zondag 7 januari 2018

5 dimensionale liefde (tweelingzielen)

In het begin van mijn proces verwees ik nog veel naar artikelen of blogs van anderen en deelde deze ook in mijn blogs. Nu ik sta waar ik sta heb ik er voor gekozen deze artikelen te verwijderen en het in mijn eigen woorden te omschrijven vanuit mijn huidige zienswijze. 

Wat schreef ik in 2014:
5D liefde, hoe leg de dat uit aan degene die het nog niet zo ervaren? Het is niet uit te leggen, er zijn geen woorden voor in onze 3D wereld. Door het lezen van onderstaand artikel begrijp ik de pijn die ik ervaar weer wat beter. Alhoewel Esther heel mooi uitlegt hoe je voorbij die pijn kunt komen heb ik nog geen enkele tweelingziel gesproken die de pijn niet ervaart. Dat ze dit verklaart omdat we nog denken in 3D is een interessant gegeven. 
note: Het artikel heb ik inmiddels verwijderd en zelf omschreven hoe ik het zie)
Toen mijn tweelingziel aangaf dat hij het moeilijk vond dat ik nog zoveel voor hem voelde terwijl hij die liefde zo niet voelde zei ik wijzend naar zijn hoofd 'Ik hou niet van jou! Ik hou van jou!' Dat laatste sprak ik terwijl ik naar zijn buik wees, naar zijn ziel. Hoe hij me op dat moment aan keek blijft me bij, zonder met zijn ogen te knipperen alsof hij niet verbaasd was en het toch heel vreemd vond wat ik zei. En hij niet alleen, ik verbaas me soms ook nog wel eens over de dingen die ik zeg. Zeker wanneer ze voor het eerst mijn mond uit komen gerold.

2018
Hoe herken je je tweelingziel? Dat is een gevoel wat niet te beschrijven is en door mensen die het niet ervaren ook niet begrepen wordt. Je WEET het gewoon. Dat gevoel zet alles op zijn kop, haalt je hele zijn onderuit en herschikt het weer zodat je uiteindelijk je ware zelf wordt.  
Wat het tweelingzielen proces zo ingewikkeld en pijnlijk maakt is omdat je er nog naar kijkt vanuit het 3 dimensionale. Het uiteindelijke doel is onvoorwaardelijke liefde te gaan ervaren, voor jezelf, voor je tweelingziel en uiteindelijk voor iedereen. 

Je begrijpt niet waarom je niet samen kunt zijn met je tweelingziel. Dat is een 3D gedachte omdat je al samen met hem bent op ziel niveau, niet als in een relatie zoals we dat (aan)geleerd hebben. 
Het sluimerende stuk ontstaat wanneer je gaat ontwaken, je bewust wordt. Je richt je vooral op de ander omdat hij of zij er niks van begrijpt, je wilt de ander veranderen om maar samen te kunnen zijn. Dus je voelt de hogere frequentie al maar denkt en voelt nog vanuit 3D, dat maakt het ingewikkeld. 
Dat je je tweelingziel bent tegengekomen betekent dat je toe bent aan de volgende frequentie doordat je levenslessen hebt geleerd, de frequentie van de aarde aan het veranderen is. Deze periode is de meest verwarrende en pijnlijke. De ander is zich meestal nog niet bewust van jullie verbinding omdat deze nog niet gevoeld wordt. Je kunt hoog en laag springen maar dat ga jij niet veranderen. Wanneer je dat gaat accepteren veranderd de focus van de ander naar jezelf. Omdat je geen keuze hebt, omdat de ander zich van je afkeert. 
Hoe lang je daar over doet is aan jou. Besef je namelijk dat er altijd nog zoiets is als een vrije wil en dat geldt voor beide partijen. 

Het romantische beeld wat er is van tweelingzielen om samen te moeten zijn en je op die manier te ontwikkelen op 3D niveau is niet noodzakelijk. Wanneer dat wel zou zijn zou dat betekenen dat je je niet spiritueel zou kunnen ontwikkelen zolang je niet op 3D niveau samen bent. Blijf je in dat gedachten goed hangen doe je jezelf tekort en ontwikkel je niet verder. Er zit maar 1 ding op, je eigen pad bewandelen. Je tweelingziel doet hetzelfde op zijn of haar manier. De verbinding met je tweelingziel is veel meer dan bij elkaar zijn zodat je elkaar aan kunt raken of in een romantische relatie bent. Wanneer je frequentie gaat verhogen ontstaat er ook rust in het feit dat de verbinding er al is en altijd is geweest. Je voelt je tweelingziel nog steeds maar het zit je niet meer in de weg omdat je de pijn al geheeld hebt. De mate waarin je je tweelingziel voelt veranderd ook omdat je heelt. 

Het is heel goed mogelijk dat je wanneer je in je eigen kracht staat, de pijnstukken uit dit leven hebt geheeld en je vrij en onvoorwaardelijk lief kan hebben jullie bij elkaar komen. Ik heb het echter nog maar zelden zien gebeuren en wanneer je zover bent kan zelfs de kans bestaan dat je het niet meer verlangt. Zo is het bij mij ook gegaan. Wanneer je nog 3D denkt is er verlangen er nog om samen te smelten. Later ga je zien dat je al samen bent, nooit van elkaar bent weggeweest. Het is dus zeker heel goed mogelijk een andere relatie aan te gaan met een andere zielsverwant, iets wat ik me in het begin van het proces niet voor kon stellen. Dat maakt ook dat je je radeloos kunt voelen want hoe kun je nog ooit van iemand houden zoals je van hem of haar doet. 

Je tweelingziel is degene uit je zielsfamilie die het dichtst bij je staat. Velen zien de tweelingziel als je andere helft. Dat wat nog in je geheeld mag worden wordt door de ander gespiegeld. Een heel mooi kado van waaruit je mag leren, groeien en transformeren. Er zijn vele manieren om te transformeren en jij hebt  voor deze manier gekozen, het ontmoeten van je tweelingziel.
Elke manier van transformeren is intens en heftig en wordt vaak omschreven als de kleine dood. 
Het voelen komt kei hard binnen en de transformatie gaat in een razend snel tempo. Doordat je in dit proces zit ga je ook op andere fronten andere keuzes maken zoals werk, relaties, vrijetijdsbesteding en vriendschappen. 

