zondag 19 maart 2017

De natuur en ik

Zo'n drie jaar geleden kreeg ik een enorme behoefte om im de natuur te zijn. Ik ging veel wandelen in de bossen en huurde regelmatig een huisje via www.natuurhuisjes.nl. Niet veel later vond ik een huisje midden in de bossen waar ik me permanent vestigde. Ik was er vaak alleen en vond het vaak heerlijk. Ook kwam ik er mezelf tegen. Zo kon ik de ene dag enorm genieten van het wandelen en de energie van het bos en op een andere dag dacht ik weer 'loop ik hier weer alleen in dat klote bos'. Ik was of in verbinding met mijn ziel of zat lekker in mijn ego.
Ik ben net aan mijn tentamen bezig en kom in een van de boeken een stuk tekst tegen waarin staat waarom mensen de natuur opzoeken.
Wanneer mensen zich eenzaam voelen tussen de mensen; dat was bij mij zeker het geval, ik voelde me niet begrepen  (begreep er zelf nog niet zo veel van) en koos er liever voor om alleen te zijn.  Wat overigens voor mijn gevoel heeft bijgedragen aan mijn helingsproces. 
Wat me bij de volgende bewering brengt, wanneer mensen beschadigd zijn en de natuur genezend kan werken. Of wanneer we kracht putten uit de natuur waardoor we werkzamer en bevredigender leven.
Ik heb aan de periode hier in het bos heel veel gehad. Twee jaar die voorbij zijn gevlogen, waarin ik heb genoten en me verdrietig heb gevoeld. Waarin ik mooie mensen heb mogen ontmoeten, heel veel gelachen heb. Waarin ik heb geleerd, geheeld en verteerd. Lange vriendschappen dieper zijn verankerd en ik heb genoten van de stilte.  Ik zal er altijd op terug blijven kijken als een bijzondere tijd.
En nu is het weer tijd om terug te gaan naar de stad. De behoefte om weer vol aan het leven deel te nemen is groot en het voelt goed. Ik begrijp door de tekst in het boek ook waarom, het bos heeft zijn taak volbracht.
Ik sta al weer enige tijd open voor nieuwe liefdes in mijn leven wat blijkt uit de mooie mannen die in mijn leven verschijnen. Ik geniet met volle teugen en ga zien wat deze volgende fase van mijn leven mij gaat brengen.

zaterdag 18 maart 2017

Collateral beauty

Elke winter heb ik samen met een paar vrienden een abonnement op Pathé bioscopen. Vier maanden onbeperkt naar de film voor veertig euro via de spaarpunten bij de ING bank. Op een of andere manier lukte het ons niet om naar Collateral beauty te gaan, een film met Will Smith welke ik heel graag wilde zien. Vanavond heb ik hem gezien en hij was zo mooi als ik verwachtte. Over liefde, tijd en dood. Liefde omdat alles daar om draait. Tijd omdat we daar nooit genoeg van hebben en dood omdat het onze grootste angst is.

Angst voor de dood is inderdaad onze grootste angst. Wanneer je ieders angst afpelt kom je daar op uit. En dan is er liefde, altijd. Sinds mijn ontwaken ben ik niet meer bang zo bang voor de dood. Ik wilde schrijven dat ik er niet meer bang voor ben maar dat is nog niet zo. Anders zou mijn ego al gezwegen hebben. Wel voel ik vanuit mijn ziel dat dit leven eindig is maar mijn ziel voor altijd is. Sinds ik me bewust ben van mijn ziel en door regressie mag reizen door mijn verschillende levens wordt de rust en de berusting steeds groter, dieper.

Zoals ze in de film zeggen 'don't forget to see the collateral beauty'..of zoals ik het liever zeg 'always see the collateral beauty'

zaterdag 4 februari 2017

Verklaring voor verdriet

Gisteren kwamen we met de huiswerkgroep van de opleiding bij elkaar. Deze keer was ik aan de beurt om een sessie te ondergaan. 'Waar wil je vandaag aan werken?'
Sinds ik aan de opleiding ben begonnen, zo'n 1,5 jaar geleden kom ik telkens in hetzelfde leven terecht. Een leven waarvan ik eerst dacht dat ik de zoon van een landheer was die ik gedood heb door zijn huis in brand te steken, weer in een andere sessie dacht ik dat ik de landheer zelf was en onlangs kwam het uit dat ik daar de vader weer van was.

We hebben allerlei levens geleid waarin we ervaring op hebben gedaan. Leuke, minder leuke dingen. Als slachtoffer en ook als dader. Over het dader leven wil ik het nu hebben, want dat was het leven van die ouwe landheer. Dader levens zijn niet de meest leuke levens om op terug te kijken en vaak worden deze vermeden. Ook door mij bleek want toen het de eerst keer in de sessie opdook was ik niet bereid naar het dader leven te gaan. Nee liever was ik die kleinzoon of zoon. Pas in de een na laatste sessie kwam naar voren dat ik de dader was. Vijf sessies duurde het voor ik het door had, voordat de verschillende therapeuten in wording het doorhadden.

Ik voelde me al vanaf eind november niet goed, voelde onrust, huilde telkens wanneer ik het over de onrust, dat rot gevoel sprak. Ik verweet het aan de problemen op de zaak en wilde er zelfs mee stoppen. Vorige week had ik aangegeven dat ik wilde uitzoeken waarom mijn relatie met geld zo ingewikkeld was. Geld wat ik behoor te krijgen maar door achterstand in werk bij de gemeente en indicaties die maar niet rond lijken te komen bij het zorgkantoor telkens veel later komt dan volgens de afspraak. Gedoe met liquiditeit wat maakt dat het niet zo leuk ondernemen is en er een hoop energie verloren gaat met het oplossen van dit probleem.
Dat was de ingang voor de sessie en jawel, we kwamen weer uit in dit leven. Voor het eerst werd duidelijk dat ik die knorrepot was die de boeren uitmolk, ze vreselijk behandelden. Vanwege tijdgebrek werd er door de lerares geadviseerd dit leven zo snel mogelijk uit te werken omdat een dader leven je in dit leven heel veel brengt in positieve zin.

Een dader leven wordt namelijk pas 'actief' wanneer het met iets in jou resoneert. Werk je het uit dan heel je ook dat deel van jezelf. Het zielsdeel kan worden opgenomen en maakt je meer heel.

Dit keer was de ingang van de sessie verdriet. Want terwijl ik mijn verhaal deed vloeiden de tranen rijkelijk. Het leven van de landheer zou nog wel komen want het verdriet voerde zo de boventoon dat ik er niet goed van werd, niet kon verklaren ook.
We begonnen de sessie en al snel bleek dat ik toch in het leven van mij als vervelende landheer zat.

Mijn zus en zwager gaven die avond een feestje ter eren van hun verjaardag. Ik had 's
ochtends al met mijn zus gesproken over de telefoon. Ik zou niet blijven slapen en ook niet lang blijven omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik had niet zo'n behoefte om te feesten en al helemaal niet in drank, ze begreep het wel.

Tijdens de sessie, nadat energieën uitgewisseld waren, gevoelens bij de rechtmatige eigenaar terug waren, het geld en de energie die daarbij hoort weer terug was bij de boeren, mijn zielsdeel weer geïntegreerd was, kreeg ik tijdens de sessie een enorm gevoel van opluchting en zelfs de slappe lach. Heerlijk na al die tranen van verdriet! Ik voelde me heerlijk! In het nagesprek werd duidelijk waarom ik me al een paar maanden zo klote had gevoeld. Het was na de sessie van de huiswerkgroep die onduidelijk was, rommelig omdat ik het allemaal niet helder kreeg. Het had al die tijd doorgesijpeld en een grote invloed gehad op mijn gemoedrust en stemming.

