkeld was. Geld wat ik behoor te krijgen maar door achterstand in werk bij de gemeente en indicaties die maar niet rond lijken te komen bij het zorgkantoor telkens veel later komt dan volgens de afspraak. Gedoe met liquiditeit wat maakt dat het niet zo leuk ondernemen is en er een hoop energie verloren gaat met het oplossen van dit probleem.
Dat was de ingang voor de sessie en jawel, we kwamen weer uit in dit leven. Voor het eerst werd duidelijk dat ik die knorrepot was die de boeren uitmolk, ze vreselijk behandelden. Vanwege tijdgebrek werd er door de lerares geadviseerd dit leven zo snel mogelijk uit te werken omdat een dader leven je in dit leven heel veel brengt in positieve zin.

Een dader leven wordt namelijk pas 'actief' wanneer het met iets in jou resoneert. Werk je het uit dan heel je ook dat deel van jezelf. Het zielsdeel kan worden opgenomen en maakt je meer heel.

Dit keer was de ingang van de sessie verdriet. Want terwijl ik mijn verhaal deed vloeiden de tranen rijkelijk. Het leven van de landheer zou nog wel komen want het verdriet voerde zo de boventoon dat ik er niet goed van werd, niet kon verklaren ook.
We begonnen de sessie en al snel bleek dat ik toch in het leven van mij als vervelende landheer zat.

Mijn zus en zwager gaven die avond een feestje ter eren van hun verjaardag. Ik had 's
ochtends al met mijn zus gesproken over de telefoon. Ik zou niet blijven slapen en ook niet lang blijven omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik had niet zo'n behoefte om te feesten en al helemaal niet in drank, ze begreep het wel.

Tijdens de sessie, nadat energieën uitgewisseld waren, gevoelens bij de rechtmatige eigenaar terug waren, het geld en de energie die daarbij hoort weer terug was bij de boeren, mijn zielsdeel weer geïntegreerd was, kreeg ik tijdens de sessie een enorm gevoel van opluchting en zelfs de slappe lach. Heerlijk na al die tranen van verdriet! Ik voelde me heerlijk! In het nagesprek werd duidelijk waarom ik me al een paar maanden zo klote had gevoeld. Het was na de sessie van de huiswerkgroep die onduidelijk was, rommelig omdat ik het allemaal niet helder kreeg. Het had al die tijd doorgesijpeld en een grote invloed gehad op mijn gemoedrust en stemming.

Mijn sessie was de laatste sessie van die dag en nadat we afscheid van elkaar hadden genomen stapte ik in de auto op weg naar huis. In de auto belde ik mijn zus op. 'Hey schatje! Ik rijd nu weg uit Hellevoetsluis en kom dan meteen naar jou goed?' 'Ja hoor, is goed' antwoordde mijn zus. 'Ik heb me toch een goede sessie gehad net' zei ik'. 'Oh echt, wat fijn' reageerde mijn zus. 'Ik vertel het allemaal wel als ik straks bij je ben'. 'Ik voel me zo goed, echt niet normaal, het is lang geleden dat ik me zo goed heb gevoeld, ik ben blij joh!'

Regressie is een mooie techniek om trauma's en problemen uit dit leven uit te werken zodat ze niet meer aan de orde zijn. Dat heb ik al mogen ervaren door het verwerken van seksueel misbruik. Maar het was nieuw voor mij om het karma van een vorig leven uit te werken en te beleven. Onwerkelijk haast. Begrijpelijk dat ze binnen de opleiding willen dat je zo veel mogelijk sessies doet zodat je ervaart hoe mijn aanstaande cliënten het ervaren. Vanuit eigen ervaring kun je een ander het beste helpen.

