donderdag 24 augustus 2017

'Het' gevoel deel II

Maurice en ik hadden drie dagen nadat we elkaar hadden leren kennen al afgesproken dat we samen met de camper naar Spanje zouden gaan. We hadden het goed geregeld, met de camper heen en met het vliegtuig terug. Mijn zus zou met haar gezin naar Spanje vliegen en de camper overnemen, van haar vakantie genieten en weer mee terug rijden. Beter kon het niet.

Maar daarvoor moest ik toch echt nog even aan de slag met 'het gevoel'. Want stel je voor dat ik me zo rot zou voelen wanneer we op vakantie waren, nee dat wilde ik niet. Ik had vier dagen voor we vertrokken een afspraak weten te regelen met Paula Repi, een van mijn leraressen van de opleiding en gespecialiseerd in seksueel misbruik. Toen ik bij haar was leerde ik dat ze er in gespecialiseerd was door eigen ervaring. Ik gaf in het gesprek aan dat ik niet eens zo zeer meer last heb van het misbruik zelf maar van de overtuigingen die daardoor ontstaan zijn. Niemand neemt mij serieus, dan doe ik het wel alleen zijn een paar heel hardnekkige. Precies daar ging haar eind scriptie over vertelde ze. Dat is inderdaad waar de meesten mee kampen.

Eenmaal aan de slag haalde Paula binnen vijf minuten zeven innerlijke kinderen naar boven waarvan er zich nog eentje heeft weten te verstoppen. Mijn onderbewuste geeft aan dat wanneer ik die kleine van zes jaar naar buiten weet laten te komen ik de kern van mijn misbruik te pakken heb. Nu durfde ze nog niet. De andere zes hebben we geheeld, de aandacht gegeven waar ze al zo lang op hebben gewacht. Daar waar het de andere therapeuten voorheen niet lukte met mijn misbruikte innerlijke kinderen aan de slag te gaan en hen niet te laten ontsnappen gaf Paula hen het vertrouwen en leek het bijna als vanzelf te gaan. Een paar uur later reed ik moe maar voldaan naar huis.

In de dagen die volgden kneep ik hem nog steeds een beetje, stel je voor dat het niet geholpen had. En toen ik 'het gevoel' de dag voor onze vakantie weer kreeg zakte de moed me een beetje in mijn schoenen. Ik heb het tijdens mijn vakantie nog een paar keer heel lichtjes gehad maar daarna eigenlijk niet meer. Achteraf kan ik het wel verklaren. Maurice moest zich nog enigszins ' bewijzen'. Bewijzen dat hij het echt goed met me voor had, dat hij echt van me hield. Ik als volwassene wist dat al wel maar mijn innerlijke kind moest dat vertrouwen nog krijgen.

We zijn nu iets meer dan 8 weken verder en ik heb 'het gevoel' niet meer gehad. Het is bijzonder hoe makkelijk het allemaal gaat. Maurice benoemde het laatst en gaf aan dat hij zonder dat we het er al over gesproken hebben alles al van me weet, 'alsof ik je al jaren ken'.
Ik kan dat wel verklaren want ook ik voel dat zo. Sterker nog, telkens wanneer ik zijn naam uitspreek zegt iets in mij dat zijn naam niet klopt, en ook wanneer ik hem aan kijk zegt diezelfde stem dat hij er anders uitziet. Ik weet vanuit het diepst van mijn ziel dat wij al een leven geleid hebben samen. Een liefdevol en harmonieus leven. Ik heb tegen Maurice gezegd dat ik dat zo voel maar hij kan daar nog niet zoveel mee. 'Ik luister' zegt hij telkens wanneer ik met informatie vanuit mijn ziel kom. Het maakt me niet uit hoe hij het ziet want tijdens mijn manifestaties over relaties vroeg ik telkens om een soulmate, en die heb ik gekregen.

maandag 17 juli 2017

'Het' gevoel

Drie weken en een dag geleden krijg ik 's morgens een berichtje van de dating site, iemand had een bericht voor me achter gelaten. Ik lees het berichtje en beantwoord het. Hij was nog online want hij antwoordde direct en 'kletsten' we zo'n twintig minuten. In die twintig minuten bleken we veel overeenkomsten te hebben en hij vroeg me of ik wel eens dates afsprak. Ik gaf aan dat ik dat spannend vond maar misschien wel beter was want in de vele chats die ik al met mannen gevoerd had haakte ik telkens af. Vond altijd wel een smoesje om niet af te spreken of om zelfs af te zeggen wanneer er al een date gepland stond. Meteen daarna gaf ik aan dat ik de komende weken geen tijd had maar alleen die zondag in de middag tijd had. Ik schrok van mezelf en scheet meteen 7 kleuren stront en zei dat ook.

Het was opmerkelijk dat ik in de weken ervoor al met een paar mannen telefoonnummers had uitgewisseld, er veel app contact was maar er toch een weerstand zat op het afspreken met hen en dat ik nu zonder aarzeling met deze man af wilde spreken. Ik had 's morgens nog een afspraak met iemand om te gaan wandelen met de honden en vertrok op tijd weer naar huis zodat ik me nog om kon kleden en opfrissen. Gek genoeg deed ik dat allemaal niet toen ik eenmaal thuis was. Niet nodig, het was goed zoals het was. Ik was ook rustig, helemaal niet zenuwachtig. De telefoon ging, Maurice, hij kon het huis niet vinden. Toen ik al bellend met hem de voordeur open deed zag ik hem zo'n 20 meter voorbij mijn huis staan, zwaaide naar hem en hij liep naar me toe. Wat een leuke kerel!
Eenmaal bij de voordeur aangekomen kuste hij me goede dag en liep mee naar binnen. Het voelde meteen heel vertrouwd en nadat ik voor ons wat te drinken ingeschonken had ploften we neer op de bank. We praatten over niks in het bijzonder, we waren elkaar aan het aftasten. Maurice, heerlijke man met zijn hart op zijn tong, sprak vrij snel uit wat er allemaal in hem omging en ik kon het alleen maar beamen. Er was duidelijk sprake van een klik, een verbinding, we vonden elkaar daar op dat moment al meer dan leuk. Na een paar uur moest hij weg maar we spraken af elkaar snel weer te zien.

Dat was twee dagen later, ineens had ik toch tijd :)
Allebei heerlijk onder de indruk van elkaar praatten en kusten we de hele avond. Zo ook de avond erna, want hij kon niet weg blijven en ik wilde hem heel graag weer zien. En de dag erna gebeurde het, het overviel me en raakte meteen in paniek. Daar was het 'het gevoel' wat ik ook had toen ik iets met Mark kreeg. Mark met wie ik zo'n twintig jaar geleden een relatie heb gehad. Mark die blind voor me ging, met hart en ziel van me hield. De grootste schat van de wereld die alles voor me overhad. Waar geen strijd gestreden hoefde te worden om zijn liefde. Ik hoefde er niets voor te doen, het was er gewoon. Toen ik een relatie het hem had werd ik regelmatig overvallen door 'het gevoel'.
Het gevoel, een onbehagelijk gevoel ik mijn buik en bij mijn hart. Het gevoel waar ik toen niets mee kon of begreep en interpreteerde als 'niet van hem houden'. Uiteindelijk heb ik die relatie na 3,5 jaar verbroken omdat ik dat gevoel af en aan bleef houden en me vaak ook radeloos maakte. Het was duidelijk, ik hield niet genoeg van hem. En dat heb ik tot op de dag dat het gevoel terug kwam ook altijd gedacht, dat het daardoor veroorzaakt werd.