Mijn sessie was de laatste sessie van die dag en nadat we afscheid van elkaar hadden genomen stapte ik in de auto op weg naar huis. In de auto belde ik mijn zus op. 'Hey schatje! Ik rijd nu weg uit Hellevoetsluis en kom dan meteen naar jou goed?' 'Ja hoor, is goed' antwoordde mijn zus. 'Ik heb me toch een goede sessie gehad net' zei ik'. 'Oh echt, wat fijn' reageerde mijn zus. 'Ik vertel het allemaal wel als ik straks bij je ben'. 'Ik voel me zo goed, echt niet normaal, het is lang geleden dat ik me zo goed heb gevoeld, ik ben blij joh!'

Regressie is een mooie techniek om trauma's en problemen uit dit leven uit te werken zodat ze niet meer aan de orde zijn. Dat heb ik al mogen ervaren door het verwerken van seksueel misbruik. Maar het was nieuw voor mij om het karma van een vorig leven uit te werken en te beleven. Onwerkelijk haast. Begrijpelijk dat ze binnen de opleiding willen dat je zo veel mogelijk sessies doet zodat je ervaart hoe mijn aanstaande cliënten het ervaren. Vanuit eigen ervaring kun je een ander het beste helpen.

Ik heb een super leuke avond gehad en op weg naar huis zong ik lekker mee met de muziek. Ik had zo naar Parijs kunnen rijden, euforisch was het!
En hoe leg je dat nu uit aan je zakenpartner in spé, aan de accountant met wie ik overigens een hele goede band heb maar helemaal niet bezig is met deze materie?
Dat het leven van de landheer zo'n invloed had op mijn zijn? Dat ik me weer zo goed voel dat ik de zaak helemaal niet wil verkopen? Ga dat maar eens uitleggen.
 

donderdag 2 februari 2017

Een rondje ego van het huis (tweelingzielen)

Elke keer wanneer ik een langere mail van mijn tweelingziel kreeg ging er een soort van shock door me heen. Alsof hij me iets ging vertellen wat ik niet wilde horen. Mijn onbewuste wist het dus al. Afgelopen woensdag kwam de tekst. Daarna nog meer gemaild en een paar apps de volgende dag.
Niet dat hij vervelend deed, onbeschoft was of wat dan ook. In tegendeel, voorkomend, lief en begripvol als altijd.
Maar de inhoud wees erop dat hij het nog niet ziet, voelt zoals ik. En ook nog niet ziet en voelt zoals ik. Wanneer ik vraag of hij het gek vindt dat ik hem voel, mensen naast hem zie staan, visioenen heb en spreek vanuit mijn innerlijk weten geeft hij aan dat hij dat niet gek vindt. Hij hoopt, nee weet, dat dit bij hem ook nog gaat gebeuren. Sinds wij op aards niveau in verbinding zijn ontwikkelen mijn spirituele gaven door. Wanneer ik aangeef dat de sleutel tot het hervinden van zijn spirituele gaven in onze verbinding zit geeft hij aan dat hij dat zo niet voelt.

Mijn lijf geeft dezelfde sensaties, dezelfde pijn weer als in het begin van mijn proces.
Ik was in de periode ervoor al in totale verwarring en heel emotioneel. Nu voelde ik me ronduit slecht. Paniek! Angst! EGO!
Nee! Niet weer! Ik wil dit niet nog een keer, please!

Oké, oké, rustig blijven Joyce. Je bent al zoveel verder, je hebt het al eerder gedaan en je kent het resultaat. Ik ben die avond vroeg naar bed gegaan maar viel pas laat in slaap. Ook zo typisch dat ik sinds we in contact zijn pas veel later de slaap kan vatten. Alsof ik zijn slaapritme heb overgenomen. Die nacht heb ik veel gedroomd, er kwam van alles voorbij. Toen ik de volgende morgen na een heerlijke nachtrust wakker werd voelde ik me heel rustig. Alsof me die nacht vertrouwen is gegeven, er voor me is gezorgd. Nu ik het opschrijf realiseer ik me dat dit een paar jaar geleden ook het geval is geweest.

Hoe kon ik denken dat we er al zijn, dat ik er al ben. Dat het niet meer gepaard zou gaan met pijn en groei. Voor mijn gevoel staat alles op z'n kop. Ook op werkgebied sta ik op een kruispunt waarvan ik het gevoel heb dat we daar samen iets in te doen hebben.

Ik ga er anders mee om dan toen. Vele malen beter. Toen klinkt heel lang geleden. Zo lang is dat nog helemaal niet. Zoveel ego lagen geleden, en hoeveel zijn er nog?

Wat kom je eigenlijk doen, waarom ben je er weer? Vraag ik me net af. Wat heb je voor me in petto, wat heb ik voor jou in petto. 'Doe me 1 lol' app ik hem, 'blijf aangehaakt'. 'Altijd ' krijg ik terug.
En ik zet me over de neiging heen hem terug te duwen naar waar hij vandaan komt. Want ja, mijn ego heeft hier geen trek in. Maar ik wel, mijn ziel wel.

Ik wrijf over mijn hartchakra, het voelt beurs daar, herstellend van de heftige pijn.
Ondanks alles voel ik me sterk, geaard. Ik ben klaar voor de volgende ronde.

woensdag 25 januari 2017

In gesprek met een tweelingziel

Sinds een half jaar staat er achterin mijn tuin de yurt van Erik, een vriend van mij. Hij heeft deze zelf gebouwd en zocht een plekje om deze neer te zetten. Toen ik hem tijdens een kampvuur feest overal grote stappen, alsof hij iets aan het meten was, zag zetten en vroeg of hij hier mocht staan was de beslissing gauw gemaakt. 'Gezellig' antwoordde ik.
Erik stuurde me vorige week een appje, of ik met een vriendin van hem wilde praten want ook zij was haar tweelingziel tegen gekomen en totaal in verwarring. Ze sprak zoals ik zo'n drie jaar geleden en misschien kon ik iets voor haar betekenen.
We spraken een paar dagen later af, de nood was hoog. De jongedame in kwestie kwam nog enigszins rustig binnen, stelde zich voor en ging aan tafel zitten terwijl ik een kop thee voor haar maakte. Ze begon meteen te praten en de tranen volgden snel, het was alsof ik met mezelf in gesprek was. Haar verdriet was hartverscheurend. Drie jaar geleden was ik net zoals zij in totale verwarring. Ik had met haar te doen omdat ik nog heel goed weet hoe groot de pijn was die ik ervoer. 'Dit, deze pijn, gaat echt voorbij' leg ik haar uit terwijl ik haar hand vast pak. 'Er komt heel veel moois voor in de plek, geloof me'. Ze had een aantal maanden geleden een relatie met hem gekregen en vanaf dat moment gebeurde er van alles met haar gaf ze aan. 'Het is alsof ik ergens in gezogen ben en er geen weg terug is' vertelde ze. Ik knikte, herkende wat ze zei. 'En ik voel allemaal dingen, en een soort van innerlijk weten, snap je dan wat ik bedoel' vroeg ze. Ja ik wist wat ze bedoelde. Inmiddels waren ze uit elkaar omdat hij bang was, hij zat in zijn angst. Ja, dat riep ik ook heel hard toen. Hij was bang voor de verbinding en liep er voor weg. Zelf had ik niks meer te doen, ik was immers al zover en hij nog lang niet.