De pijn die je ervaart gaat vooraf aan groei. De pijn die je tweelingziel bij je oproept wordt geheeld. Het gedrag van je tweelingziel en wat het met je doet zegt alles over jou. Wanneer je naar je tweelingziel blijft wijzen ga je je eigen proces uit de weg. Je er mee verbinden geeft groeipijn en precies daar zit de weg naar transformatie. Omdat je je zo niet wilt voelen kun je maar 1 ding doen, er dwars  doorheen, voelen. Ontkennen en er van weg gaan, het aan het gedrag van je tweelingziel koppelen helpt je niet. 

Je tweelingziel is in je leven gekomen om je eigen innerlijke vermogens te activeren. Deze vermogens, die je altijd al hebt gehad als helder- zien, -horen, -voelen, -weten wordt weer wakker. Vaak ben jij daarin leidend en is je tweelingziel nog niet zover. Anders zou het hele proces anders verlopen, zou je je eigen pijn stukken niet aan pakken. Want pas zodra je toegang hebt tot je eigen innerlijke kracht, kan je de energie laten stromen en heb je de wijsheid en vrijheid je als mens te ontplooien. In eerste instantie voor jezelf, later ook om anderen te helpen deze kracht te hervinden. Dat is het cadeau wat jouw tweelingziel je te geven heeft en jij andersom aan hem of haar geeft. 

Een tweelingzielenrelatie is gebaseerd op liefde, groei, vrijheid, innerlijke rijkdom, kracht en het is de prachtigste vorm van liefde. Besef dat de liefde die je je tweelingziel wil geven, jij zelf via je tweelingziel moet leren geven aan jezelf, dat is de spiegel. En wow, wat een liefde is dat eigenlijk!!! Hoe mooi is dat? Met heel je hart van jezelf houden dat je alles accepteert van jezelf. Ook datgene wat je eigenlijk niks vind!! Alles wat aan je aardse lichaam is. Wat je ziel nog te leren heeft, wat in je DNA en je genen allemaal op te lossen is, er is zoveel onbewust wat je nog aan groei kan hebben.

 

vrijdag 5 januari 2018

Op weg naar de vijfde dimensie

'De wat?' zei ik tegen mijn vader toen hij over de vijfde dimensie begon. Ik liet hem even vertellen en zei 'sorry pap, daar geloof ik niet in. Dat gaat me te ver'.  Mijn vader begreep toen al dat je iets niet kunt begrijpen als je er nog niet aan toe bent en zweeg dan. 

Pas in 2014, kort nadat ik ontwaakte, kwam de term in mijn zoektocht rondom het tweelingzielen proces weer naar voren en nu wilde ik er ineens alles over weten. Ik heb er toen ook een blog over geschreven en kon me op dat moment niet bedenken dat er over een bewustzijnsniveau werd gesproken. Dus niet zoiets als wat ik eerder dacht drie dimensionaal maar dan met meer kanten. 


Toen ik ontwaakte wist ik eigenlijk nog niks van dimensies, ego, energieën of iets van dien aard. Ik wist niet dat ik me tot voor kort nog volop in de derde dimensie begaf en ineens was het er in alle heftigheid, ik bevond me in een andere dimensie nog voor ik wist dat deze bestond. Ik dacht dat ik gek werd en wist ook niet hoeveel mensen zich al met deze materie bezig hielden waardoor ik me erg alleen voelde. Mensen die mijn eerste blogs hebben gelezen weten hoe dat zo'n beetje gegaan is. 

En met jou vele anderen want zeker nu merk ik dat de mensen bewuster worden, op grote schaal, het wint betekenis. Het is een staat van zijn waarbij het afgescheiden denken en het ego geen doorslaggevende betekenis meer heeft. Waarbij het denken niet meer in dienst staat van het angstige en behoeftige ego (IK gericht) maar ten dienste is van het liefdevolle en overvloedige hart (WIJ gericht). 

En dan is er nog gehechtheid. Verlichting kan alleen worden bereikt wanneer je totaal onthecht. Onthechten, van spullen, bezittingen, zoals boeddhisten dat doen. Het is in mijn ogen niet te doen. Want we hebben allemaal mensen om ons heen die we liefhebben. Ik ben wel van mening dat het goed is om lief te hebben zonder voorwaarden. Dat is in mijn ogen 4D.

Op de drempel van de 4e dimensie hebben we een “gewoon” fysiek leven met een lichaam, met dierbaren aan wie wij gehecht zijn, een huis, en met alle aardse dualiteiten, waaronder een ego en talloze gedachtes, gevoelens en emoties. Ik denk ook niet dat we moeten streven naar verlichting zoals bijvoorbeeld Boeddha. 

Van 3D naar 5D. Als de stof ophoudt te bestaan, gaat de mens geheel over van de 3e naar de 5e dimensie, dan is hij een geestelijk wezen die in de geestelijke wereld volledig in de goddelijke liefde en harmonie leeft, en dan niet meer op aarde in fysieke vorm incarneert. We evolueren en dat gaat ook echt allemaal nog wel een keer gebeuren maar niet nu. Gaan wij dat nog in dit aardse leven meemaken? Wanneer komt die toestand van de 5e dimensie? En zijn er gevallen bekend van mensen die ineens “geest” waren geworden? Ik ken ze niet.
Bovendien dwingt de op macht, controle en angst gebaseerde maatschappij ons alleen al via wet- en regelgeving om op onderdelen ván de wereld te zijn. Wij hebben allerlei verplichtingen waar wij aan moeten voldoen. Dat vind ik overigens ook een lastige want hoe gaan we dat in hemelsnaam doorbreken? Hoe gaan we die levensgrote legbatterij doorbreken. Het systeem van politiek, belasting, (zorg)verzekering, werken, scholing is nog niet zo makkelijk onderuit te halen. Dus ontwaken ook daar mensen en wordt alles rustig aan van binnenuit aangepakt. En zelfs dan nog, er is ergens op de wereld toch een stad waar ik zo de naam niet van weet waar wat ik net allemaal noemde niet aanwezig is. Het schijnt dat het daar ook niet vlekkeloos verloopt. Er zullen altijd leiders en volgers zijn. Hoe een leider leidt en en volger laat volgen is wat het verschil zou moeten maken. 
Het “niet ván de wereld” zijn is dus ook een lastige en (te?) grote opgave. Ik denk dat wanneer iedereen ontwaakt en er naar streeft dat het ego geen doorslaggevende betekenis meer heeft we onze taak goed volbrengen. Ik heb er in elk geval mijn handen aan vol. Elke keer weer iets in mezelf ontdekken wat geleid wordt door het ego en om zet in liefde, onvoorwaardelijkheid naar anderen en mezelf. 