Toen wist ik nog niet wat ik nu weet en eerlijk is eerlijk, in eerste instantie had ik het ook deze keer niet meteen door. Want daar was het gevoel dus weer en ik schoot in paniek. Nu voelde ik sinds lange tijd weer iets voor iemand en dan gebeurd dit!  Meteen daarna gingen mijn gedachten naar een gesprek wat ik met een van mijn cliënten had. Een jonge vrouw van 19 jaar die me de week ervoor vertelde dat ze 'het weer aan het doen was'. Ze zat sinds kort in een relatie met een fijne jonge man en toen ze met hem in een grasveld lag te kletsen merkte ze dat ze haar gevoel voor hem volledig uitgeschakeld had. Iets wat ze blijkbaar deed wanneer ze in een relatie zat die goed was en met een man die volledig voor haar ging. Ze wilde het graag oplossen. Ik vond het knap van haar dat ze dat op die leeftijd al doorhad.

Ik deed het dus blijkbaar ook nog steeds, het uitschakelen van mijn gevoel en er een vervelend gevoel voor in de plaats zetten. In gedachten Maurice volledig afkraken en smoesjes bedenken waarom hij het niet is. Dit was dus mijn waarschuwingssysteem wat in werking werd gezet, mijn ego die me waarschuwde voor pijn. Nee sterker nog die de liefde die er duidelijk is tussen mij en Maurice volledig onderuit haalde omdat? Ja waarom eigenlijk? Waarom doe ik dat toch, waarom wordt dit mechanisme in werking gezet, met welk doel?
Ik stapte uit mijn gevoel en analyseerde de afgelopen twintig jaar en de relaties die ik heb gehad. De relaties die al voorbij waren voordat het een relatie genoemd kon worden, allemaal ingewikkeld. En de relaties die wel uitgegroeid zijn tot voor elkaar kiezen, ook ingewikkeld. Nooit van een leien dak en altijd moeten vechten voor de liefde.

Ook met mijn tweelingziel had ik een valse start. Hij nog maar amper gescheiden, ik vol in mijn verwerkingsproces van mijn seksueel misbruik. Hij wilde vooral geen relatie en hoe harder hij dat riep hoe harder ik er voor ging om hem wel zover te krijgen. Een aantal jaar geleden kreeg ik al het inzicht dat ik er juist voor ging wanneer de ander dat niet wilde. Wanneer het dan op niets uitdraaide werd ik weer bevestigd in de afwijzing die ik zelf in de wereld zette. Het welbekende 'zie je wel' gevoel. Ook voor relaties waarin ik van te voren wist dat het toch niets zou worden ging ik 100%, dan kon ik immers niet gekwetst worden.

Ik analyseerde ook het gevoel wat ik had in de relatie met Michiel. Met hem had ik de afgelopen maanden een seksuele relatie gehad. Ik kon het goed met hem vinden maar voelde verder geen liefde voor hem. Daar had ik 'het gevoel' ook niet. En dat terwijl ik een tijd geleden toch heel makkelijk had aangegeven dat ik er niets voor voelde deze relatie nog langer voort te zetten.

Maar nu was het er wel en ik moest er duidelijk iets mee. De dag nadat het gevoel opdook zag ik een van mijn beste vrienden en besprak het met hem. Hij adviseerde het met Maurice te bespreken en uit te leggen wat er in me om ging. De volgende ochtend belden Maurice en ik met elkaar en deed wat me geadviseerd werd. Maurice had het al gevoeld gaf hij aan. 'Is het een gevoel wat je krijgt wanneer iemand helemaal voor je gaat, wanneer het goed zit?' Vroeg hij toen ik hem de volgende dag zag.
Ja daar lijkt het op antwoordde ik. Hij gaf aan dat hij het gevoeld had, wat me raakte omdat hij het zo goed gevoeld had en het ook nog bij het juiste eind had.

Ik nam me voor een regressie sessie te gaan doen bij een van de leraressen van de opleiding, gespecialiseerd in misbruik. Maar omdat het gevoel niet meer terug kwam was ik in de veronderstelling dat het accepteren ervan genoeg was geweest om het te doen verdwijnen.
Maar helaas, afgelopen vrijdag dook het weer op en is licht op de achtergrond aanwezig gebleven. Ik schiet niet meer in paniek en neem waar dat het gevoel er is. Het sluimert ergens voorzichtig in mijn buik maar krijgt nog teveel aandacht. Toen ik er vanmorgen met mijn zus over sprak aan de telefoon werd het heviger. Ik nam het waar, dus als ik er over praat wordt het groter.

Ik heb mijn lerares vanmorgen een mail gestuurd en aangegeven dat ik een afspraak met haar wil. Maurice heb ik vanmorgen aan de telefoon ook verteld dat het er is. Openheid versus bestaansrecht van het gevoel. Ik weet nog niet waar het precies vandaan komt, wel weet ik dat het wakker is geworden na mijn relatie met de man met wie ik getrouwd ben geweest, een ervaring die het gebrek aan vertrouwen in mannen heeft verankerd. Ondertussen moet ik waakzaam zijn en het gevoel niet voor waar aannemen totdat ik een regressie sessie kan doen en hopelijk daar ga uitvinden waardoor het komt zodat ik weer volle bak kan genieten van al het fijns wat er tussen Maurice en mij is.

zondag 18 juni 2017

(Chronische) Ziekten en ons systeem

Gisteren reisde ik al vroeg in de ochtend naar Amsterdam voor deelname aan een symposium over systemisch werken met ziekte. Ik geloof heilig in het feit dat emoties in het lichaam blokkades op kunnen werpen wanneer deze niet de aandacht krijgen die ze verdienen en ze te accepteren.
 
Accepteren, en wat nu als je geen idee hebt welke emotie er verbonden is aan je lichamelijke ongemakken? Zo heb ik in een paar maanden tijd twee keer mijn ribben gekneusd.  Vorige week, op een lullige manier, door te bukken toen ik iets van de grond af probeerde te rapen. Een paar weken geleden kreeg ik ineens eczeem onder mijn armen en vorige week kwam het na een tijdje verdwenen te zijn ineens weer terug. Daarvoor had ik het nooit gehad. Ik weet dat het niet zomaar gebeurd maar wat mijn lichaam me probeert te vertellen, ik heb er nog geen idee van.

Je lichaam reageert op prikkels. Aangename, waar je lichaam naartoe gaat en onaangename waar je lichaam van weg gaat. Wanneer je lichaam niet kan ontsnappen aan een onaangename prikkel, bijvoorbeeld een gedachte, zal het verkrampen. En wanneer die onaangename gedachte blijft terugkeren zal je lichaam steeds meer gaan verkrampen en een chronische ziekte ontwikkelen. 