Toen ze tot drie keer toe haar verhaal had gedaan deed ik mijn verhaal. Dat ik nog helemaal niet wist wat tweelingzielen waren toen ik ging voelen wat ik voelde. 'Oh echt? Nou dat wist ik allemaal dus al wel, dan ben ik dus veel verder dan jij toen was'. 'Zie je, dan gaat het dus allemaal niet zo lang meer duren voordat wij bij elkaar komen, het is slechts een kwestie van weken'. 'Dat is wat ik voel en ik heb van mijn mentor geleerd dat ik op mijn gevoel moet leren vertrouwen'. 'Nou dat is dus wat ik doe en mijn gevoel zegt dat het slechts een kwestie is van weken'. Herkenbaar, herkenbaar. Terwijl ik met haar in gesprek ben dacht ik terug aan de begin fase van mijn proces. Ik had de overtuiging dat wij in november weer bij elkaar zouden komen. Wat achteraf nog klopt ook maar dan wel 3 jaar later. Ik leg haar uit dat de ziel geen tijd kent en dat er werk aan de winkel is om te helen. 'Oh dat heb ik allemaal al gedaan hoor, en ik ben me al heel lang bewust van het feit dat er meer is tussen hemel en aarde'. 'Hij ook overigens, hij is ook heel gevoelig en weet dat we tweelingzielen zijn en erkent dat ook'. 'Die van jou niet zei je net toch, nou die van mij wel hoor'. Er werd een soort van wedstrijd element toegevoegd leek het wel. Wij waren verder dan jullie toen en daarom gaat het bij ons allemaal niet zo lang duren.

Erik had gekookt en het eten werd opgediend. 'Ik hoef niet zoveel hoor, ik eet al weken niet, krijg haast niets door mijn keel'. Herkenbaar, herkenbaar. In alles wat ze zei of deed herkende ik mezelf. Ik ging weer even terug in de tijd en bedacht me dat de mensen met wie ik in gesprek was geweest dachten toen ik me uitliet zoals deze jongedame nu deed. Waarschijnlijk hetzelfde als wat ik dacht en later ook uitsprak naar haar.
Dat je met jezelf aan de slag moet en de pijnstukken op moet lossen. Je moet stoppen met je focus op hem te richten en naar binnen te keren. Dat het niet klopt dat alleen hij nog iets te doen heeft en jij al zover bent. Ik verwijs nog naar het boek van Eckhart Tolle 'een nieuwe aarde' en vertel wat het mij gebracht heeft en laat het er verder bij. Ik voel dat het voor nu geen zin heeft. 

Ik weet nog wel dat ik er enorm boos om kon worden als er zo tegen me gesproken werd. En realiseerde me al heel snel dat ze gelijk hadden, mijn raadgevers.


Vorige week nam een 'collega' tweelingziel weer contact met me op. Ze had mijn blog gelezen en zag dat er positieve veranderingen waren. We hebben wat heen en weer gemaild en in haar laatste mail schrijft ze:
Persoonlijk denk ik ook dat dit het hele doel is van het zijn van o.a. julie, van ook ons hier op aarde, leven vanuit één vlam. Daarmee in vreugde zijn en een voorbeeld van heelheid doorgeven.

Ik heb die overtuiging ook. Er zijn immers vele manieren van ontwaken en daarin ligt een taak beklonken. Met als gemeenschappelijk doel, het verspreiden van liefde.  
 

zondag 8 januari 2017

Je weet het niet, tot dat je het weet

Voordat ik me bewust werd van mijn ziel hield ik me niet bezig met wat nu allemaal heel wezenlijk is in mijn leven. Gisteren, toen ik een vlieg van de verdrinkingsdood probeerde te redden bedacht ik me dat ik als kind al lieveheersbeestjes uit zwembaden van dezelfde dood redde. Wespen durfde ik niet, bang dat ze me staken. Dat is er dus altijd al geweest, mijn liefde voor dieren, hoe klein ook. Maar daarnaast leefde ik een totaal ander leven dan nu. Doorzag de manipulaties van regeringen, media, machtige families enz. niet, at E nummers alsof het een hartenlust was, hield me er totaal niet mee bezig en verklaarde mijn vader voor gek dat hij dat wel deed. Ik zag koeien als een product en dacht bij de term ego kwam ik niet verder dan dat het iemand was die een hoge dunk had van zichzelf. Maakte dat alles mij minder dan iemand die al wel bewust was? Nee, want ik wist niet beter.

Ik volg op facebook allerlei sites over onderwerpen die me boeien. En in veel van die groepen zitten bewuste mensen, ontwaakte mensen zoals ik het ook vaak noem. En daar wordt veelal geoordeeld over de mensen die, zoals zij zeggen, slapen. Voor hen is de term schaapjes bedacht.
Je kunt anderen vertellen over hoe je in het leven staat maar zolang ze het niet doorvoelen kun je praten als brugman, het pakt gewoonweg niet. Vanuit allerlei sturingen, beperkte overtuigingen en ook zeker angst wordt dat wat je zegt weg gewuifd. Conditioneringen, omdat we het nu eenmaal zo gewend zijn, altijd al zo gedaan hebben. Maar maakt het hen minder dan mij? Nee! Wanneer je dat denkt reageer je vanuit je ego.

Je kunt je er boos om maken, gefrustreerd door raken of je geeft de ander de ruimte te kunnen zijn wie hij is, te staan waar hij voor staat, het leven te leiden wat hij wil leiden. Natuurlijk zou ik graag door met mijn vingers te knippen iedereen in hetzelfde bewustzijn willen krijgen. Simpelweg omdat de wereld dan pas echt gaat veranderen in de richting die ik graag zie. Maar daarmee ontneem ik hen hun proces, hun eigen pijn richting verandering. Wil je verandering, ben de verandering. En dat is waar ik voor gekozen heb.

Losgeweekt (tweelingzielen)

Heb je deze week ergens tijd voor mij? Ik heb een klankbord nodig. Een appje aan mijn tweelingziel. Sinds het contact met hem is er namelijk totale verwarring. Emoties die alle kanten op schieten, en het gevoel van veel, dat er iets groots staat te gebeuren. Dat er een grote verandering in het verschiet ligt en dat hij daarmee te maken heeft. Het is van hem maar het is ook zeker van mij. Huilen, groot verdriet, ik voelde me de afgelopen tijd niet goed. Vooral de zakelijke problemen komen me de keel uit, na dik 7 jaar ben ik het beu telkens mee te bewegen met de veranderingen in de zorg. Waar ik energie uit haal is wanneer ik 1 op 1 met mensen bezig ben hen weer in hun kracht te zetten. Als dat er niet zou zijn had ik al lang de handdoek in de ring gegooid.

Vanaf afgelopen maandag ben ik gesprekken gaan voeren met de accountant, mijn vader en een paar vrienden. Ook zij zijn met bewustzijn bezig en kijken niet raar op als ik zeg dat er iets groots staat te gebeuren, dat het voelt als veel en dat ik er iets voor los moet laten. Al een tijdje zeg ik dat ik de helft van de zaak wil verkopen, dat ik op zoek moet naar een huis met een grote zolder waar ik iets mee moet maar nog niet weet wat.