Ik heb een super leuke avond gehad en op weg naar huis zong ik lekker mee met de muziek. Ik had zo naar Parijs kunnen rijden, euforisch was het!
En hoe leg je dat nu uit aan je zakenpartner in spé, aan de accountant met wie ik overigens een hele goede band heb maar helemaal niet bezig is met deze materie?
Dat het leven van de landheer zo'n invloed had op mijn zijn? Dat ik me weer zo goed voel dat ik de zaak helemaal niet wil verkopen? Ga dat maar eens uitleggen.
 

donderdag 2 februari 2017

Een rondje ego van het huis (tweelingzielen)

Elke keer wanneer ik een langere mail van mijn tweelingziel kreeg ging er een soort van shock door me heen. Alsof hij me iets ging vertellen wat ik niet wilde horen. Mijn onbewuste wist het dus al. Afgelopen woensdag kwam de tekst. Daarna nog meer gemaild en een paar apps de volgende dag.
Niet dat hij vervelend deed, onbeschoft was of wat dan ook. In tegendeel, voorkomend, lief en begripvol als altijd.
Maar de inhoud wees erop dat hij het nog niet ziet, voelt zoals ik. En ook nog niet ziet en voelt zoals ik. Wanneer ik vraag of hij het gek vindt dat ik hem voel, mensen naast hem zie staan, visioenen heb en spreek vanuit mijn innerlijk weten geeft hij aan dat hij dat niet gek vindt. Hij hoopt, nee weet, dat dit bij hem ook nog gaat gebeuren. Sinds wij op aards niveau in verbinding zijn ontwikkelen mijn spirituele gaven door. Wanneer ik aangeef dat de sleutel tot het hervinden van zijn spirituele gaven in onze verbinding zit geeft hij aan dat hij dat zo niet voelt.

Mijn lijf geeft dezelfde sensaties, dezelfde pijn weer als in het begin van mijn proces.
Ik was in de periode ervoor al in totale verwarring en heel emotioneel. Nu voelde ik me ronduit slecht. Paniek! Angst! EGO!
Nee! Niet weer! Ik wil dit niet nog een keer, please!

Oké, oké, rustig blijven Joyce. Je bent al zoveel verder, je hebt het al eerder gedaan en je kent het resultaat. Ik ben die avond vroeg naar bed gegaan maar viel pas laat in slaap. Ook zo typisch dat ik sinds we in contact zijn pas veel later de slaap kan vatten. Alsof ik zijn slaapritme heb overgenomen. Die nacht heb ik veel gedroomd, er kwam van alles voorbij. Toen ik de volgende morgen na een heerlijke nachtrust wakker werd voelde ik me heel rustig. Alsof me die nacht vertrouwen is gegeven, er voor me is gezorgd. Nu ik het opschrijf realiseer ik me dat dit een paar jaar geleden ook het geval is geweest.

Hoe kon ik denken dat we er al zijn, dat ik er al ben. Dat het niet meer gepaard zou gaan met pijn en groei. Voor mijn gevoel staat alles op z'n kop. Ook op werkgebied sta ik op een kruispunt waarvan ik het gevoel heb dat we daar samen iets in te doen hebben.

Ik ga er anders mee om dan toen. Vele malen beter. Toen klinkt heel lang geleden. Zo lang is dat nog helemaal niet. Zoveel ego lagen geleden, en hoeveel zijn er nog?

Wat kom je eigenlijk doen, waarom ben je er weer? Vraag ik me net af. Wat heb je voor me in petto, wat heb ik voor jou in petto. 'Doe me 1 lol' app ik hem, 'blijf aangehaakt'. 'Altijd ' krijg ik terug.
En ik zet me over de neiging heen hem terug te duwen naar waar hij vandaan komt. Want ja, mijn ego heeft hier geen trek in. Maar ik wel, mijn ziel wel.

Ik wrijf over mijn hartchakra, het voelt beurs daar, herstellend van de heftige pijn.
Ondanks alles voel ik me sterk, geaard. Ik ben klaar voor de volgende ronde.