Systemisch speelt er ook heel veel, hoeveel werd me gisteren in een opstelling weer duidelijk.  Een vrouw stak haar hand op toen gevraagd werd wie er zo dapper was om het spits af te bijten. Ze had een aantal chronische aandoeningen vanaf haar 14e levensjaar en vertelde dat ze er al heel veel mee gewerkt had. De ruimte zat vol met mensen die allemaal systemisch werk deden, een genot om bij te zijn, meteen vanaf het eerste moment een fijne energie. De eerste mensen werden gevraagd voor de opstelling, het veld werd gevuld. De vrouw, haar lichaam, de verschillende aandoeningen, de dood. In tegenstelling tot wat ik gewend was mochten de representanten gaan staan waar ze wilden en bewegen wanneer ze de noodzaak voelden.  Telkens wanneer er iets bij kwam veranderde de opstelling.  Naar mate degene die de opstelling deed vragen stelde werd het verhaal duidelijker en werd de opstelling groter door het groeiende aantal deelnemers. 
Haar ouders werden ingebracht en ook haar opa. Voor de oorlog bleek deze opa wilde dieren te verschepen als olifanten, tijgers, krokodillen enz. aan koningshuizen, dierentuinen en de rijken van de aarde. Dus de dieren en hun leed werden in 1 persoon opgesteld, de kopers, het geld. En daarna de Duitsers toen bleek dat zij in de oorlog alles van de familie af hadden genomen.  Ondertussen bewoog het systeem, was er onrust. En ik had het gevoel alsof ik naar een ongeregiseerd, vrije expressie toneelstuk aan het kijken was. Er gebeurde veel, en naar mate er representanten bij kwamen zag je bij alle elementen de rust komen.  Haar geliefde werd ingebracht en zijn liefde voor haar. Het verhaal werd helderder. Er werd ook niet gesproken, niet aan de representanten gevraagd wat er door hen heen ging. Ook dat was nieuw voor mij. Toen er niets meer ingebracht werd zei degene die de opstelling leidde dat elke representant in gedachten moest nemen dat dit alles tot het verleden behoorde en ontsloeg hen uit hun rol. Dat was het, met verbazing keek ik Wanda aan met wie ik daar was. Ook dit hadden we niet eerder gezien of meegemaakt. Onder de indruk van wat we net gezien hadden bespraken we in de pauze de mogelijkheden die deze manier van opstellen ons en de cliënten in onze praktijk kunnen bieden.

Ons, want na de pauze gingen we zelf aan de slag met een kleine opstelling van 4 personen. Toen ik aan de beurt was gaf ik aan dat ik mijn eczeem op wilde stellen.  Ik koos een representant voor mijn lichaam, de aandoening en dat wat er onduidelijk is/in de weg staat. Ik ging er zelf als mezelf in staan en keek naar wat er gebeurde. De representant voor de aandoening stond zenuwachtig voor me, mijn lichaam was verkrampt en huilde en dat wat onduidelijk was draaide met haar hoofd en had duidelijk last van haar schouders.  Heel confronterend vond ik het en de tranen rolden over mijn wangen. Later gaf de laatste aan dat ze niet voor iets of iemand stond maar dat ik het alleen maar hoefde te omarmen. 
Er mocht een natuurlijke beweging gemaakt worden en mijn lichaam kwam voor me staan, oogcontact maken lukte me bijna niet. Daar waar ik eerder nog het gevoel had dat ik aanschouwer was van het geheel, drong het nu tot me door dat ook ik een beweging kon maken. Aarzelend pakte ik mijn lichaam vast en omhelsden we elkaar. De aandoening sloot van achteren aan een het omarmen kwam ook bij ons staan en legde haar hoofd op mijn schouder. Wat voelde dat goed.  Het is ook zo mooi hoe lichamelijk contact in een opstelling de normaalste zaak van de wereld is. Hoe vreemden dichtbij elkaar gaan staan, elkaar omhelzen, emoties tonen en elkaar troosten omdat het systeem dat zo doet. Helemaal zeker weet ik nog niet wat ik moet omarmen maar iets in mij zei dat het mijn lichaam is, wat ik in de opstelling ook heb gedaan. Accepteren dat mijn lijf er uitziet zoals het er uitziet.
En dat heb ik gisteren in beweging gezet.

dinsdag 13 juni 2017

Aquarius, het tijdperk van de liefde en de nieuwetijdskinderen

Ik lees net een artikel waarin er gesproken wordt over de kracht van de liefde van het aquarius tijdperk. Dit tijdperk brak aan op 21 december 2012. Bij het zien van die datum reken ik terug, zo'n beetje de tijd waarin ik ontwaakte. Vooral in het begin had ik erg veel behoefte aan het verzamelen van informatie. Niet eerder legde ik de link van het collectief ontwaken aan het wisselen van het vissen en het aquarius tijdperk.

Het vissen tijdperk, tijdperk van de technische ontwikkeling en het loskomen van de verzuiling van de kerk en staat door ontwikkeling van het ego. Van volgzaam naar individualistisch. Dat laatste heb ik tot ik het las als een nadeel gezien, me niet realiserend dat het juist een belangrijk deel van de evolutie is.
Het vissen tijdperk was vooral gericht op IK gerichte mensen, Aquarius maakt dat we ons weer gaan richten op WIJ. Liefde en verbinding.

Eerst op zichzelf gericht, zelf liefde ontwikkelend en daarna op de omgeving.
Aquarius is ook het tijdperk van de nieuwetijdskinderen. Zij leveren de grootste bijdrage aan het veranderproces. De wijsheid die zij bij zich dragen is inmens. Ik kan zo van hen genieten. Afgelopen zondag had ik nog een mooi gesprek met het zoontje van mijn huisgenoot.  Een manneke van 8 die je de hele dag de oren van je kop kletst. Zondag kwam hij van de derde verdieping naar beneden en begon weer lekker met me te babbelen.  'Geesten bestaan hè Joyce' zei hij. 'Ja zeker jongen, die bestaan' antwoordde ik. 'Niet alleen in de hemel maar ook hier hè ' vervolgde hij. 'Ja ook hier '. 'En weet je wat ik ook denk, dat als je dood gaat dat je dan weer terug komt als een nieuw mens, dat je dan opnieuw geboren wordt '. 'Inderdaad jongen, dat is ook zo'. 'Mag ik nog een biologisch snoepje' en op mijn bevestigende antwoord pakte hij een snoepje en verdween weer naar boven, Pokémon spelen op de spelcomputer.

Wat is Zelf liefde dan? Het is een eenheid creëren van lichaam en geest waarbij het belangrijk is om eerlijk naar je zelf te kijken.  Je ego te ontrafelen, blokkades op te heffen door ze te herkennen, erkennen en te herschikken.  Los te komen van de imprinten van onze vormgevers, onze ouders, leraren, sociale omgeving. Degenen die ons hebben geleerd hoe we ons moeten gedragen.  Zoals zij het weer geleerd hebben van hun vormgevers. Wisten zij veel, zo doen we het immers al generaties lang. Vaccinaties, voeding, werken tot je er bij neervalt, geld verdienen, status. We zijn het normaal gaan vinden dat we verzorgingsproducten gebruiken waar lood en aluminium in zit. Geschoren oksels worden volgespoten met deodorant waar giftige stoffen in zitten en leggen de link niet met de ziektes die daardoor ontstaan. Vaak genoeg word ik nog voor gek versleten als ik uitleg dat precies om die reden ik biologische verzorgingsproducten gebruik. 'Doe niet zo overdreven Joyce '.