Afgelopen donderdag sprak ik mijn tweelingziel. De dag ervoor hadden we even kort telefonisch contact waardoor hij wist waar ik het over wilde hebben. Ik vertelde hem dat ik zo verdrietig was en de tranen vloeiden alweer. Dat ik het gevoel had dat mijn verwarring met hem te maken had, met wat ons te doen staat. Dat ik vaak uitspraken doe die ik nog niet kan duiden en later pas duidelijk wordt wat de samenhang is, de bedoeling daarvan is.
Ook hij vertelde dat hij in verwarring was en verdrietig maar dat hij door deze gevoelens heen ook een gevoel van gelukkig zijn ervaart omdat hij weet dat hij weer een groei gaat doormaken. Ik weet dat hij gelijk heeft, ik zeg het vaak genoeg tegen de cliënten die ik in mijn praktijk krijg. En nu ik er zelf middenin zit zag ik het even niet. Ik ben het ook al zo lang niet meer gewend me zo te voelen leg ik hem uit. Ik voelde me al zo lang zo goed en dit had ik gewoon niet aan zien komen. Achteraf gezien had ik dus al eerder een beslissing moeten nemen, mijn gevoel moeten volgen. Dan had mijn ziel me geen duwtje hoeven geven.

Waar komt deze emotie vandaan vraagt hij me wanneer ik weer in tranen uitbarst wanneer het gesprek weer richting mijn verwarring gaat. Ik weet het niet, geef ik aan.
Ik weet alleen dat ons iets te doen staat en dat ik mijn bedrijf daarvoor los moet laten.
Het is toch ook typisch dat we ons allebei los aan het weken zijn van facetten uit ons huidige leven. Typisch is het woord wat ik lang geleden heb vervangen voor toevallig. Toevallig gebeurd niets, typisch is eigenlijk het woord wat duidt dat het gaat zoals het hoort te gaan.

Nadat we twee uur hebben gepraat gaat hij weer aan het werk en ook ik ga verder met het inrichten van mijn kantoor. Ik ervaar rust nadat ik even bij hem ben geweest en we elkaar vast hebben gehad. Zijn woorden en de uitwerking daarvan doen hun werk. Ons gesprek was nodig, fijn dat dat weer kan. We zijn zoals hij ook zegt in verbinding.

Nu weet ik en voel ik ook weer het groter plan. Ik vind het niet spannend meer. Ik weet dat dit alles weer ergens toe gaat leiden, ik weet nog niet wat maar ook dat begint langzaam vorm te krijgen. Morgen middag ga ik naar 'mijn' huis kijken. Toen ik het op Funda zag wist ik dat dit mijn huis is. En het heeft een hele grote zolder waar ik al plannen voor heb. Ook door het gesprek met mijn tweelingziel. Ik weet dat voor ik daar morgen weer naar buiten loop een bod op het huis heb gedaan.

Mijn soulmate is hartstikke lief voor me. 'Neem nu eens even de tijd Joyceke, pak even de rust en voel wat je wilt'. Je hoeft niet meteen de beslissen, beter van niet nu je alle kanten op schiet'.

Ik kijk naar buiten, het is druk bij de voerplek die ik gemaakt heb voor de vogels. Vinken, merels, duiven, pimpelmeesjes, boomkruipers en ook bonte spechten maken dankbaar gebruik van het eten wat ik opgehangen en gestrooid heb. Een genot om naar te kijken. Ik ben me er van bewust dat ik hier niet lang meer woon en kijk nog eens. Een nieuwe fase in mijn leven breekt aan en ik heb er zin in, vol vertrouwen. Dat wat moet gebeuren staat te gebeuren.






dinsdag 20 december 2016

Wat ik aan emoties en stress overnam van mijn moeder tijdens haar zwangerschap

Gisteren ging ik met een vriend naar de documentaire 'In uterno' Hij ging over wat wij als foetus allemaal overnemen aan emoties en stress van de moeder en wat de gevolgen zijn in ons verdere leven. En dat we stress en emoties al generaties lang overnemen van onze voorouders. Dit was me bekend, tot zover niets nieuws. Daarna werd mijn visie over autisme, ADHD, OCD enz bevestigd. Het is een vorm van jezelf afsluiten tegen alle stress buiten jezelf met daarin de aanvulling dat de stress van de moeder, op het moment dat je nog in de baarmoeder zit.

Terwijl ik tijdens de film aan het bedenken was wie die film allemaal moesten gaan zien ging mijn ademhaling omhoog. Mijn gedachten gingen naar mijn oudere broer en jongere zus. Wat zouden wij van mijn moeder overgenomen hebben tijdens de zwangerschap? Ik zag ons gewichtsprobleem, we zijn alle drie te zwaar. Mijn broer heeft het opgelost door een maag by-pass te laten doen maar de oorzaak zit er nog steeds, is niets mee gedaan. Mijn zus lijkt zich er stilletjes bij neergelegd te hebben en ik ben altijd in strijd met mijn gewicht. 
Ik legde de link met de zwangerschap en besloot hier bij thuiskomst met mijn moeder over in gesprek te gaan.
Mijn moeder is vanwege een operatie drie weken bij me in huis en zo kon ik het er meteen met haar over hebben.
'Hoe was de film mènneke?' Mènneke, de koosnaam voor ons alle drie. Dezelfde die ook haar moeder, mijn oma altijd gebruikte. De koosnaam waar zoveel geborgenheid en liefde in zit. Me het gevoel geeft haar kind te zijn en speciaal. Want zeg nou eerlijk, hoeveel vrouwen ken je die in het plat Tilburgs 'jongetje' genoemd worden. Opmerkelijk en bijzonder.
Ik vertel mijn moeder waar de film over ging en geef aan dat ik haar wat wil vragen.  'Wat wil je vragen dan, ja hoor dat is goed'.
'Mam, was u veel te zwaar tijdens de zwangerschap?'
'Ja heel zwaar! Tijdens de zwangerschap van ons Bas kwam ik ruim 40 pond aan'.
'En wat deed dat met u?' Vraag ik haar.
'Dat vond ik verschrikkelijk, en jullie pa ook. Hij zei dan tegen me 'als jij zo dik blijft bind ik je achter mijn fiets en laat je net zo lang rennen totdat het eraf is'.
Dáár had ik mijn antwoord. Naar alle waarschijnlijkheid hebben we daar als foetus veel van mee gekregen en er op 1 of andere manier iets van mee gekregen.  Hoe en wat precies weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik het in een regressie sessie uit ga zoeken, terug naar de baarmoeder.

We hebben een heel mooi gesprek gehad gisteren avond naar aanleiding van eerste  mijn vragen. Over haar beperkte overtuigingen en waardoor die ontstaan zijn. De manier waarop ze in het leven staat. Wat wij als vrouwen uit de lijn van mijn moeders moeder allemaal overgenomen hebben aan kwaliteit en bagage. Tijdens het gesprek gaf ze aan hoe fijn ze het vondt zo in gesprek te zijn. En fijn was het, amen!

woensdag 14 december 2016

Ik voel, ik voel wat jij niet voelt? (tweelingzielen)

Vorige week maandag tijdens een overleg met mijn soulmate werd ik overvallen door een intens verdriet. Wat was dat ineens? Het verdriet voelde niet als van mij, had geen betrekking op mezelf. Het voelde alsof ik al het leed van de wereld voelde. Dikke tranen rolden over mijn wangen. Later toen ik de meubels voor ons nieuwe kantoor aan het schilderen was lukte het me om dit gevoel van me af te schudden maar later in de auto ging mijn gevoel weer alle kanten op. Ik voelde me alleen, en weer dat verdriet.
Na het eten ging ik weer aan de slag met mijn tentamen en toen ik een tekst las die me deed denken aan mijn tweelingziel besloot ik die naar hem te appen. Een paar uur later kreeg ik terug dat hij niet zo in de mood was, en toen viel het kwartje. Dat wat ik gevoeld had gedurende de dag was wat hij voelde. Toen ik het checkte gaf hij aan dat het klopte.