Wat ik daarbij vaak bemerk is dat degene die ontwaakt zijn een beetje afgeven op degene die het nog niet zijn, dat noem ik dan het spirituele ego. Net zo 'erg' en druipt van oordeel. En ik pretendeer niet dat ik er vrij van ben hoor, volgens mij kan dat ook niet. Maar ik ben me er wel bewust van dat ik het doe wanneer ik het doe. Telkens, stukje voor stukje merk ik dat mijn gedrag aan het veranderen is. We hoeven dus niet verlicht te zijn, dat laten we aan onze volgende reïncarnaties van onszelf over wat verder in de evolutie. 


Verlossing, daar vind ik het wel tijd voor want het mag echt allemaal wel anders.  Sommige mensen wentelen zich nog in de 3e dimensie, zich totaal niet bewust van de hele 4e dimensie. Begrijpen niet waar je het over hebt als je er over praat, simpelweg omdat hun bewustzijn dat nog niet toelaat. Niks mis mee. Ik hoorde tijdens de Top 2000 het nummer van Pink Floyd 'another brick in the wall' pas echt. Wel ja, zij zongen er toen al over en ik lal al jaren mee op het nummer zonder echt te luisteren. En dan ineens hoor je waar ze echt over zingen, zo werkt het dus. En dan heb je de 4e dimensie mensen, al wel bewust en hard aan het werk met zichzelf om vervolgens ook anderen te helpen daar te komen. Het WIJ gevoel wordt versterkt. 


Als ik kijk hoe ik me 5 jaar geleden gedroeg in vergelijking met nu, twee totaal verschillende gedragingen kan ik je vertellen. Zo ben ik deze week 'ineens' vlees gaan vervangen in mijn maaltijden. Het speelt al langer, telkens wanneer ik een kipfilet in stukken sneed, of een kippebil in de pan deed om soep van te trekken zag ik geen stuk vlees meer maar een stuk kip. Vooral bij kip heb ik het dus, misschien wel omdat ik in de tijd dat ik in het bos woonde kippen had. Ik kon me niet voorstellen dat ik er ook daadwerkelijk aan zou beginnen (vegetariër worden) of beter gezegd, er mee zou stoppen, dat vlees eten.

Ik weet ook nog niet of ik er helemaal mee ga stoppen en ik ga zeker niet beginnen met ineens heel veel vis te eten. Want eerder vandaag stond ik bij de Sligro te wachten op mijn beurt, zie ik in mijn ooghoek een vrouw kreeft uitzoeken. Mijn maag draaide om bij het idee dat die straks levend in de pan wordt gegooid. Ik zei het al een tijdje, ik voel dat het er aan zit te komen. En nu is het dan zover.  
De 4e dimensie lijkt veel op de 3e dimensie met als grote verschil dat we bewuster en liefdevoller leven, denken, spreken en handelen. 
Alles mag er zijn. Alle dualiteiten, gevoelens, emoties, het ego, angsten, innerlijke tekorten, boosheid, jaloezie enz. 
Vandaag nog helemaal uit mijn pan gegaan tegen mijn moeder. Vroeger deed ik niet anders, doorlopend, wat was ik vaak boos op haar. Vaak genoeg kreeg ik te horen dat ik niet mocht schreeuwen, niet boos mocht zijn. Vandaag toen ik van haar de wind van voren kreeg en dezelfde wind 180 graden liet draaien wist ik tijdens mijn relaas richting haar dat er een kindsdeel actief was, iets wat ik vroeger (in mijn 3D tijd) niet wist. Mijn reactie richting haar is negen van de tien keer rustig en raakt ze me niet. Vandaag wel, groot gevalletje ego. En wat het verschil maakt is dat ik tijdens mijn relaas al bewust ben en mezelf afvraag waarom ik zo reageer. Ik probeer het te herleiden naar gebeurtenissen uit mijn jeugd en weet dat ik wanneer ik het gevonden heb een volgende keer weer rustig kan reageren. Ik ga er dus anders mee om, dat is het verschil. Elke reactie geeft informatie over waar iemand staat, vanuit welk bewustzijn gehandeld wordt en wat er nog geheeld mag worden.
Wanneer je deelneemt is dat vanuit het angstige en onbewuste ego, gebaseerd op tekort. Gebaseerd op nog niet verwerkte onprettige ervaringen in ons leven of zelfs vorige levens wat leidt tot afscheiding. Een “deelnemer” identificeert zich met zijn gedachtes, gevoelens en emoties, hij “is” ze. Door die identificatie scheiden zij hem af van de verbinding met zichzelf en van de verbinding met de ander en het grote geheel. Op dat moment is er niets behalve die dualiteiten, er is geen relativering meer, zij zijn hem, en hij is hen. Er is louter een ik-gerichte afscheiding van het ego.
Wie louter deelnemer is, zal niet alleen afgescheiden denken en voelen, maar tevens afgescheiden spreken en handelen, er is geen verbinding, je bent dan slaaf van je eigen angstige ego. 
Waarnemen doe je vanuit het liefdevolle en bewuste hart, vanuit je ziel. Het is gebaseerd op overvloed en leidt tot verbinding. Eenmaal daar loopt alles en wanneer het allemaal niet zo lekker loopt ga je er totaal anders mee om. Wie niet alleen deelnemer is, maar daarnaast óók waarnemer, tapt uit een heel ander vaatje, en dat komt omdat hij bewust, verbonden en liefdevol aanwezig is.
Van bewuste aanwezigheid is sprake als jij je vanuit jouw hogere bewustzijn niet alleen neutraal en waarnemend bewust bent van jouw gedachten, gevoelens en emoties (hé, ik heb verdrietige gevoelens, hé, ik vind dat stom), maar dat je op basis van die waarneming vervolgens heel bewust kies voor verbindende woorden en daden.
Bij bewuste aanwezigheid is er in jou een hoger bewustzijn actief dat aangeeft dat jij je bewust “BENT” dat jij afgescheiden gedachtes, gevoelens en emoties “HEBT”. Dus jij bent die afgescheiden zaken niet meer, jij hebt ze alleen, en jij bent en blijft je daar bewust van. Het er laten zijn van deze gevoelens in plaats van ze weg te stoppen zodat het je in de weg gaat zitten en verwijderd van je kern, je ziel, is ook een groot verschil. Met dan weer als kanttekening dat wanneer je je er niet van bewust bent dat er een andere manier van er mee omgaan is je zo ook niet kunt handelen. En vervolgens spreek en handel je niet meer vanuit die afgescheiden zaken, maar vanuit dat liefdevolle, verbonden bewustzijn.Bij het waarnemen bestaan ego (afscheiding) en hart (verbinding) naast elkaar.
In de 3e dimensie zijn mensen (overwegend) vanuit hun ego de deelnemer. In de 4e dimensie groeien wij vanuit ons hart uit tot “waarnemers” die nog wel in de afgescheiden dualiteiten van de 3e dimensie leven, maar die er bewust voor kiezen om vanuit het verbonden bewustzijn van de 4e dimensie met die dualiteiten van de 3e dimensie om te gaan.
En zo worden de eerste stappen gezet van dimensie 3 naar 4. Leve de evolutie :).
We verlossen ons van de kracht van de emoties en de macht van het denken. Denken, daar waar alle problemen ontstaan. Bedacht worden en dus ook weer 'ont-dacht' kunnen worden. Ondoordacht krijgt voor mij net een andere betekenis. Waren we dat met zijn allen maar wat meer, ondoordacht. 
Wij zijn niet langer de slaaf van ons ego…. Wij leiden ons leven vanuit ons hart bewustzijn, want wij zijn ons bewust van al dat in ons leeft, en maken vervolgens bewuste, liefdevolle en verbonden keuzes. Zo zijn wij verbonden met onszelf, onze innerlijke wereld, die van een ander en met het grote geheel. 
Dit bewustzijn is de eerste en de meest cruciale stap in de transitie van het ik gerichte ego bewustzijn naar het wij-gerichte hart bewustzijn. Door de bewuste keuze om altijd in verbinding te zijn, groeit “ik” geleidelijk uit tot “wij”. En weet, je hoeft het dus allemaal nog niet perfect te doen. Je er bewust van zijn maakt al dat er veranderingen in je gedrag optreden. Dus ben lief voor jezelf wanneer het allemaal nog niet lukt zoals je het zou willen. Laat het een verlangen zijn waarin je mag groeien. 
Wij houden zoveel van onszelf, van de ander en van het leven, dat wij telkens kiezen voor verbinding en wij laten de ontelbare afscheidingen van het ego los die ons voorheen domineerden.