woensdag 25 januari 2017

In gesprek met een tweelingziel

Sinds een half jaar staat er achterin mijn tuin de yurt van Erik, een vriend van mij. Hij heeft deze zelf gebouwd en zocht een plekje om deze neer te zetten. Toen ik hem tijdens een kampvuur feest overal grote stappen, alsof hij iets aan het meten was, zag zetten en vroeg of hij hier mocht staan was de beslissing gauw gemaakt. 'Gezellig' antwoordde ik.
Erik stuurde me vorige week een appje, of ik met een vriendin van hem wilde praten want ook zij was haar tweelingziel tegen gekomen en totaal in verwarring. Ze sprak zoals ik zo'n drie jaar geleden en misschien kon ik iets voor haar betekenen.
We spraken een paar dagen later af, de nood was hoog. De jongedame in kwestie kwam nog enigszins rustig binnen, stelde zich voor en ging aan tafel zitten terwijl ik een kop thee voor haar maakte. Ze begon meteen te praten en de tranen volgden snel, het was alsof ik met mezelf in gesprek was. Haar verdriet was hartverscheurend. Drie jaar geleden was ik net zoals zij in totale verwarring. Ik had met haar te doen omdat ik nog heel goed weet hoe groot de pijn was die ik ervoer. 'Dit, deze pijn, gaat echt voorbij' leg ik haar uit terwijl ik haar hand vast pak. 'Er komt heel veel moois voor in de plek, geloof me'. Ze had een aantal maanden geleden een relatie met hem gekregen en vanaf dat moment gebeurde er van alles met haar gaf ze aan. 'Het is alsof ik ergens in gezogen ben en er geen weg terug is' vertelde ze. Ik knikte, herkende wat ze zei. 'En ik voel allemaal dingen, en een soort van innerlijk weten, snap je dan wat ik bedoel' vroeg ze. Ja ik wist wat ze bedoelde. Inmiddels waren ze uit elkaar omdat hij bang was, hij zat in zijn angst. Ja, dat riep ik ook heel hard toen. Hij was bang voor de verbinding en liep er voor weg. Zelf had ik niks meer te doen, ik was immers al zover en hij nog lang niet.

Toen ze tot drie keer toe haar verhaal had gedaan deed ik mijn verhaal. Dat ik nog helemaal niet wist wat tweelingzielen waren toen ik ging voelen wat ik voelde. 'Oh echt? Nou dat wist ik allemaal dus al wel, dan ben ik dus veel verder dan jij toen was'. 'Zie je, dan gaat het dus allemaal niet zo lang meer duren voordat wij bij elkaar komen, het is slechts een kwestie van weken'. 'Dat is wat ik voel en ik heb van mijn mentor geleerd dat ik op mijn gevoel moet leren vertrouwen'. 'Nou dat is dus wat ik doe en mijn gevoel zegt dat het slechts een kwestie is van weken'. Herkenbaar, herkenbaar. Terwijl ik met haar in gesprek ben dacht ik terug aan de begin fase van mijn proces. Ik had de overtuiging dat wij in november weer bij elkaar zouden komen. Wat achteraf nog klopt ook maar dan wel 3 jaar later. Ik leg haar uit dat de ziel geen tijd kent en dat er werk aan de winkel is om te helen. 'Oh dat heb ik allemaal al gedaan hoor, en ik ben me al heel lang bewust van het feit dat er meer is tussen hemel en aarde'. 'Hij ook overigens, hij is ook heel gevoelig en weet dat we tweelingzielen zijn en erkent dat ook'. 'Die van jou niet zei je net toch, nou die van mij wel hoor'. Er werd een soort van wedstrijd element toegevoegd leek het wel. Wij waren verder dan jullie toen en daarom gaat het bij ons allemaal niet zo lang duren.

Erik had gekookt en het eten werd opgediend. 'Ik hoef niet zoveel hoor, ik eet al weken niet, krijg haast niets door mijn keel'. Herkenbaar, herkenbaar. In alles wat ze zei of deed herkende ik mezelf. Ik ging weer even terug in de tijd en bedacht me dat de mensen met wie ik in gesprek was geweest dachten toen ik me uitliet zoals deze jongedame nu deed. Waarschijnlijk hetzelfde als wat ik dacht en later ook uitsprak naar haar.
Dat je met jezelf aan de slag moet en de pijnstukken op moet lossen. Je moet stoppen met je focus op hem te richten en naar binnen te keren. Dat het niet klopt dat alleen hij nog iets te doen heeft en jij al zover bent. Ik verwijs nog naar het boek van Eckhart Tolle 'een nieuwe aarde' en vertel wat het mij gebracht heeft en laat het er verder bij. Ik voel dat het voor nu geen zin heeft. 