Vandaag zei iemand tegen mij dat hij maar een simpel beroep heeft, hij bleek loodgieter te zijn. Niet voor niets sterven de ambachtelijke beroepen uit, met je handen werken heeft geen status. Maar wat doen we zonder deze lieden, hoe was mijn badkamer afgekomen zonder een loodgieter. Iedereen, elke schakel is even belangrijk. Zonder elkaar zijn we niets.

Terug naar de liefde, in het Westen hebben we nog een lange weg te gaan in het hervinden van de liefde, de grootste kracht die er bestaat. Liefde is een tot materie gerichte energie geworden. Als je lief bent krijg je een snoepje. Het snoepje wat vol zit met E nummers, de beloning voor liefde. Liefde is een imprint geworden van gedachten, ook daar zie je het in terug komen. Is de beloning weg, dan is de liefde over. We weten niet meer hoe het is om onvoorwaardelijk lief te hebben.  Huwelijken stranden massaal, was dat wel liefde? Laatst bedacht ik me nog dat wanneer de ziel alleen maar liefde kent, je van daaruit onvoorwaardelijk lief hebt het heel normaal is om meteen van een ander te houden. Maar nee, wat leren wij, dat je zoiets niet zomaar zegt. Hoe kun je nu van iemand houden die je amper kent? En dat dan ook nog uitspreken, nee dat doe je niet, zoiets moet immers groeien. Het ego wordt verliefd, verliefdheid is ego in mijn ogen. Dat wat je van jezelf in de ander herkent, daar word je verliefd op. Daarna zou het houden van pas komen. Bullshit! Maar zo hebben we het geleerd, zo zijn we het gewend, dus zo doen we dat.

Ik kan me niet meer vinden in het concept relaties. Ik ben erg tevreden met het leven wat ik leid doordat ik zelfliefde heb ontwikkeld, al ben ik daar nog lang niet helemaal mee vervuld. Een paar maanden geleden besloot ik me op twee dating sites in te schrijven en mijn zoektocht begon.  Ik wist wat ik niet meer wilde, maar wat dan wel. Het oude past niet meer en het nieuwe moet nog vorm krijgen. Verbinden vanuit de ziel, dat is mijn streven. In de contacten die ik heb wordt ook regelmatig mijn ego geraakt. Want ik kan het verlangen al wel hebben, vanuit mijn ziel weten hoe het hoort, maar ook ik heb de erfelijk belaste imprinten nog niet helemaal losgelaten.  Bewust laat ik het gebeuren, binnen enkele uren los ik de ego stukken op, leer ervan en voel me dichter en dichter bij mezelf komen. Ik ontwikkel steeds meer mijn manier, zie wat er op mijn pad komt en beweeg me voort en geniet van deze reis. Wetend dat het me iets moois gaat brengen.  Ik draag het uit, mijn onderzoek, en hoop dat ik daarmee anderen ook aan het denken zet, in beweging krijg. Op weg naar onvoorwaardelijke liefde.

zondag 19 maart 2017

De natuur en ik

Zo'n drie jaar geleden kreeg ik een enorme behoefte om im de natuur te zijn. Ik ging veel wandelen in de bossen en huurde regelmatig een huisje via www.natuurhuisjes.nl. Niet veel later vond ik een huisje midden in de bossen waar ik me permanent vestigde. Ik was er vaak alleen en vond het vaak heerlijk. Ook kwam ik er mezelf tegen. Zo kon ik de ene dag enorm genieten van het wandelen en de energie van het bos en op een andere dag dacht ik weer 'loop ik hier weer alleen in dat klote bos'. Ik was of in verbinding met mijn ziel of zat lekker in mijn ego.
Ik ben net aan mijn tentamen bezig en kom in een van de boeken een stuk tekst tegen waarin staat waarom mensen de natuur opzoeken.
Wanneer mensen zich eenzaam voelen tussen de mensen; dat was bij mij zeker het geval, ik voelde me niet begrepen  (begreep er zelf nog niet zo veel van) en koos er liever voor om alleen te zijn.  Wat overigens voor mijn gevoel heeft bijgedragen aan mijn helingsproces. 
Wat me bij de volgende bewering brengt, wanneer mensen beschadigd zijn en de natuur genezend kan werken. Of wanneer we kracht putten uit de natuur waardoor we werkzamer en bevredigender leven.
Ik heb aan de periode hier in het bos heel veel gehad. Twee jaar die voorbij zijn gevlogen, waarin ik heb genoten en me verdrietig heb gevoeld. Waarin ik mooie mensen heb mogen ontmoeten, heel veel gelachen heb. Waarin ik heb geleerd, geheeld en verteerd. Lange vriendschappen dieper zijn verankerd en ik heb genoten van de stilte.  Ik zal er altijd op terug blijven kijken als een bijzondere tijd.
En nu is het weer tijd om terug te gaan naar de stad. De behoefte om weer vol aan het leven deel te nemen is groot en het voelt goed. Ik begrijp door de tekst in het boek ook waarom, het bos heeft zijn taak volbracht.
Ik sta al weer enige tijd open voor nieuwe liefdes in mijn leven wat blijkt uit de mooie mannen die in mijn leven verschijnen. Ik geniet met volle teugen en ga zien wat deze volgende fase van mijn leven mij gaat brengen.

zaterdag 18 maart 2017

Collateral beauty

Elke winter heb ik samen met een paar vrienden een abonnement op Pathé bioscopen. Vier maanden onbeperkt naar de film voor veertig euro via de spaarpunten bij de ING bank. Op een of andere manier lukte het ons niet om naar Collateral beauty te gaan, een film met Will Smith welke ik heel graag wilde zien. Vanavond heb ik hem gezien en hij was zo mooi als ik verwachtte. Over liefde, tijd en dood. Liefde omdat alles daar om draait. Tijd omdat we daar nooit genoeg van hebben en dood omdat het onze grootste angst is.

Angst voor de dood is inderdaad onze grootste angst. Wanneer je ieders angst afpelt kom je daar op uit. En dan is er liefde, altijd. Sinds mijn ontwaken ben ik niet meer zo bang voor de dood. Ik wilde schrijven dat ik er niet meer bang voor ben maar dat is nog niet zo. Anders zou mijn ego al gezwegen hebben. Wel voel ik vanuit mijn ziel dat dit leven eindig is maar mijn ziel voor altijd is. Sinds ik me bewust ben van mijn ziel en door regressie mag reizen door mijn verschillende levens wordt de rust en de berusting steeds groter, dieper.