Zo had ik vandaag toen mijn moeder me een uitbrander gaf vanuit haar ego kunnen vragen wat maakt dat ze de uitspraken deed die ze deed. Dan was ik in verbinding gebleven. Het lukte me vandaag niet en door mijn reactie ontstond er juist afgescheidenheid. Zij boos, ik boos en zo zijn we uit elkaar gegaan. Niet echt 4D. 
Als jouw geliefde voortdurend niet gehoor geeft aan een wens of grens van jou (afscheiding) ga je bewust niet geïrriteerd snauwen: jij luistert ook nooit naar mij (afscheiding). Maar zeg je bewust: lieverd, ik voel mij al een tijd niet door jou in mijn wensen en grenzen gezien, kunnen we daar over praten (verbinding)?
Wat mij zeker altijd helpt om in verbinding te blijven is mezelf af te vragen of dat wat ik te zeggen heb opbouwend is of iets toevoegt. Er is nog een derde regel maar die ben ik eerlijk gezegd vergeten omdat ik vaak mijn mond al houd wanneer ik me een van de twee bovenstaande regels toepas. 
Verbinding is het toverwoord. Hoe boos je ook bent, je blijft in verbinding, hoe hard jouw oordeel ook is, je zegt jouw boodschap in zachte woorden, waardoor jij in verbinding blijft. Zo vervang je vaker en meer de afscheiding van het ego door verbinding met je hart en ziel. 
Je stopt met vechten tegen de afscheidende zaken in jou, je gedachtes, gevoelens en emoties mogen er zijn en zijn oke. Je veroordeelt jezelf er ook niet om, hebt er geen weerstand tegen. Je gaat vanuit jouw waarnemende hartbewustzijn boven de ego-afscheidingen staan. Alle afscheidingen mogen er zijn, maar jij “bent” ze niet langer … en je maakt structureel bewuste, aanwezige, verbindende en liefdevolle keuzes die leiden tot andere woorden en andere daden.
Alles mag er zijn, niets en niemand wordt afgewezen, niets en niemand wordt veroordeeld En door de keuzes van de bewuste aanwezigheid ontstaan de eenheid, de verbinding en de liefde in jou. Zelfliefde, het grote overkoepelende doel. 
Vroeger dacht ik altijd dat we moesten demonstreren om er voor de zorgen dat de aarde een betere plek zou worden. Nu weet ik dat wanneer we het ego weten te overstijgen en ons weten te verbinden de wereld zal veranderen. 
En dan:
Zal geld een ondersteunend middel zijn in de realisatie van verbindende doelen. 
Zal niet langer het (afscheidende) geld centraal staan, maar de verbinding van het collectieve menselijk welzijn.
Zijn er geen hebzuchtige bankiers meer.
Gaat de mens produceren en consumeren wat hij nodig heeft.
Zal het huidige financiële stelsel (de ego-nomie) transformeren naar een stelsel dat wél in balans is.
Ontstaan er een onderwijssysteem en een wetenschap waarin zowel de linker- als óók de rechter hersenhelft centraal staan, omdat beide hersenhelften zijn verbonden.
Gaan de zorg- en gezondheidssector volkomen veranderen, want verbinding leidt tot gezondheid en balans, waar afscheiding leidt tot ziekte en disbalans.
Zal de wapen- en oorlogsindustrie tot stilstand komen.
Zullen alle mensen kunnen werken, omdat al het benodigde werk vanuit verbinding met elkaar wordt gedaan.
Zullen er veel minder (of geen) wetten en regels meer nodig zijn.
Kunnen we volstaan met een veel kleinere overheid en een lagere belastingheffing, en wellicht is er t.z.t. geen overheid en belastingheffing meer nodig.
Kiezen voor verbinding is een goede daad, niet “goed” als waardeoordeel, maar goed in de zin van een stap in de goede richting, een stap op weg naar de wereld die wél in balans is.
Als jij bewust kiest voor verbinding, en die keuze gemotiveerd uitlegt aan jouw naasten, zullen jouw naasten ook steeds vaker kiezen voor verbinding. En hun naasten ook en zo transformeren langzaam honderden, duizenden, miljoenen en miljarden mensen. Het leven zal op alle onderdelen zeer aangenaam veranderen.
De wereld kan enkel transformeren door bewuste keuzes te maken in de praktische situaties van het dagelijkse leven, en niet door een vaag, verheven en toekomstig ideaal.
Ook jij hebt de keuze… telkens weer… want ook jij bent de weg, de waarheid en het leven.
Wat kies jij? … doorgaan in afscheiding, of ga jij leven vanuit verbinding?
Welke weg kies jij? Welke waarheid kies jij? Welk leven kies jij?
De keuze is aan jou!