Ik weet nog wel dat ik er enorm boos om kon worden als er zo tegen me gesproken werd. En realiseerde me al heel snel dat ze gelijk hadden, mijn raadgevers.


Vorige week nam een 'collega' tweelingziel weer contact met me op. Ze had mijn blog gelezen en zag dat er positieve veranderingen waren. We hebben wat heen en weer gemaild en in haar laatste mail schrijft ze:
Persoonlijk denk ik ook dat dit het hele doel is van het zijn van o.a. julie, van ook ons hier op aarde, leven vanuit één vlam. Daarmee in vreugde zijn en een voorbeeld van heelheid doorgeven.

Ik heb die overtuiging ook. Er zijn immers vele manieren van ontwaken en daarin ligt een taak beklonken. Met als gemeenschappelijk doel, het verspreiden van liefde.  
 

zondag 8 januari 2017

Je weet het niet, tot dat je het weet

Voordat ik me bewust werd van mijn ziel hield ik me niet bezig met wat nu allemaal heel wezenlijk is in mijn leven. Gisteren, toen ik een vlieg van de verdrinkingsdood probeerde te redden bedacht ik me dat ik als kind al lieveheersbeestjes uit zwembaden van dezelfde dood redde. Wespen durfde ik niet, bang dat ze me staken. Dat is er dus altijd al geweest, mijn liefde voor dieren, hoe klein ook. Maar daarnaast leefde ik een totaal ander leven dan nu. Doorzag de manipulaties van regeringen, media, machtige families enz. niet, at E nummers alsof het een hartenlust was, hield me er totaal niet mee bezig en verklaarde mijn vader voor gek dat hij dat wel deed. Ik zag koeien als een product en dacht bij de term ego kwam ik niet verder dan dat het iemand was die een hoge dunk had van zichzelf. Maakte dat alles mij minder dan iemand die al wel bewust was? Nee, want ik wist niet beter.

Ik volg op facebook allerlei sites over onderwerpen die me boeien. En in veel van die groepen zitten bewuste mensen, ontwaakte mensen zoals ik het ook vaak noem. En daar wordt veelal geoordeeld over de mensen die, zoals zij zeggen, slapen. Voor hen is de term schaapjes bedacht.
Je kunt anderen vertellen over hoe je in het leven staat maar zolang ze het niet doorvoelen kun je praten als brugman, het pakt gewoonweg niet. Vanuit allerlei sturingen, beperkte overtuigingen en ook zeker angst wordt dat wat je zegt weg gewuifd. Conditioneringen, omdat we het nu eenmaal zo gewend zijn, altijd al zo gedaan hebben. Maar maakt het hen minder dan mij? Nee! Wanneer je dat denkt reageer je vanuit je ego.

Je kunt je er boos om maken, gefrustreerd door raken of je geeft de ander de ruimte te kunnen zijn wie hij is, te staan waar hij voor staat, het leven te leiden wat hij wil leiden. Natuurlijk zou ik graag door met mijn vingers te knippen iedereen in hetzelfde bewustzijn willen krijgen. Simpelweg omdat de wereld dan pas echt gaat veranderen in de richting die ik graag zie. Maar daarmee ontneem ik hen hun proces, hun eigen pijn richting verandering. Wil je verandering, ben de verandering. En dat is waar ik voor gekozen heb.

Losgeweekt (tweelingzielen)

Heb je deze week ergens tijd voor mij? Ik heb een klankbord nodig. Een appje aan mijn tweelingziel. Sinds het contact met hem is er namelijk totale verwarring. Emoties die alle kanten op schieten, en het gevoel van veel, dat er iets groots staat te gebeuren. Dat er een grote verandering in het verschiet ligt en dat hij daarmee te maken heeft. Het is van hem maar het is ook zeker van mij. Huilen, groot verdriet, ik voelde me de afgelopen tijd niet goed. Vooral de zakelijke problemen komen me de keel uit, na dik 7 jaar ben ik het beu telkens mee te bewegen met de veranderingen in de zorg. Waar ik energie uit haal is wanneer ik 1 op 1 met mensen bezig ben hen weer in hun kracht te zetten. Als dat er niet zou zijn had ik al lang de handdoek in de ring gegooid.