Zoals ze in de film zeggen 'don't forget to see the collateral beauty'..of zoals ik het liever zeg 'always see the collateral beauty'

zaterdag 4 februari 2017

Verklaring voor verdriet

Gisteren kwamen we met de huiswerkgroep van de opleiding bij elkaar. Deze keer was ik aan de beurt om een sessie te ondergaan. 'Waar wil je vandaag aan werken?'
Sinds ik aan de opleiding ben begonnen, zo'n 1,5 jaar geleden kom ik telkens in hetzelfde leven terecht. Een leven waarvan ik eerst dacht dat ik de zoon van een landheer was die ik gedood heb door zijn huis in brand te steken, weer in een andere sessie dacht ik dat ik de landheer zelf was en onlangs kwam het uit dat ik daar de vader weer van was.

We hebben allerlei levens geleid waarin we ervaring op hebben gedaan. Leuke, minder leuke dingen. Als slachtoffer en ook als dader. Over het dader leven wil ik het nu hebben, want dat was het leven van die ouwe landheer. Dader levens zijn niet de meest leuke levens om op terug te kijken en vaak worden deze vermeden. Ook door mij bleek want toen het de eerst keer in de sessie opdook was ik niet bereid naar het dader leven te gaan. Nee liever was ik die kleinzoon of zoon. Pas in de een na laatste sessie kwam naar voren dat ik de dader was. Vijf sessies duurde het voor ik het door had, voordat de verschillende therapeuten in wording het doorhadden.

Ik voelde me al vanaf eind november niet goed, voelde onrust, huilde telkens wanneer ik het over de onrust, dat rot gevoel sprak. Ik verweet het aan de problemen op de zaak en wilde er zelfs mee stoppen. Vorige week had ik aangegeven dat ik wilde uitzoeken waarom mijn relatie met geld zo ingewikkeld was. Geld wat ik behoor te krijgen maar door achterstand in werk bij de gemeente en indicaties die maar niet rond lijken te komen bij het zorgkantoor telkens veel later komt dan volgens de afspraak. Gedoe met liquiditeit wat maakt dat het niet zo leuk ondernemen is en er een hoop energie verloren gaat met het oplossen van dit probleem.
Dat was de ingang voor de sessie en jawel, we kwamen weer uit in dit leven. Voor het eerst werd duidelijk dat ik die knorrepot was die de boeren uitmolk, ze vreselijk behandelden. Vanwege tijdgebrek werd er door de lerares geadviseerd dit leven zo snel mogelijk uit te werken omdat een dader leven je in dit leven heel veel brengt in positieve zin.

Een dader leven wordt namelijk pas 'actief' wanneer het met iets in jou resoneert. Werk je het uit dan heel je ook dat deel van jezelf. Het zielsdeel kan worden opgenomen en maakt je meer heel.

Dit keer was de ingang van de sessie verdriet. Want terwijl ik mijn verhaal deed vloeiden de tranen rijkelijk. Het leven van de landheer zou nog wel komen want het verdriet voerde zo de boventoon dat ik er niet goed van werd, niet kon verklaren ook.
We begonnen de sessie en al snel bleek dat ik toch in het leven van mij als vervelende landheer zat.

Mijn zus en zwager gaven die avond een feestje ter eren van hun verjaardag. Ik had 's
ochtends al met mijn zus gesproken over de telefoon. Ik zou niet blijven slapen en ook niet lang blijven omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Ik had niet zo'n behoefte om te feesten en al helemaal niet in drank, ze begreep het wel.

Tijdens de sessie, nadat energieën uitgewisseld waren, gevoelens bij de rechtmatige eigenaar terug waren, het geld en de energie die daarbij hoort weer terug was bij de boeren, mijn zielsdeel weer geïntegreerd was, kreeg ik tijdens de sessie een enorm gevoel van opluchting en zelfs de slappe lach. Heerlijk na al die tranen van verdriet! Ik voelde me heerlijk! In het nagesprek werd duidelijk waarom ik me al een paar maanden zo klote had gevoeld. Het was na de sessie van de huiswerkgroep die onduidelijk was, rommelig omdat ik het allemaal niet helder kreeg. Het had al die tijd doorgesijpeld en een grote invloed gehad op mijn gemoedrust en stemming.

Mijn sessie was de laatste sessie van die dag en nadat we afscheid van elkaar hadden genomen stapte ik in de auto op weg naar huis. In de auto belde ik mijn zus op. 'Hey schatje! Ik rijd nu weg uit Hellevoetsluis en kom dan meteen naar jou goed?' 'Ja hoor, is goed' antwoordde mijn zus. 'Ik heb me toch een goede sessie gehad net' zei ik'. 'Oh echt, wat fijn' reageerde mijn zus. 'Ik vertel het allemaal wel als ik straks bij je ben'. 'Ik voel me zo goed, echt niet normaal, het is lang geleden dat ik me zo goed heb gevoeld, ik ben blij joh!'

Regressie is een mooie techniek om trauma's en problemen uit dit leven uit te werken zodat ze niet meer aan de orde zijn. Dat heb ik al mogen ervaren door het verwerken van seksueel misbruik. Maar het was nieuw voor mij om het karma van een vorig leven uit te werken en te beleven. Onwerkelijk haast. Begrijpelijk dat ze binnen de opleiding willen dat je zo veel mogelijk sessies doet zodat je ervaart hoe mijn aanstaande cliënten het ervaren. Vanuit eigen ervaring kun je een ander het beste helpen.

Ik heb een super leuke avond gehad en op weg naar huis zong ik lekker mee met de muziek. Ik had zo naar Parijs kunnen rijden, euforisch was het!
En hoe leg je dat nu uit aan je zakenpartner in spé, aan de accountant met wie ik overigens een hele goede band heb maar helemaal niet bezig is met deze materie?
Dat het leven van de landheer zo'n invloed had op mijn zijn? Dat ik me weer zo goed voel dat ik de zaak helemaal niet wil verkopen? Ga dat maar eens uitleggen.
 

donderdag 2 februari 2017

Een rondje ego van het huis (tweelingzielen)

Elke keer wanneer ik een langere mail van mijn tweelingziel kreeg ging er een soort van shock door me heen. Alsof hij me iets ging vertellen wat ik niet wilde horen. Mijn onbewuste wist het dus al. Afgelopen woensdag kwam de tekst. Daarna nog meer gemaild en een paar apps de volgende dag.
Niet dat hij vervelend deed, onbeschoft was of wat dan ook. In tegendeel, voorkomend, lief en begripvol als altijd.
Maar de inhoud wees erop dat hij het nog niet ziet, voelt zoals ik. En ook nog niet ziet en voelt zoals ik. Wanneer ik vraag of hij het gek vindt dat ik hem voel, mensen naast hem zie staan, visioenen heb en spreek vanuit mijn innerlijk weten geeft hij aan dat hij dat niet gek vindt. Hij hoopt, nee weet, dat dit bij hem ook nog gaat gebeuren. Sinds wij op aards niveau in verbinding zijn ontwikkelen mijn spirituele gaven door. Wanneer ik aangeef dat de sleutel tot het hervinden van zijn spirituele gaven in onze verbinding zit geeft hij aan dat hij dat zo niet voelt.

Mijn lijf geeft dezelfde sensaties, dezelfde pijn weer als in het begin van mijn proces.
Ik was in de periode ervoor al in totale verwarring en heel emotioneel. Nu voelde ik me ronduit slecht. Paniek! Angst! EGO!
Nee! Niet weer! Ik wil dit niet nog een keer, please!