De dagen erna heb ik verschillende keren uitgesproken dat alle gevoelens die van mij zijn bij me mogen blijven om mee aan de slag te gaan en dat wat niet van mij is in liefde terug mag naar waar het hoort. Dat ik diegenen kracht stuur om het te kunnen dragen. Maar wat ik ook deed, het bleef. Ik bedacht me nog dat deze gevoelens niet kunnen resoneren als het niet iets in mij raakt wat nog opgelost mag worden maar meteen daarna wist ik dat het anders was. Het was meer zoals ik ook vaak ervaar wanneer ik therapie sessies geef en emoties waarneem van cliënten, het ene moment niks aan de hand om vervolgens in een paar seconden een diepe emotie te ervaren.
Zaterdag avond verdwenen alle vervelende gevoelens en even later in het café had ik er zelfs weer lol in. Hèhè!

Het is weer even wennen om hem zo te voelen. Zou dat andersom ook zo zijn?
Ik denk het eerlijk gezegd niet. De afgelopen week is het allemaal veel minder heftig maar leek het alsof ik met hem mee kon kijken door te voelen.

Het heeft me in elk geval de rust gegeven alles te laten zoals het is. Rust die plaats heeft gemaakt voor de gelatenheid van vorige week. Geen gevoel meer van me overgeleverd voelen aan de behoeften van wel of geen contact van mijn soulmate en tweelingziel. Ik ben weer lekker op mezelf gericht.

Ik heb het ook nodig want de volle maan van vannacht brengt veel teweeg. Ik ben moe, mijn lijf is moe. Mijn lijf is aan het herschikken, zich aan het trillingsniveau van mijn ziel aan het aanpassen. Ik heb visioenen vlak voor het slapen gaan. En elke ochtend word ik wakker met het gevoel dat er zich veel heeft afgespeeld alleen onthoud ik slechts flarden. Of droom ik in symbolen die ik niet begrijp.

Waar vroeger de nachten waren om te slapen verheug ik me er tegenwoordig op om de nacht in te gaan.  Nu ben ik me er bewust van dat er zich dan veel meer afspeelt, wat onze mogelijkheden zijn.

Vanavond maar weer eens op tijd naar bed. Manifesteren en daarna over me heen laten komen wat komt.

zondag 4 december 2016

Kies voor liefde

Tijdens de coach sessies maak ik mensen bewust van hun gedrag door inzicht te geven. Hiermee begin ik altijd met vertellen dat er maar twee emoties zijn. Liefde en angst. Liefde weten we allemaal wat dat is, al het andere is angst. Boosheid, verdriet, onmacht enz. Ontstaan door ervaringen waardoor we het vertrouwen in liefde kwijt zijn geraakt. Uiteindelijk draait het maar om 1 ding, liefde voor onszelf. We roepen heel hard dat we veel van onszelf houden wat in de praktijk nog niet zo makkelijk blijkt te zijn.

Zelf riep ik ook altijd dat ik veel van mezelf hield, en hard. Totdat iemand me bewust maakte van mijn gedrag door me een paar stencils onder mijn neus te schuiven.
In die tijd ging ik naar een hypnotherspeute omdat ik een jaar na het openbaar maken van mijn seksueel misbruik helemaal vast was gelopen. Op dat stencil stond precies het gedrag wat iemand vertoont die misbruikt is, mijn gedrag. En ondanks het feit dat ik hulpverlener was had ik er geen idee van dat 'we' dat gedrag allemaal vertonen. Er stond ook 'gebrek aan zelfliefde ' en daar stuiterde ik enorm op. Natuurlijk hield ik wel van mezelf, wat dacht zij nu!

Nu, acht jaar later, heb ik al een paar mooie stappen richting zelfliefde gemaakt. Ongeveer twee maanden voor mijn vakantie naar Peru besloot ik een belangrijke stap voor mezelf te maken. Deze stap maakte ik doordat mijn vakantie maatje in tranen haar baan bij me opzegde. Ze kon het niet meer, MOEST een andere weg inslaan ook al wist ze nog niet precies wat haar richting was. Werken zoals ze nu deed paste niet meer. Ik begreep haar heel goed want diep van binnen had ik hetzelfde verlangen. Toen we er buiten over stonden te praten kwamen ook bij mij de tranen want heel diep van binnen wist ik dat ook hierin voor mij iets te doen stond.

Bijna zeven jaar geleden ben ik begonnen aan mijn missie, wat ik toen echt nog niet als zodanig herkende. Het waren, vooral de laatste vijf jaar, pittige jaren waarin ik zelf ondergeschikt leek te zijn, mezelf onderschikt heb gemaakt. Alles draaide om mijn bedrijf en in het bijzonder het in hun kracht zetten van de cliënten. Maar waar was ik nu in het verhaal? Ik besloot daarom om na mijn vakantie nog maar twee dagen per week naar kantoor te gaan. De rest van de tijd lekker in het bos vertoeven en plannen maken voor mijn ReAttach en coach praktijk. Veel aandacht aan mijn opleiding regressie en reïncarnatie therapie besteden en daarnaast het sporten en steenhouwen weer oppakken.

De aankondiging volgde en de weerstand in mijn lijf ontstond. De overtuigingen die geankerd zijn in mijn opvoeding en 47 jaar meedraaien in deze maatschappij maakte dat er intern heel wat gebeurde. De woorden van mijn vader stimuleerde me, de woorden van mijn moeder brachten me in twijfel. Mensen die me voor waren gegaan juichten me toe, en anderen weer raadden het me af. Maar ondanks dat alles zette ik alles in het werk om er voor te gaan. Ik verheugde me erg op mijn vakantie maar verheugde me nog meer op minder werken en meer voor mezelf doen.

Mijn moeder paste tijdens mijn vakantie op mijn huis en eenmaal terug zou ze nog twee weken bij me in huis komen. Ze zou geopereerd worden, een stuk bot uit haar schedel zou in haar mond geplaatst worden zodat ze impalntaten kon krijgen. Twee weken zonder tanden na de operatie was voor haar reden om zichzelf bij mij te komen verstoppen. Ik verheugde me erop mijn moeder bij me in huis te hebben. Gezellig samen in de tuin werken, kaarten, kletsen.

Maar het liep even anders. Mijn moeder kwam door de narcose in een delier terecht. Een ziekenhuis opname volgde en toen het iets beter leek te gaan nam ik haar weer in huis. Twee maanden heeft het nog geduurd voordat ze weer de oude was. Voor het eerst in mijn leven heb ik gevoeld hoe het is je moeder te kunnen verliezen. Het was kantje boord, haar bloeddruk was veel te laag, ze was uitgedroogd toen mijn zus haar 's morgens voor de hout kachel vond. Helemaal verkleumd, totaal de weg kwijt.