dinsdag 19 december 2017

Jenneke to the rescue

Gisteren avond zo rond een uur of 7 plofte ik op de bank, ik was kapot. De pijn bij mijn hartchakra was zo intens dat ik er onpasselijk van werd. Toen mijn vriend even later belde en vroeg hoe het met me ging besloot ik om het met hem te delen. Hij reageerde liefdevol en zei dat hij er graag voor me had willen zijn. Hoe lief ook, ik weet dat ik dit alleen moet doen en vertelde hem dat. 
Ik heb het verdriet, de pijn de hele dag nieuwsgierige aandacht gegeven, het er mogen laten zijn zonder oordeel. Alleen dat al maakte dat het een uur nadat ik op de bank was geploft heel ver weg was en de pijn bij mijn hart chakra gereduceerd was tot een gevoel van een blauwe plek. Beurs nog maar niet meer pijnlijk. Dit was nieuw voor mij want normaal gesproken weet ik niet hoe snel ik mijn 'hulp troepen' in moet schakelen om een regressie sessie te plannen. Nu had ik het dus helemaal zelf gedaan. Zo rond een uur of half 10 ben ik naar bed gegaan met het voornemen wat een aflevering van een serie te gaan kijken en op tijd te gaan slapen, morgen weer een nieuwe dag. Nog even beeld bellen met mijn vriend en lekker de ogen dicht. De honden voor een keer mee naar boven, gewoon omdat ik het fijn vond hen bij me te hebben. 

Net toen ik de tv aan wilde zetten kreeg ik een messenger bericht van Jenneke. Jenneke, een van het driespan waar ik het helemaal in het begin van mijn blogs wel eens over gehad heb. Joyce, Jenneke en ik, we hebben elkaar gesteund in het tweelingzielen proces en ervaringen gedeeld. Ik spreek hen niet zo vaak meer maar als het nodig is zijn we er voor elkaar. Soms heb je niet eens door hoe je er voor de ander bent. Het berichtje ging over een blog van mij die gedeeld werd binnen een geheime groep waar zij in zat. De geheime groep is voor mensen die de shift van 3D naar 5D aan het maken zijn en mijn blog werd daarin gedeeld. Een bericht geschreven door Aart van Wijk waarin hij deelt hoe hij het ervaart. 
Ik scrolde het bericht door en kwam op een of andere manier in een andere blog terecht maar had dat op dat moment nog niet door. Ik stopte met scrollen op het stuk waarin stond dat mensen met verlatingsangst juist een verlangen hebt naar overmatig verbinden.
Dat was het! Precies die regel had ik nodig. Het raakte me wat ik las en ik bedankte Jenneke hardop. 

Ik was in de weken dat mijn vriend weer naar zijn geboortedorp was verhuisd in gedachten alleen maar bezig geweest met mijn huis verkopen, samen wonen, bij hem willen zijn. Toen hij tijdens een gesprek daarover niet reageerde zoals ik wilde en daarna nog een geintje maakte over niet trouwen merkte ik al dat ik het niet leuk vond maar toen hij me twee dagen later beeld belde kreeg hij nog net niet de volle laag. Ik zat volledig in mijn ego, wist dat maar kon het niet stoppen. Na mijn inzicht gisteren begreep ik het ineens. Bang dat het mooie wat we hebben minder wordt en onbewust dus bang dat onze relatie voorbij gaat. 

Vandaag voel ik me weer goed, opgelucht en mijn ademhaling is weer gezakt naar mijn buik. Ik ga er verder mee aan de slag en wanneer het gevoel weer opduikt zal ik er op dezelfde manier mee omgaan zodat het verder kan helen. 

Ik heb de blog er bij gepakt en deel hem nog een keer met jullie. Het gaat over liefdes relaties. 

Vandaag spreken we over relaties. Relaties, vooral liefdesrelaties, maken krachtige emoties in jullie wakker, en kunnen aanleiding geven leiden tot hevige stormen in je ziel. Ook hierin speelt jullie geschiedenis als lichtwerker een belangrijke rol. Want door de eeuwen heen, waarin je meerdere keren op aarde hebt geleefd, heb je ook in je vrouw- of man zijn geprobeerd nieuwe wegen te banen op aarde. In de afgelopen duizenden jaren, is er een strijd geweest tussen de mannelijke en de vrouwelijke energie, waarbij de vrouwelijke energie verdrukt raakte. 

Onderdrukt en verbannen. 
Verbannen uit het maatschappelijke leven en ook in het privéleven speelde de vrouw vaak een ondergeschikte rol. Er is in de collectieve vrouwelijke ziel een diepe wond geslagen door deze onderdrukking en misbruik van de vrouwelijke energie. Als je vrouw bent, draag je een deel van deze wond in je mee, ongeacht waar je geboren bent of hoe je opvoeding was. Het hoort bij het collectieve veld van de vrouwelijke energie op aarde, dat je die wond in je meedraagt, dat er twijfels in je zijn of je het gevoel, de intuïtie in jezelf helemaal mag toelaten.