Oké, oké, rustig blijven Joyce. Je bent al zoveel verder, je hebt het al eerder gedaan en je kent het resultaat. Ik ben die avond vroeg naar bed gegaan maar viel pas laat in slaap. Ook zo typisch dat ik sinds we in contact zijn pas veel later de slaap kan vatten. Alsof ik zijn slaapritme heb overgenomen. Die nacht heb ik veel gedroomd, er kwam van alles voorbij. Toen ik de volgende morgen na een heerlijke nachtrust wakker werd voelde ik me heel rustig. Alsof me die nacht vertrouwen is gegeven, er voor me is gezorgd. Nu ik het opschrijf realiseer ik me dat dit een paar jaar geleden ook het geval is geweest.

Hoe kon ik denken dat we er al zijn, dat ik er al ben. Dat het niet meer gepaard zou gaan met pijn en groei. Voor mijn gevoel staat alles op z'n kop. Ook op werkgebied sta ik op een kruispunt waarvan ik het gevoel heb dat we daar samen iets in te doen hebben.

Ik ga er anders mee om dan toen. Vele malen beter. Toen klinkt heel lang geleden. Zo lang is dat nog helemaal niet. Zoveel ego lagen geleden, en hoeveel zijn er nog?

Wat kom je eigenlijk doen, waarom ben je er weer? Vraag ik me net af. Wat heb je voor me in petto, wat heb ik voor jou in petto. 'Doe me 1 lol' app ik hem, 'blijf aangehaakt'. 'Altijd ' krijg ik terug.
En ik zet me over de neiging heen hem terug te duwen naar waar hij vandaan komt. Want ja, mijn ego heeft hier geen trek in. Maar ik wel, mijn ziel wel.

Ik wrijf over mijn hartchakra, het voelt beurs daar, herstellend van de heftige pijn.
Ondanks alles voel ik me sterk, geaard. Ik ben klaar voor de volgende ronde.

woensdag 25 januari 2017

In gesprek met een tweelingziel

Sinds een half jaar staat er achterin mijn tuin de yurt van Erik, een vriend van mij. Hij heeft deze zelf gebouwd en zocht een plekje om deze neer te zetten. Toen ik hem tijdens een kampvuur feest overal grote stappen, alsof hij iets aan het meten was, zag zetten en vroeg of hij hier mocht staan was de beslissing gauw gemaakt. 'Gezellig' antwoordde ik.
Erik stuurde me vorige week een appje, of ik met een vriendin van hem wilde praten want ook zij was haar tweelingziel tegen gekomen en totaal in verwarring. Ze sprak zoals ik zo'n drie jaar geleden en misschien kon ik iets voor haar betekenen.
We spraken een paar dagen later af, de nood was hoog. De jongedame in kwestie kwam nog enigszins rustig binnen, stelde zich voor en ging aan tafel zitten terwijl ik een kop thee voor haar maakte. Ze begon meteen te praten en de tranen volgden snel, het was alsof ik met mezelf in gesprek was. Haar verdriet was hartverscheurend. Drie jaar geleden was ik net zoals zij in totale verwarring. Ik had met haar te doen omdat ik nog heel goed weet hoe groot de pijn was die ik ervoer. 'Dit, deze pijn, gaat echt voorbij' leg ik haar uit terwijl ik haar hand vast pak. 'Er komt heel veel moois voor in de plek, geloof me'. Ze had een aantal maanden geleden een relatie met hem gekregen en vanaf dat moment gebeurde er van alles met haar gaf ze aan. 'Het is alsof ik ergens in gezogen ben en er geen weg terug is' vertelde ze. Ik knikte, herkende wat ze zei. 'En ik voel allemaal dingen, en een soort van innerlijk weten, snap je dan wat ik bedoel' vroeg ze. Ja ik wist wat ze bedoelde. Inmiddels waren ze uit elkaar omdat hij bang was, hij zat in zijn angst. Ja, dat riep ik ook heel hard toen. Hij was bang voor de verbinding en liep er voor weg. Zelf had ik niks meer te doen, ik was immers al zover en hij nog lang niet.

Toen ze tot drie keer toe haar verhaal had gedaan deed ik mijn verhaal. Dat ik nog helemaal niet wist wat tweelingzielen waren toen ik ging voelen wat ik voelde. 'Oh echt? Nou dat wist ik allemaal dus al wel, dan ben ik dus veel verder dan jij toen was'. 'Zie je, dan gaat het dus allemaal niet zo lang meer duren voordat wij bij elkaar komen, het is slechts een kwestie van weken'. 'Dat is wat ik voel en ik heb van mijn mentor geleerd dat ik op mijn gevoel moet leren vertrouwen'. 'Nou dat is dus wat ik doe en mijn gevoel zegt dat het slechts een kwestie is van weken'. Herkenbaar, herkenbaar. Terwijl ik met haar in gesprek ben dacht ik terug aan de begin fase van mijn proces. Ik had de overtuiging dat wij in november weer bij elkaar zouden komen. Wat achteraf nog klopt ook maar dan wel 3 jaar later. Ik leg haar uit dat de ziel geen tijd kent en dat er werk aan de winkel is om te helen. 'Oh dat heb ik allemaal al gedaan hoor, en ik ben me al heel lang bewust van het feit dat er meer is tussen hemel en aarde'. 'Hij ook overigens, hij is ook heel gevoelig en weet dat we tweelingzielen zijn en erkent dat ook'. 'Die van jou niet zei je net toch, nou die van mij wel hoor'. Er werd een soort van wedstrijd element toegevoegd leek het wel. Wij waren verder dan jullie toen en daarom gaat het bij ons allemaal niet zo lang duren.

Erik had gekookt en het eten werd opgediend. 'Ik hoef niet zoveel hoor, ik eet al weken niet, krijg haast niets door mijn keel'. Herkenbaar, herkenbaar. In alles wat ze zei of deed herkende ik mezelf. Ik ging weer even terug in de tijd en bedacht me dat de mensen met wie ik in gesprek was geweest dachten toen ik me uitliet zoals deze jongedame nu deed. Waarschijnlijk hetzelfde als wat ik dacht en later ook uitsprak naar haar.
Dat je met jezelf aan de slag moet en de pijnstukken op moet lossen. Je moet stoppen met je focus op hem te richten en naar binnen te keren. Dat het niet klopt dat alleen hij nog iets te doen heeft en jij al zover bent. Ik verwijs nog naar het boek van Eckhart Tolle 'een nieuwe aarde' en vertel wat het mij gebracht heeft en laat het er verder bij. Ik voel dat het voor nu geen zin heeft. 

Ik weet nog wel dat ik er enorm boos om kon worden als er zo tegen me gesproken werd. En realiseerde me al heel snel dat ze gelijk hadden, mijn raadgevers.


Vorige week nam een 'collega' tweelingziel weer contact met me op. Ze had mijn blog gelezen en zag dat er positieve veranderingen waren. We hebben wat heen en weer gemaild en in haar laatste mail schrijft ze:
Persoonlijk denk ik ook dat dit het hele doel is van het zijn van o.a. julie, van ook ons hier op aarde, leven vanuit één vlam. Daarmee in vreugde zijn en een voorbeeld van heelheid doorgeven.