Mijn moeder met wie ik heel lang een ingewikkelde relatie heb gehad en met wie ik nu een liefdevolle relatie heb. Niet omdat zij zoveel veranderd is maar omdat ik zo veranderd ben. Het liep dus even anders maar uiteindelijk ging het nog steeds over liefde. Liefde voor mijn moeder waarvan ik achteraf zeg dat ze er sneller bovenop is gekomen door de liefdevolle verzorging van mijn zus en mij. De liefde die de mensen uit haar omgeving lieten blijken toen het niet goed met haar ging. Ik kies voor liefde!


Veel (tweelingzielen)

Drie dagen heb ik er over gedaan om weer in mijn normale doen te komen. Het samenzijn heeft bij mij zoveel teweeg gebracht, overweldigend gewoon!
Ik vroeg mijn tweelingziel vorige week of hij zijn dromen al kon onthouden. 'Nog niet' antwoordde hij. Dan had het dus ook geen nut te vragen of ik ook in zijn dromen verscheen met allerlei boodschappen. Jammer wel.
Hij komt bijna dagelijks in die van mij, vanmorgen nog vertelde hij me dat hij me nog iets vergeten was te vertellen over zijn visie op het leven. Niet zo spannend deze keer. Ik wilde eigenlijk al opstaan, was klaar wakker. En wat ik eigenlijk nooit doe, deed ik vanmorgen wel, ik ging terug naar bed. Ik moest terug blijkbaar, om te dromen.
Mijn zintuigen staan nog meer op scherp, ontwikkelen zich door. Afgelopen vrijdag in de les zag ik de aura's van de leraar en mijn medeleerlingen, met kleur deze keer. Ik hoefde er niet eens moeite voor te doen, ze waren er gewoon. Met een grote glimlach volgde ik de les. Mijn maatje was er niet om het tegen te vertellen en dus hield ik het voor me. Later zag ik tijdens een familie opstelling, wat we binnen deze opleiding nog niet eerder gedaan hadden, een schaduw, aanwezigheid. En weer die glimlach, en toen ik het benoemde omdat het met de opstelling te maken had keek ook niemand raar op. Zo mooi hoe ik hier 100% mezelf kan zijn.
Iets waar ik toch best last van heb, nog erkenning in zoek. Nu drie weken geleden brak ik bij mijn zus op de overloop mijn teen omdat ik een trede miste. Ik wist toen nog niet dat ik de teen van mijn rechtervoet gebroken had dus zocht ik rechtervoet op in het boek. Jep, dat klopte als een bus. De focus meer op mezelf leggen, teveel met anderen bezig. Oftewel, 1 andere, mijn soulmate. Later toen ik er achter kwam dat mijn teen gebroken was zocht ik naar de betekenis en wat daar stond kwam neer op het volledig erkennen van mezelf vanuit de spiritualiteit. De erkenning uit mezelf halen en niet bij een ander zoeken. Tja, alweer de spijker op zijn kop.
Ik heb het hier met mijn tweelingziel over gehad. 'Het moet niet uitmaken of ze bij je op het werk iets met je gevoel kunnen of niet, als ze er maar naar handelen wanneer je vraagt of ze iets willen doen'.
Het klinkt allemaal zo simpel en het klopt natuurlijk ook, er naar handelen lukt me in deze nog niet.

Ik kreeg overigens de dag nadat hij hier was geweest een app van hem. Ik had hem niet helemaal begrepen, niet dat het veel uitmaakte maar hij wilde het wel graag nog benoemen. Hij had niet gezegd dat wij tweelingzielen waren. 'Als er zoiets is als tweelingzielen dan begrijp je toch wel dat jij de runner zou zijn' waren zijn woorden. Ik zat lekker voor de kachel toen ik het berichtje kreeg.
Nadat ik mijn excuses had gemaakt vroeg ik hem hoe hij het dan zag. Soulmates en zielengroepen dat omarmt hij. 'Wij komen uit dezelfde zielengroep, dat is onze connectie'. 'Hierdoor begrijpen wij elkaar zonder woorden, we resoneren op dezelfde energiefrequentie'. Op mijn vraag of je er zielen zijn waarmee je meer resoneert antwoord hij 'natuurlijk al zal ik dat nooit tweelingziel noemen'. De reden daarvan is omdat hij er teveel verschillende versies over gelezen heeft.
Wanneer ik vraag hoe hij onze verbinding ziet krijg ik een heel mooi antwoord, de erkenning waar ik ook nu naar op zoek was. 'Hoe dichter de energie golven op elkaar liggen hoe grote de amplitude zowel positief als negatief'. 'Tijdens onze relatie leek de afstemming op elkaars energiegolf verstoord terwijl deze vanaf het begin dat we elkaar zagen heel sterk was, en dinsdag weer'. 'Vandaar jouw opmerking dat we samen bergen kunnen verzetten, de positieve amplitude dus'.

En nu, nu heb ik me weer terug getrokken. Ik sprak er over met mijn soulmate. Hoe ik me telkens weer aanpas aan hun tempo en wat dat met me doet. Hoe er alleen contact is wanneer het hen past op de manier die hen past. Door hem worden op spontane acties vaak niet gereageerd. Oh in het begin wel maar het ging over naar steeds minder naar tenslotte helemaal niks. 'Juist mooi Joyce dat je dat gewoon blijft doen' reageert hij wanneer we het er over hebben. Noem het maar mooi, hoe leuk is het denk je dat ik dat vind? Het doet wel iets met mijn zelfvertrouwen.
Niet dat mijn tweelingziel iets gezegd heeft in die trend maar ook hierin merk ik dat ik onzeker ben.

Na de eerste 3 dagen lukte het me weer om in de derde positie te komen. Wat doet het met me, waarom. Geen pijn deze keer, heel fijn. Het is een proces waarbij er niet echt veel om raad gevraagd kan worden, weinig klankborden zijn. Niet zoiets als leren fietsen, ondernemen of weet ik veel wat waar mensen ervaring mee hebben. Nee dit moet ik echt helemaal zelf doen, en vanuit verbinding samen.

donderdag 24 november 2016

Herenigd (tweelingzielen)