Het vrouwelijke is ook diep gekwetst geraakt op het gebied van seksualiteit. Het lichaam van de vrouw is ontheiligd geraakt door verkrachting, verovering en misbruik. Dit zijn zware stukken in jullie geschiedenis, die doorspelen in jullie individuele zielsgeschiedenis. In de levens waarin je licht trachtte te verbreiden op aarde, heb je ook geprobeerd te vechten voor gelijke rechten van man en vrouw.

Als je vrouw was, en je beschikte over de intuïtieve en gevoelsmatige kwaliteiten die jullie zo eigen zijn, probeerde je vanuit die bron kennis en heling door te geven aan anderen. Je verkondigde nieuwe waarheden, je week af van wat normaal werd beschouwd. Je was ánders. Als je man was, probeerde je op te komen voor de gevoelskwaliteit in jezelf, en beantwoordde je niet aan het stereotype beeld van mannelijkheid. Veel mannelijke lichtwerkers voelden zich zodanig afwijken van het normale leven, dat zij zich daaruit terugtrokken om een solitair leven te leiden. Ze sloten zich aan bij een klooster of een spirituele orde, omdat ze voelden dat ze met hun ontwikkelde vrouwelijke energie niet goed deel konden uitmaken van een door agressieve mannelijkheid gedomineerde werkelijkheid.

Zowel in de zielen van mannen als die van vrouwen zijn diepe wonden geslagen door de geschiedenis die achter jullie ligt. Door de onderdrukking van de vrouwelijke energie, is het voor vrouwen moeilijk geworden om in hun kracht te staan. Ze zijn keer op keer ontmoedigd geraakt om dat te doen, en hebben zich afgewezen gevoeld precies om hun specifieke vrouwelijke kwaliteiten. Maar ook mannen zijn diep verwond geraakt. Voor mannen is het moeilijk geworden om contact te maken met hun gevoelskant. Tot op de dag van vandaag wordt hen geleerd dit weg te drukken. Er bestaan nog steeds veel ouderwetse ideeën over het belang van het verstand boven het gevoel. De ratio boven de intuïtie. Dat is jammer, want juist in deze tijd is er een verandering op komst. Er is een transformatie gaande waarin het mannelijke en het vrouwelijke op een nieuwe manier met elkaar in contact gaan komen. Jullie zijn de voorlopers van deze verbinding.
Jullie hebben je vanuit je ziel tot doel gesteld een meer evenwichtig samenspel van de mannelijke en de vrouwelijke energie op aarde neer te zetten. Dat doe je allereerst in jezelf, door deze twee energieën in jezelf in balans te brengen. Door de balans in jezelf te verwerkelijken, zet je een voorbeeld neer van hoe een vreugdevolle samenwerking van het mannelijke en het vrouwelijke eruit ziet. Ook nu, in dit leven, loop je voorop en ben je een pionier. Tegelijk ben je, vanuit je verleden als voorloper en dwarsligger, ook ernstig verwond geraakt en draag je zware littekens met je mee. Je hebt bijvoorbeeld als vrouw ervaren dat je trachtte op te komen voor vrouwelijke rechten, of voor je eigen gevoel van waarheid, en dat je daarom werd genegeerd, afgestraft of zelfs misbruikt. Je hebt je in meerdere levens geknakt gevoeld in je oorspronkelijke vrouwelijke kracht. Dat kan ertoe geleid hebben dat je nu een diepe angst en wantrouwen ervaart wanneer je ziel je aanspoort deze kracht weer neer te zetten en in de wereld uit te stralen. Wanneer jullie op het punt staan je vrouwelijke kwaliteiten van intuïtie, innerlijk weten, helder voelen en zien, vrijelijk uit te drukken, stuiten jullie allen op oude angsten en pijnlijke herinneringen.

Ook voor mannelijke lichtwerkers is het moeilijk zich te verbinden met de vrouwelijke kwaliteiten. Niet alleen wordt dat je als man – zeker vroeger – stelselmatig afgeleerd. Daar bovenop komt dat mannelijke lichtwerkers in het verleden ook zijn afgestraft op het uiten van hun kwaliteiten van helder zien, helder voelen, intuïtie en creativiteit vanuit de ziel. Ook kwamen zij op voor de rechten van de vrouw en werden ze hierom veroordeeld.

Wij willen jullie vragen om in jezelf eens te voelen wat deze geschiedenis van onderdrukking van de vrouwelijke energie met jou heeft gedaan, of je nu man of vrouw bent. In jullie allen leeft er een licht, een harteklop, een verlangen om te leven vanuit je diepste weten, vanuit je diepste gevoel. Toch is er tegelijk een grote angst om je echt over te geven aan je licht en het vrij in de wereld te laten stralen. 

Dit probleem wil ik toelichten door specifiek te kijken naar de dynamiek tussen mannen en vrouwen, of tussen jou en je partner.

In het omgaan met een ander mens, zeker in liefdesrelaties, is er een ritme tussen je verbinden met de ander en weer terugkomen bij jezelf. Er is een ritme van verbinden en loslaten. Als je je verbindt met de ander, stel je jezelf innerlijk open. Je bent dan kwetsbaar, je staat open en neemt de ander in je op. 

Je bent bereid te luisteren naar hoe de ander denkt en voelt over dingen, vanuit zijn of haar eigen verleden. En je bent bereid onvoorwaardelijke liefde en steun te geven aan de ander.

Dat is de ideale vorm van je verbinden. Op een gegeven moment voel je dat het nodig is om weer bij jezelf te komen. Bij elke communicatie is er een verbinding, een samensmelting van energieën, en na verloop van tijd keer je, verrijkt, uit dat contact weer terug naar jezelf. Je aura of energieveld sluit zich dan weer, en als het goed is, voel je je dan vrij om weer helemaal je eigen veld te ‘beheren’: weer helemaal bij jezelf te zijn. Als het goed is voel je dan geen spijt of pijn, maar ben je volledig bij jezelf, en geniet je na van het contact. Je wisselt de ervaring uit met jezelf. Je integreert wat er is geweest. Totdat er weer een moment komt dat je je uitgenodigd voelt je opnieuw te verbinden met de ander.