Ik heb die overtuiging ook. Er zijn immers vele manieren van ontwaken en daarin ligt een taak beklonken. Met als gemeenschappelijk doel, het verspreiden van liefde.  
 

zondag 8 januari 2017

Je weet het niet, tot dat je het weet

Voordat ik me bewust werd van mijn ziel hield ik me niet bezig met wat nu allemaal heel wezenlijk is in mijn leven. Gisteren, toen ik een vlieg van de verdrinkingsdood probeerde te redden bedacht ik me dat ik als kind al lieveheersbeestjes uit zwembaden van dezelfde dood redde. Wespen durfde ik niet, bang dat ze me staken. Dat is er dus altijd al geweest, mijn liefde voor dieren, hoe klein ook. Maar daarnaast leefde ik een totaal ander leven dan nu. Doorzag de manipulaties van regeringen, media, machtige families enz. niet, at E nummers alsof het een hartenlust was, hield me er totaal niet mee bezig en verklaarde mijn vader voor gek dat hij dat wel deed. Ik zag koeien als een product en dacht bij de term ego kwam ik niet verder dan dat het iemand was die een hoge dunk had van zichzelf. Maakte dat alles mij minder dan iemand die al wel bewust was? Nee, want ik wist niet beter.

Ik volg op facebook allerlei sites over onderwerpen die me boeien. En in veel van die groepen zitten bewuste mensen, ontwaakte mensen zoals ik het ook vaak noem. En daar wordt veelal geoordeeld over de mensen die, zoals zij zeggen, slapen. Voor hen is de term schaapjes bedacht.
Je kunt anderen vertellen over hoe je in het leven staat maar zolang ze het niet doorvoelen kun je praten als brugman, het pakt gewoonweg niet. Vanuit allerlei sturingen, beperkte overtuigingen en ook zeker angst wordt dat wat je zegt weg gewuifd. Conditioneringen, omdat we het nu eenmaal zo gewend zijn, altijd al zo gedaan hebben. Maar maakt het hen minder dan mij? Nee! Wanneer je dat denkt reageer je vanuit je ego.

Je kunt je er boos om maken, gefrustreerd door raken of je geeft de ander de ruimte te kunnen zijn wie hij is, te staan waar hij voor staat, het leven te leiden wat hij wil leiden. Natuurlijk zou ik graag door met mijn vingers te knippen iedereen in hetzelfde bewustzijn willen krijgen. Simpelweg omdat de wereld dan pas echt gaat veranderen in de richting die ik graag zie. Maar daarmee ontneem ik hen hun proces, hun eigen pijn richting verandering. Wil je verandering, ben de verandering. En dat is waar ik voor gekozen heb.

Losgeweekt (tweelingzielen)

Heb je deze week ergens tijd voor mij? Ik heb een klankbord nodig. Een appje aan mijn tweelingziel. Sinds het contact met hem is er namelijk totale verwarring. Emoties die alle kanten op schieten, en het gevoel van veel, dat er iets groots staat te gebeuren. Dat er een grote verandering in het verschiet ligt en dat hij daarmee te maken heeft. Het is van hem maar het is ook zeker van mij. Huilen, groot verdriet, ik voelde me de afgelopen tijd niet goed. Vooral de zakelijke problemen komen me de keel uit, na dik 7 jaar ben ik het beu telkens mee te bewegen met de veranderingen in de zorg. Waar ik energie uit haal is wanneer ik 1 op 1 met mensen bezig ben hen weer in hun kracht te zetten. Als dat er niet zou zijn had ik al lang de handdoek in de ring gegooid.

Vanaf afgelopen maandag ben ik gesprekken gaan voeren met de accountant, mijn vader en een paar vrienden. Ook zij zijn met bewustzijn bezig en kijken niet raar op als ik zeg dat er iets groots staat te gebeuren, dat het voelt als veel en dat ik er iets voor los moet laten. Al een tijdje zeg ik dat ik de helft van de zaak wil verkopen, dat ik op zoek moet naar een huis met een grote zolder waar ik iets mee moet maar nog niet weet wat.

Afgelopen donderdag sprak ik mijn tweelingziel. De dag ervoor hadden we even kort telefonisch contact waardoor hij wist waar ik het over wilde hebben. Ik vertelde hem dat ik zo verdrietig was en de tranen vloeiden alweer. Dat ik het gevoel had dat mijn verwarring met hem te maken had, met wat ons te doen staat. Dat ik vaak uitspraken doe die ik nog niet kan duiden en later pas duidelijk wordt wat de samenhang is, de bedoeling daarvan is.
Ook hij vertelde dat hij in verwarring was en verdrietig maar dat hij door deze gevoelens heen ook een gevoel van gelukkig zijn ervaart omdat hij weet dat hij weer een groei gaat doormaken. Ik weet dat hij gelijk heeft, ik zeg het vaak genoeg tegen de cliënten die ik in mijn praktijk krijg. En nu ik er zelf middenin zit zag ik het even niet. Ik ben het ook al zo lang niet meer gewend me zo te voelen leg ik hem uit. Ik voelde me al zo lang zo goed en dit had ik gewoon niet aan zien komen. Achteraf gezien had ik dus al eerder een beslissing moeten nemen, mijn gevoel moeten volgen. Dan had mijn ziel me geen duwtje hoeven geven.

Waar komt deze emotie vandaan vraagt hij me wanneer ik weer in tranen uitbarst wanneer het gesprek weer richting mijn verwarring gaat. Ik weet het niet, geef ik aan.
Ik weet alleen dat ons iets te doen staat en dat ik mijn bedrijf daarvoor los moet laten.
Het is toch ook typisch dat we ons allebei los aan het weken zijn van facetten uit ons huidige leven. Typisch is het woord wat ik lang geleden heb vervangen voor toevallig. Toevallig gebeurd niets, typisch is eigenlijk het woord wat duidt dat het gaat zoals het hoort te gaan.

Nadat we twee uur hebben gepraat gaat hij weer aan het werk en ook ik ga verder met het inrichten van mijn kantoor. Ik ervaar rust nadat ik even bij hem ben geweest en we elkaar vast hebben gehad. Zijn woorden en de uitwerking daarvan doen hun werk. Ons gesprek was nodig, fijn dat dat weer kan. We zijn zoals hij ook zegt in verbinding.

Nu weet ik en voel ik ook weer het groter plan. Ik vind het niet spannend meer. Ik weet dat dit alles weer ergens toe gaat leiden, ik weet nog niet wat maar ook dat begint langzaam vorm te krijgen. Morgen middag ga ik naar 'mijn' huis kijken. Toen ik het op Funda zag wist ik dat dit mijn huis is. En het heeft een hele grote zolder waar ik al plannen voor heb. Ook door het gesprek met mijn tweelingziel. Ik weet dat voor ik daar morgen weer naar buiten loop een bod op het huis heb gedaan.

Mijn soulmate is hartstikke lief voor me. 'Neem nu eens even de tijd Joyceke, pak even de rust en voel wat je wilt'. Je hoeft niet meteen de beslissen, beter van niet nu je alle kanten op schiet'.