Om 6 uur klaar wakker, de tweede onrustige nacht na het bezoek van mijn tweelingziel. 
Dinsdag avond kwam hij langs en het verbaasde me dat ik ondanks mijn zenuwen, in de uren net daarvoor, aan mijn open boek tentamen kon werken.
Ik had er niet veel over nagedacht hoe het zou zijn, ik zou het wel zien wat het universum voor ons in petto had. En precies dat sprak hij ook naar me uit in zijn mail.
Toen ik hem achterom hoorde komen, deed ik de achterdeur open en liep naar hem toe, ik wilde hem heel graag vast pakken.  Vastpakken en voelen hoe het voelt. Een kus, de omhelzing, de eerste aftasting, en het was goed.
We hadden in de mail afgesproken dat hij zou blijven voor een kop soep maar op mijn voorstel om spaghetti mee te eten ging hij meteen in, het was voor hem dus ook goed.
Hij ging zitten en ik keek hem aan. Meteen werd ik via zijn ogen naar zijn ziel gezogen. Wegkijken Joyce! Dit is nog te overweldigend, dit is voor later, laat hem eerst even aan je wennen.
Na de hoe is het met jou's, je moeder, de kids, werk enzovoorts kwam het echte gesprek, en alles was bespreekbaar.
Ik vertelde wat het hele proces met me gedaan heeft, hoe pijnlijk en verwarrend het in het begin was en dat ik hem in Peru pas echt helemaal heb los kunnen laten toen ik een visioen kreeg waarin hij verscheen. Daar viel hij in 'je hebt nu toch wel door dat jij de runner was he?' Hoezo, leg eens uit, hoe zie jij dat dan reageerde ik. 'Ik ben nergens heen gegaan, was in contact met jou. Jij wilde me dingen laten zeggen die ik niet voelde'. En verrek hij heeft nog gelijk ook. Hij is niet gegaan, ik heb hem telkens weer een keiharde duw gegeven door totaal uit mijn naad te gaan wanneer hij niet reageerde zoals ik wilde dat hij reageerde. Totdat het voor hem niet meer acceptabel was en hij de stekker eruit trok, alle communicatie verbrak.
En nu zaten we hier weer, en gaf hij door de opmerking over mijn runnerschap toe dat wij tweelingzielen zijn, de term die ik losgelaten dacht te hebben.
We zijn allebei gegroeid, bewuster en een mooier mens geworden. Goed in ons vel en bezig onze gezamenlijke taak te vervullen, mensen in hun kracht zetten. Ik heb naar hem uitgesproken dat we in harmonie bergen kunnen verzetten. Ik heb het bij harmonie gehouden want van binnen schreeuwt mijn ego dat ik bij hem wil zijn, nu, zoveel mogelijk, voor altijd.
En mijn ziel zegt, je weet dat het er al is. Alles op de juiste tijd. Het zal gaan zoals het gaat.
Ik heb al visioenen gehad over wat er in het verschiet ligt, durf ik ze aan het papier toe te vertrouwen? Want zoals ik ook al tegen mijn tweelingziel zei, vertrouwen op mijn gevoel richting hem maar ook richting mijn soulmate, maakt het niet makkelijk omdat het ego vaak een andere uitkomst laat zien. En dat ziet en voelt mijn ziel niet.
Ach kan mij het ook schelen, ik ben voor mijn moeder een reünie aan het organiseren van haar eerste café en daarbij zie ik mijn tweelingziel en mij dansen, hij is erbij.
Je mag er over bloggen hoor Joyce appte hij me gisteren ochtend. Ook zo typisch dat ik een tijdje geleden het bloggen weer opgepakt heb. Met welke bedoeling ben ik eigenlijk gaan bloggen bedenk ik me net? Behalve dat het sneller opgetekend moest worden dan schrijven in m'n dagboek. Om de mensen die in hetzelfde proces zitten te laten zien dat je vertrouwen moet hebben? Dat loslaten het minst makkelijke is wat er is en tegelijkertijd het enige juiste om te doen om uiteindelijk weer tot elkaar te komen?
Om te stimuleren naar binnen te keren om te helen? De focus op jezelf te leggen?
Ik heb het allemaal gedaan en ben trots op mezelf en de vrouw die ik geworden ben. En in het contact met mijn tweelingziel merkte ik dat er ook nog veel te leren is. Ik van hem, hij van mij. We gaan een nieuwe fase in, ik heb er zin in.
Hij is nog voorzichtig, dat voel ik. Doet uitspraken als 'de tijd zal het leren of en wanneer we dat met elkaar gaan delen' als reactie op een app van mij waarin ik aangeef nog een heleboel niet verteld te hebben met betrekking tot mijn soulmate en dat er nog zoveel meer is. Ik begrijp het wel, en doe mijn best het op zijn beloop te laten, letterlijk zijn beloop.
En bij mij gebeurd er heel veel, onrust in mijn lijf, nog meer dromen en nu het portaal weer geopend is voel ik ook weer heel veel. Ik zeg net tegen mijn soulmate dat ik voel dat er weel heel veel staat te gebeuren. 'Ik denk het ook' antwoordde hij.
Ik ben in elk geval in verwarring, en na verwarring komen de inzichten en de rust. De rust die mijn tweelingziel ervaart na ons eerste contact. De rust die hij me vanmorgen heeft gestuurd en heel fijn heeft gewerkt.  

maandag 7 november 2016

De spijker op zijn kop (tweelingzielen)

Mijn mond viel open toen ik onderstaand artikel op Facebook voorbij zag komen omdat een vriendin van me deze geliked had. Zelf ben ik een behoorlijke tijd geleden gestopt met het volgen van tweelingzielen forums en sites omdat ik me er helemaal niet meer mee bezig hield. Meteen nadat ik het gelezen had stuurde ik de link naar mijn 'nieuwe liefde'. Dit kon toch niet waar zijn, dat ons proces blijkbaar door vele anderen ook geleefd wordt. Onze 'liefde' duurt nu al zo'n twee jaar en ik ben er al een tijdje achter dat wij geen 3D relatie gaan krijgen. Wat me uiteraard behoorlijk gefrustreerd heeft voor ik dat door had. Mijn 'nieuwe liefde' reageerde erop door te zeggen dat hij niet zo met spiritualiteit bezig is als ik en dat hij er niet zo veel mee kon. Achteraf gezien wel te begrijpen want hij is niet altijd aan te spreken op onze verbinding. Hij voelt echt wel dat er iets gaande is wat veel dieper gaat dan hij gewend is maar loopt er toch ook echt nog wel gedeeltelijk van weg, heeft het er liever niet over.   

Hoe dan de focus ging volledig naar deze zielsverwant tot ik twee weken geleden een mail stuurde naar mijn tweelingziel omdat er zakelijk iets speelde waar ik het met hem over moest hebben.
Hij antwoorde vrij snel en begon met 'als je me een beetje kent zou je weten dat..'. Wel mooi eigenlijk want ik hoop dat ik hem niet meer ken, net zoals hij mij niet meer kent. Ik ben zoveel veranderd, dat heeft hij allemaal niet mee gekregen.
Onderaan de mail stond een vraag die mij volledig uit het veld sloeg : 'Heb jij mijn hangtafels nog?'
Natuurlijk weet hij dat ik zijn hangtafels heb want toen hij zijn spullen naar zijn nieuwe woning verhuisde bleven deze bij mij achter. Maar nu wilde hij ze dus graag terug en ik realiseerde me op dat moment dat we elkaar weer gingen zien.

Hoe ik de afgelopen drie jaar ook mijn best heb gedaan mijn weg te vinden, op dat moment voelde ik hoe diep het verlangen van mijn ziel is om in harmonie te zijn met hem . Mijn emoties schoten alle kanten op en ik voelde me net een bal in een flipperkast. Blijkbaar is er dus ruimte ontstaan om weer in contact te komen al is het maar voor iets simpels als het ophalen van spullen die van hem zijn. Iets wat overigens eerst geen optie was. Met geen mogelijkheid kreeg ik hem mijn kant op bewogen de spullen die naar boven kwamen drijven na zijn vertrek op te halen. Ook niet toen mijn huis al lang door een vriendin bewoond werd en zij probeerde zijn spullen op te laten halen door hem.

En eigenlijk was dit al aangekondigd omdat ik in de maanden daarvoor weer veel over hem begon te dromen, vriendinnen van mij hem weer zagen in onze stad terwijl hij daar nu bijna twee uur vandaan woont. Ik wist door de boodschappen die ik van hem kreeg in mijn dromen dat de hardheid eraf was, er iets veranderd was. En toch kwam dit nog onverwachts, ik had er namelijk helemaal geen rekening meer mee gehouden dat we elkaar ooit nog zouden spreken. Het idee daarin ook volledig losgelaten, geen behoefte meer aan dacht ik.