Als de afwisseling van verbinden en loslaten op zo’n vreugdevolle manier plaatsvindt, is het goed. In wezen sta je dan op een dieper niveau altijd in contact met de ander, maar toch is er het ritme van verbinden en loslaten, omdat dat nu eenmaal hoort bij het aardse zijn, bij het mens zijn: verbinden en loslaten.

In het proces van verbinden en loslaten kan echter ook veel scheef gaan; er kan veel pijn naar boven komen. Als je verliefd wordt op een ander, ontbrandt er een enorme kracht in je die je enorm doet verlangen naar verbinding met die persoon. Tegelijkertijd kan dit vuur in je hart je intens onzeker maken, omdat al je natuurlijke beschermingsmechanismes van je wegvallen; al je buffers en maskers verlies je. Verliefdheid kan heel indringend zijn en oude angst en pijn in je aanraken. Dit is spiritueel gezien het grote geschenk van verliefdheid: dat ze je aanmoedigt je open te stellen voor een ander, en daarmee ook voor alles in jou wat een evenwichtige relatie in de weg staat.

Het kan gebeuren dat als je, in verliefdheid, de verbinding aangaat met de ander, je overspoeld wordt door verlangens die deze specifieke relatie eigenlijk overstijgen. Je kunt gaan ervaren dat er in jou een klein kind schuilt, dat intens verlangt naar verlossing. Dit kind wil helemaal versmelten met en opgenomen worden in de energie van de ander. Eigenlijk projecteer je dan op je geliefde een ideaalbeeld van de ultieme vader of moeder, of zelfs God. Je hoopt in de aanwezigheid van de ander verlost te worden van jouw diepe pijn, je innerlijke twijfels, je angst dat je niet mag zijn die je bent. 

Als je de verbinding met een ander aangaat vanuit zo’n intens verlangen, is het moeilijke om tegelijk jezelf te blijven en de ander weer los te laten. Er kan zo’n sterke verbinding plaatsvinden vanuit je gewonde innerlijk kind, dat je afhankelijk wordt van de ander en de verliefdheid ontwrichtend werkt. 

Er is dan in de verbinding niet alleen een openheid vanuit het hart, maar er vormt zich vanuit de onderste chakra’s, vanuit je buik, een energetische haak, een energetisch anker dat zich vasthaakt in de energie van een ander. Deze energiehaak zegt eigenlijk: “ik heb jou nodig, ik kan niet zonder jou”. 

Het overmatig verbinden dat zo plaats vinden is een teken van verlatingsangst. Je kunt de ander niet meer loslaten, en op dat moment zet zich een neerwaartse spiraal in. Het ritme van verbinden en loslaten is verstoord.
Bij verlatingsangst is er sprake van een je overmatig willen verbinden. Het kan ook zijn dat je juist het tegenovergestelde probleem ervaart: dat je je geblokkeerd voelt in het verbinden en als het ware teveel loslaat, met andere woorden dat je je niet echt kunt verbinden met de ander. Je bent dan bang voor de enorme golf van emoties die een verliefdheid met zich mee kan brengen, en je trekt je al terug voordat het contact echt tot stand is gekomen. Hier is sprake van bindingsangst. Terwijl er in het geval van verlatingsangst een sterke emotionele afhankelijkheid heerst, is er bij bindingsangst juist sprake van een heel sterk onafhankelijkheidsgevoel, en het onvermogen om je echt over te geven aan de ander. Je ervaart dat het moeilijk is de ander echt te vertrouwen, of beter gezegd, het proces van je verbinden weer te gaan vertrouwen. Erop te vertrouwen dat het je niet opslokt en wegvaagt.

Bindingsangst kan ertoe leiden dat je opgesloten raakt in jezelf, dat je het moeilijk vindt uit te reiken naar een ander en zo in wezen heel eenzaam wordt. Eigenlijk is er wel degelijk een groot verlangen in je naar samenzijn en naar het delen van je liefde, je warmte en je wijsheid. Maar doordat je bang bent voor de storm van emoties die dat teweeg kan brengen, sluit je je op in jezelf en verarm je je leven.

Het is mogelijk dat in één persoon beide problemen tegelijk een rol spelen. Je kunt bijvoorbeeld weten dat je je gemakkelijk verliest in een relatie (verlatingsangst) en daardoor besluiten dat je je voeten liever op het droge houdt en je niet meer echt openen voor een ander (bindingsangst). Dan spelen beide angsten tegelijk een rol.

Hoe nu om te gaan met dit complex aan emoties? Hoe kun je tot een evenwichtig ritme komen in het je verbinden met en het loslaten van de ander? Heb allereerst compassie met jezelf en je eigen innerlijke wonden. Voel eens welke emoties jou het meest blokkeren. Zitten die in het je verbinden met de ander, of vooral in het loslaten van de ander. In het verbinden met de ander kom je je eigen vrouwelijke energie tegen, in het loslaten je mannelijke energie. Voel eens wat je het gemakkelijkste afgaat.
Stel je voor dat je tegenover je partner staat, en als je die niet hebt, dan kies je iemand uit die je na aan het hart ligt of waar je in het verleden een sterke band mee had. Stel je eens voor dat die persoon op jou af komt lopen, met uitgestrekte armen. Hij of zij verwelkomt jou. En kijk eens wat jouw eerste gevoel is? Kun je je armen uitstrekken en de handen van de ander aannemen, of voel je juist een terugtrekkende beweging? Voel je een oude pijn opkomen? Of voel je vreugde? Probeer zo onbevangen mogelijk te voelen wat jouw reactie is op dat gebaar van de ander.

Kijk eens wat de ander jou te geven heeft. Voel eens of dat voor jou goed voelt, of dat een energie is die jij nodig hebt. En kijk dan eens wat jij te geven hebt aan de ander, wat jij graag wilt delen met hem of haar, en voel eens of de ander dat kan ontvangen. Of hij of zij dat herkent en of je het gevoel hebt dat het aankomt.

Doe nu een belofte aan jezelf: dat jij vrij bent om te geven en te ontvangen wat jij wilt in deze relatie en in al je relaties. Ga diep naar binnen, ga met je bewustzijn naar je hart, en zak nog dieper, door je maag heen in je buik, en voel eens hoe oud je bent. Je bent een oude ziel die al veel heeft meegemaakt. Je bent man en vrouw geweest, je bent meerdere keren op aarde geweest, en je staat op het punt een cyclus van levens te voltooien. Het is nu tijd dat man en vrouw weer elkaars hand opnemen, en vriendschap sluiten, zowel in de buitenwereld als in je binnenwereld. Voel eens of daarvoor ruimte is in jou, voel eens of je stil en krachtig in jezelf kunt voelen dat je heel bent. Heel en compleet in jezelf. Alle elementen van de schepping zijn in jou aanwezig, het mannelijke zowel als het vrouwelijke. Je hebt niemand anders nodig om jou compleet te maken.