Ik kijk naar buiten, het is druk bij de voerplek die ik gemaakt heb voor de vogels. Vinken, merels, duiven, pimpelmeesjes, boomkruipers en ook bonte spechten maken dankbaar gebruik van het eten wat ik opgehangen en gestrooid heb. Een genot om naar te kijken. Ik ben me er van bewust dat ik hier niet lang meer woon en kijk nog eens. Een nieuwe fase in mijn leven breekt aan en ik heb er zin in, vol vertrouwen. Dat wat moet gebeuren staat te gebeuren.






dinsdag 20 december 2016

Wat ik aan emoties en stress overnam van mijn moeder tijdens haar zwangerschap

Gisteren ging ik met een vriend naar de documentaire 'In uterno' Hij ging over wat wij als foetus allemaal overnemen aan emoties en stress van de moeder en wat de gevolgen zijn in ons verdere leven. En dat we stress en emoties al generaties lang overnemen van onze voorouders. Dit was me bekend, tot zover niets nieuws. Daarna werd mijn visie over autisme, ADHD, OCD enz bevestigd. Het is een vorm van jezelf afsluiten tegen alle stress buiten jezelf met daarin de aanvulling dat de stress van de moeder, op het moment dat je nog in de baarmoeder zit.

Terwijl ik tijdens de film aan het bedenken was wie die film allemaal moesten gaan zien ging mijn ademhaling omhoog. Mijn gedachten gingen naar mijn oudere broer en jongere zus. Wat zouden wij van mijn moeder overgenomen hebben tijdens de zwangerschap? Ik zag ons gewichtsprobleem, we zijn alle drie te zwaar. Mijn broer heeft het opgelost door een maag by-pass te laten doen maar de oorzaak zit er nog steeds, is niets mee gedaan. Mijn zus lijkt zich er stilletjes bij neergelegd te hebben en ik ben altijd in strijd met mijn gewicht. 
Ik legde de link met de zwangerschap en besloot hier bij thuiskomst met mijn moeder over in gesprek te gaan.
Mijn moeder is vanwege een operatie drie weken bij me in huis en zo kon ik het er meteen met haar over hebben.
'Hoe was de film mènneke?' Mènneke, de koosnaam voor ons alle drie. Dezelfde die ook haar moeder, mijn oma altijd gebruikte. De koosnaam waar zoveel geborgenheid en liefde in zit. Me het gevoel geeft haar kind te zijn en speciaal. Want zeg nou eerlijk, hoeveel vrouwen ken je die in het plat Tilburgs 'jongetje' genoemd worden. Opmerkelijk en bijzonder.
Ik vertel mijn moeder waar de film over ging en geef aan dat ik haar wat wil vragen.  'Wat wil je vragen dan, ja hoor dat is goed'.
'Mam, was u veel te zwaar tijdens de zwangerschap?'
'Ja heel zwaar! Tijdens de zwangerschap van ons Bas kwam ik ruim 40 pond aan'.
'En wat deed dat met u?' Vraag ik haar.
'Dat vond ik verschrikkelijk, en jullie pa ook. Hij zei dan tegen me 'als jij zo dik blijft bind ik je achter mijn fiets en laat je net zo lang rennen totdat het eraf is'.
Dáár had ik mijn antwoord. Naar alle waarschijnlijkheid hebben we daar als foetus veel van mee gekregen en er op 1 of andere manier iets van mee gekregen.  Hoe en wat precies weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik het in een regressie sessie uit ga zoeken, terug naar de baarmoeder.

We hebben een heel mooi gesprek gehad gisteren avond naar aanleiding van eerste  mijn vragen. Over haar beperkte overtuigingen en waardoor die ontstaan zijn. De manier waarop ze in het leven staat. Wat wij als vrouwen uit de lijn van mijn moeders moeder allemaal overgenomen hebben aan kwaliteit en bagage. Tijdens het gesprek gaf ze aan hoe fijn ze het vondt zo in gesprek te zijn. En fijn was het, amen!

woensdag 14 december 2016

Ik voel, ik voel wat jij niet voelt? (tweelingzielen)

Vorige week maandag tijdens een overleg met mijn soulmate werd ik overvallen door een intens verdriet. Wat was dat ineens? Het verdriet voelde niet als van mij, had geen betrekking op mezelf. Het voelde alsof ik al het leed van de wereld voelde. Dikke tranen rolden over mijn wangen. Later toen ik de meubels voor ons nieuwe kantoor aan het schilderen was lukte het me om dit gevoel van me af te schudden maar later in de auto ging mijn gevoel weer alle kanten op. Ik voelde me alleen, en weer dat verdriet.
Na het eten ging ik weer aan de slag met mijn tentamen en toen ik een tekst las die me deed denken aan mijn tweelingziel besloot ik die naar hem te appen. Een paar uur later kreeg ik terug dat hij niet zo in de mood was, en toen viel het kwartje. Dat wat ik gevoeld had gedurende de dag was wat hij voelde. Toen ik het checkte gaf hij aan dat het klopte.

De dagen erna heb ik verschillende keren uitgesproken dat alle gevoelens die van mij zijn bij me mogen blijven om mee aan de slag te gaan en dat wat niet van mij is in liefde terug mag naar waar het hoort. Dat ik diegenen kracht stuur om het te kunnen dragen. Maar wat ik ook deed, het bleef. Ik bedacht me nog dat deze gevoelens niet kunnen resoneren als het niet iets in mij raakt wat nog opgelost mag worden maar meteen daarna wist ik dat het anders was. Het was meer zoals ik ook vaak ervaar wanneer ik therapie sessies geef en emoties waarneem van cliënten, het ene moment niks aan de hand om vervolgens in een paar seconden een diepe emotie te ervaren.
Zaterdag avond verdwenen alle vervelende gevoelens en even later in het café had ik er zelfs weer lol in. Hèhè!

Het is weer even wennen om hem zo te voelen. Zou dat andersom ook zo zijn?
Ik denk het eerlijk gezegd niet. De afgelopen week is het allemaal veel minder heftig maar leek het alsof ik met hem mee kon kijken door te voelen.

Het heeft me in elk geval de rust gegeven alles te laten zoals het is. Rust die plaats heeft gemaakt voor de gelatenheid van vorige week. Geen gevoel meer van me overgeleverd voelen aan de behoeften van wel of geen contact van mijn soulmate en tweelingziel. Ik ben weer lekker op mezelf gericht.

Ik heb het ook nodig want de volle maan van vannacht brengt veel teweeg. Ik ben moe, mijn lijf is moe. Mijn lijf is aan het herschikken, zich aan het trillingsniveau van mijn ziel aan het aanpassen. Ik heb visioenen vlak voor het slapen gaan. En elke ochtend word ik wakker met het gevoel dat er zich veel heeft afgespeeld alleen onthoud ik slechts flarden. Of droom ik in symbolen die ik niet begrijp.

Waar vroeger de nachten waren om te slapen verheug ik me er tegenwoordig op om de nacht in te gaan.  Nu ben ik me er bewust van dat er zich dan veel meer afspeelt, wat onze mogelijkheden zijn.

Vanavond maar weer eens op tijd naar bed. Manifesteren en daarna over me heen laten komen wat komt.