Nu weet ik dat dit niet waar is want dat verlangen is er wel degelijk. Het is me gelukt niet te vragen of er tijdens zijn aanstaande bezoek ook ruimte is voor een gesprek. Ik zie het wel, laat het over aan het universum. Ik vind het eerlijk gezegd best spannend. Ik zie hem binnenkort wel verschijnen schreef hij nadat ik mijn adres aan hem doorgeven had. Wanneer binnenkort is geweest zal ik dan weer over schrijven.

Juni heeft je naar alle waarschijnlijkheid een ‘nieuwe’ liefde gebracht…


In vele ziele-connecties is er zo rond juni/juli (mogelijk) een ommekeer gekomen.
Je koestert (inmiddels) de Goddelijke eenheid met je tweelingziel/zielsverwant en het fysieke verlangen heb je helemaal achter je kunnen laten.


Je bent je leven gaan verdiepen, compleet los van de ander. Je bent waarlijk aan het ontwaken en een lichtwerker (geworden). Wijze inzichten zijn je ten deel gevallen, je zielsontwikkeling is zich blijven continueren, je bent diepere hartcontacten aangegaan en/of bent lichtwerk gaan doen.

Je tweelingziel is (een tijdje geleden al) van je ‘weggerend’, ondanks de sterke, onderlinge band. Hij of zij is dus al (geruime) tijd van het toneel verdwenen en/of heeft starre grenzen gezet, zoals bijvoorbeeld het (bekende) labelen: “We zijn slechts “goede vrienden”, “gewoon collega’s” of “gewoon een andere ziel- of zielcontractverbinding”. Je weet inmiddels dat, gehinderd door angst, er een overgeanalyseerde “logica” door je tweelingziel is losgelaten op jullie verbinding. Het is natuurlijk heel eng om op je hart te vertrouwen en dus makkelijker om op je analytische brein af te gaan (bovendien is het helaas iets wat we geleerd hebben om te doen).

Je tweelingziel/zielsverwant was/is bang voor jouw kracht en de kracht van jullie liefde en is in een lagere frequentie verdwenen (is bijvoorbeeld een relatie met iemand anders aangaan etc, omdat dit eenvoudigweg vertrouwder en “veiliger” aanvoelt).
Ja, het is en blijft frustrerend om je werkelijke gevoelens en devotie niet te kunnen tonen en/of over te kunnen brengen wat je werkelijk voelt (maar je weet onderwijl dat het hem/haar nog angstiger maakt)Hoe dan ook, je bent doorgegaan met je leven, hebt je open kunnen stellen voor andere hartcontacten en bent je levensdroom achterna gegaan.

img_8755

Naar alle waarschijnlijkheid is er (halverwege 2016) een ‘Nieuwe, Hoge, Diepe’ liefde op je pad gezet en dat kan intimiderend aanvoelen, niet alleen voor jou, ook zeker voor de ander. Je hebt je hierdoor waarschijnlijk nog meer vastgezet in je controle (en dat als die ‘hernieuwde’, sterke, vrije, onafhankelijke, flamboyante ‘(vrouwelijke) energie’!).
Maar…..je bent door deze ont-moeting wel in enorme verrukking gebracht, je bent simpelweg verblind. Want dit had je nooit voor mogelijk gehouden!
Echter ben je op weg naar het realiseren van je Goddelijke Vonk, je Ware Natuur – in je 3D leven en in je 5D persoonlijkheid.
Je hart-energie is gegroeid, je kunt volledig in liefde, vertrouwen, rust bij jezelf blijven waardoor je deze ‘nieuwe liefde’ hebt kunnen toelaten.


Jouw innerlijke wereld heeft een nieuw lid van je zielsfamilie aangeroepen.
Deze geliefde heeft (ook) veel overeenkomsten met jou en lijkt zelfs op je, wellicht nog wel meer dan je tweelingziel, wat op zich nogal verwarrend werkt. Je deelt met deze zielsverwant dezelfde levensthema’s, hetzelfde leidmotief, net zoals met je tweelingziel, maar stiekem toch weer net anders.
Het voelt aan alsof je dezelfde sensibiliteit met de ander ervaart, dezelfde dynamiek(en), dezelfde energie!

Er wordt – anders dan bij de tweelingziel – openlijk over de connectie gesproken (“I am looking for a second….” {vul de naam van je geliefde hier maar in}) – dit is duidelijk meegedeeld want niets blijft onuitgesproken tussen jullie.
Er is een diepe resonantie, een diepe herkenning en een diepe waardering voor elkaar.
Je betekent heel veel voor de ander en hij/zij ook voor jou. Het is een intense en diepe vriendschap, gemixt met een immense, overweldigende (seksuele) aantrekkingskracht. Vanuit bewustheid.
Echter brengt de chemie tussen jullie je beiden aan het wankelen, de seksuele aantrekkingskracht is (namelijk) gigantisch en bijna niet in “praktijk” te brengen.

Dit is een onstuimige zielsliefde en het lijkt op sommige momenten zelfs sterker dan de connectie met de tweelingziel. Maar dat komt omdat jullie (wel) zorgzaam en tactvol met elkaar (kunnen) omgaan. Eigenlijk ondersteun je elkaar om nog dieper tot zelf-realisatie te komen, je helpt elkaar door jullie licht brandend te houden. Maar tot een 3D relatie zal het niet komen. Je hoeft niet bij elkaar te blijven en dat weet je. Je zult ook niet in staat zijn om er een relatie op na te houden. Echter gaat de liefde tussen jullie nooit voorbij, ook al besluiten jullie ieder je eigen weg te gaan, er zal altijd diep respect blijven en je zult elkaar het beste wensen op jullie nieuwe weg.
Het is vurig, hevig, intens, maar ook heel pijnlijk, schrijnend en uitputtend op zijn tijd. Want het diepste van je ziel wordt totaal blootgelegd, gespiegeld, je wordt diep gekwetst, hij/zij maakt je boos/woedend, omdat je (wederom) niet volledig ‘gekozen’ wordt door de ander.

img_8631

Maar er is geen sprake van aantrekken en afstoten, wel heerst er veel onbegrip. Want je kwetst elkaar, maar je weet ook waarom je het doet. Je kent zijn/haar zwakke plekken en die van jezelf. Er is in deze zielsconnectie geen sprake van een gebrek aan zelfvertrouwen, eigenliefde of eigenwaarde. Je begrijpt elkaar zo goed – dat je er ook geïrriteerd door kunt raken. Je persoonlijke zelf doet ook lekker mee. Er is sprake van een diepe, intensieve verbondenheid tussen jullie, want je voelt echt dat er diep van je gehouden wordt. Feitelijk voelt het aan als thuiskomen, je kunt namelijk echt helemaal jezelf zijn! Er is geen schaamte, je versterkt elkaar juist, omdat hij/zij aanvoelt als je beste vriend(in). Hij/zij dringt werkelijk tot de kern van jezelf door. En ja, hij/zij ‘vult’ je aan.

Waarom je dit lid van je ziels-familie (hebt) ontmoet? Door jullie liefde, de confrontaties, de conflicten, de bewustzijnsgesprekken, de pure communicatie, het genetisch (familie) DNA, jullie karma, kan jouw ziel, zijn/haar ziel, je ziels-familie en de mensheid nog dieper zuiveren.
Je draagt in deze connectie namelijk bij aan het opschonen van het wereldkarma en alle zielsgroepen.
Dit maakt dat deze (ziels)connectie (ook) zo intens en allesoverheersend kan aanvoelen.
Namaste, Caroline

Bron: www.carmacoaching.nl