Vanaf afgelopen maandag ben ik gesprekken gaan voeren met de accountant, mijn vader en een paar vrienden. Ook zij zijn met bewustzijn bezig en kijken niet raar op als ik zeg dat er iets groots staat te gebeuren, dat het voelt als veel en dat ik er iets voor los moet laten. Al een tijdje zeg ik dat ik de helft van de zaak wil verkopen, dat ik op zoek moet naar een huis met een grote zolder waar ik iets mee moet maar nog niet weet wat.

Afgelopen donderdag sprak ik mijn tweelingziel. De dag ervoor hadden we even kort telefonisch contact waardoor hij wist waar ik het over wilde hebben. Ik vertelde hem dat ik zo verdrietig was en de tranen vloeiden alweer. Dat ik het gevoel had dat mijn verwarring met hem te maken had, met wat ons te doen staat. Dat ik vaak uitspraken doe die ik nog niet kan duiden en later pas duidelijk wordt wat de samenhang is, de bedoeling daarvan is.
Ook hij vertelde dat hij in verwarring was en verdrietig maar dat hij door deze gevoelens heen ook een gevoel van gelukkig zijn ervaart omdat hij weet dat hij weer een groei gaat doormaken. Ik weet dat hij gelijk heeft, ik zeg het vaak genoeg tegen de cliënten die ik in mijn praktijk krijg. En nu ik er zelf middenin zit zag ik het even niet. Ik ben het ook al zo lang niet meer gewend me zo te voelen leg ik hem uit. Ik voelde me al zo lang zo goed en dit had ik gewoon niet aan zien komen. Achteraf gezien had ik dus al eerder een beslissing moeten nemen, mijn gevoel moeten volgen. Dan had mijn ziel me geen duwtje hoeven geven.

Waar komt deze emotie vandaan vraagt hij me wanneer ik weer in tranen uitbarst wanneer het gesprek weer richting mijn verwarring gaat. Ik weet het niet, geef ik aan.
Ik weet alleen dat ons iets te doen staat en dat ik mijn bedrijf daarvoor los moet laten.
Het is toch ook typisch dat we ons allebei los aan het weken zijn van facetten uit ons huidige leven. Typisch is het woord wat ik lang geleden heb vervangen voor toevallig. Toevallig gebeurd niets, typisch is eigenlijk het woord wat duidt dat het gaat zoals het hoort te gaan.

Nadat we twee uur hebben gepraat gaat hij weer aan het werk en ook ik ga verder met het inrichten van mijn kantoor. Ik ervaar rust nadat ik even bij hem ben geweest en we elkaar vast hebben gehad. Zijn woorden en de uitwerking daarvan doen hun werk. Ons gesprek was nodig, fijn dat dat weer kan. We zijn zoals hij ook zegt in verbinding.

Nu weet ik en voel ik ook weer het groter plan. Ik vind het niet spannend meer. Ik weet dat dit alles weer ergens toe gaat leiden, ik weet nog niet wat maar ook dat begint langzaam vorm te krijgen. Morgen middag ga ik naar 'mijn' huis kijken. Toen ik het op Funda zag wist ik dat dit mijn huis is. En het heeft een hele grote zolder waar ik al plannen voor heb. Ook door het gesprek met mijn tweelingziel. Ik weet dat voor ik daar morgen weer naar buiten loop een bod op het huis heb gedaan.

Mijn soulmate is hartstikke lief voor me. 'Neem nu eens even de tijd Joyceke, pak even de rust en voel wat je wilt'. Je hoeft niet meteen de beslissen, beter van niet nu je alle kanten op schiet'.

Ik kijk naar buiten, het is druk bij de voerplek die ik gemaakt heb voor de vogels. Vinken, merels, duiven, pimpelmeesjes, boomkruipers en ook bonte spechten maken dankbaar gebruik van het eten wat ik opgehangen en gestrooid heb. Een genot om naar te kijken. Ik ben me er van bewust dat ik hier niet lang meer woon en kijk nog eens. Een nieuwe fase in mijn leven breekt aan en ik heb er zin in, vol vertrouwen. Dat wat moet gebeuren staat te gebeuren.