Vanuit die rijkdom in je hart kun je op een andere manier relaties aangaan. Je kunt de ander meer laten zijn wie die is, je hebt de ander niet meer nodig om jou heel te maken, en dus hoef je ook niet meer afhankelijk te zijn van de ander, en dus hoef je ook niet meer bang te zijn je helemaal te verliezen in de ander. Zowel bindingsangst als verlatingsangst hebben te maken met je niet helemaal compleet voelen in jezelf.

Voel hoe je je nu volledig verbindt met jezelf, van top tot teen. En hoe je “ja” zegt, tegen alle aspecten van jezelf. Niet alleen de mooie, lichte kanten, maar ook de donkere kanten, de angsten, de weerstanden. Jij bent groter dan de donkere kanten van jezelf, jouw bewustzijn kan ze liefdevol omarmen, en als jij er je licht overheen laat stralen, dan zullen die donkere kanten jouw leven niet meer bepalen, en je relaties niet meer verstoren. Het gaat erom dat jij er bent voor jezelf.

Als jij er bent voor jezelf, en niet meer een ander inschakelt om je pijn te verzachten, dan zullen je angsten en blokkades oplossen. Je zult verrast zijn over hoe snel dat kan gaan. Het is alleen wanneer je onbewust je eigen donkere kanten uitleeft in je relaties, dat ze grote drama’s met veel pijn en lijden veroorzaken. Zodra je bereid bent je eigen angsten en verlangens in het licht van jouw bewustzijn te laten verschijnen en er verantwoordelijkheid voor te nemen, zal je relaties bijna onmiddellijk transformeren. Jij zult je rustiger en vrediger voelen.

En ja, je zult accepteren dat je er in het leven in een bepaald opzicht alleen voorstaat. Jij bent hier ten eerste met en voor jezelf. De relatie met jezelf is de primaire relatie die er is. Al het andere komt op de tweede plaats. Als jij kunt leven met jezelf, als jij vrede kunt hebben met wie jij bent, met al je pijn en schaduwkanten, dan ligt de weg open voor liefdevolle relaties die grote verdieping en rijkdom kunnen geven aan je leven. Maar jij blijft verantwoordelijk voor jezelf. En dat hoeft geen last te zijn. 

Het kan een enorme bevrijding zijn, te weten dat jij altijd één en ondeelbaar jezelf bent. Je kunt je met alles verbinden in de wereld, en toch hoor jij altijd bij jezelf en ben jij eigenlijk je eigen meest wezenlijke geliefde. De liefdesrelatie met jezelf is de fundamentele relatie in dit leven. Al het andere is daar een afspiegeling van.
© Pamela Kribbe

website Pamela Kribbe

maandag 18 december 2017

Alles wat aandacht krijgt groeit.

Alles wat aandacht krijgt groeit, daar geloof ik in. Dat vertel ik mezelf en anderen altijd. Daar waar je focus op ligt en dus de aandacht krijgt krijgt ruimte om te groeien. Hoe iemand ergens over praat geeft veel informatie. Zo sprak ik een paar jaar geleden nog totaal anders over het feit dat ik misbruikt ben. Het was een drama, moest er ook altijd bij huilen wanneer ik er over vertelde. Een enorme boosheid richting de dader. Maar ook richting mijn vader en moeder die er maar niet over wilden praten. En niet te vergeten richting mezelf toen ik er achter kwam welke invloed het misbruik in mijn kinderjaren heeft gehad. Hoe had ik dit kunnen laten gebeuren? Waarom heb ik het niet tegen mijn ouders verteld? Waarom heb ik niet van me af gebeten? Zo sprak ik toen mijn innerlijke kind zich nog niet gehoord of begrepen voelde. Mijn innerlijke kind wat daar nog zat in de situatie van seksueel misbruik, niet wetend dat het al voorbij was, ik het al overleefd had. Een paar weken geleden nog maar eens een sessie gedaan en eindelijk was ze daar dan. Mijn zes jarige ik, enorm haar best te doen te blijven zitten waar ze zat. Al twee jaar deed ik in de opleiding vele sessies en telkens lukte het haar om zich niet te laten zien. Afleiding manoeuvres, niet in regressie kunnen blijven, die kleine ik deed er alles aan om alles te laten zoals het was ook al diende het me al lang niet meer. 
Enige weken later, een paar weken geleden, tijdens een trainingsdag familie opstellingen liet ze zich weer zien. Als een tevreden, vrolijk kind. Onze ogen spraken liefde uit naar elkaar, voor mij een teken dat het goed was. 

En toch doet mijn hartchakra op het moment zeer, mijn opslagplaats voor pijn en voel ik me 'rot'. Ik wil een aanvulling doen op de uitspraak 'alles wat aandacht krijgt groeit'. Want deze pijn en het rot gevoel verdient juist liefdevolle aandacht. Het valt niet mee om er vanuit de derde positie naar te kijken, wetend dat het niet meer is dan een herinnering aan pijn. Niet in mijn kindsdelen te blijven hangen en ook niet wetend hoe ik de pijn moet stoppen. Dus laat ik het toe, laat het er zijn. Woorden als 'het klopt niet' en 'ik verdien dit niet' komen naar boven wanneer ik contact maak met de pijn. Als volwassene weet ik dat het wel klopt, dat ik het wel verdien, mijn innerlijke kind vindt van niet. In het contact met de pijn voel ik verdriet, ook weer het innerlijke kind.  
Ik analyseer mijn gevoel, waarom is het er soms wel en vaak niet? Wat triggert het? 
Ik weet nog een heleboel niet maar een ding weet ik al wel, het wordt actief in mijn liefdesrelatie. Ik ben me bewust van mijn ego, die er alles aan doet om te pijn te vermijden. Me doet laten geloven dat ik beter kan maken dat ik weg kom, weg van de liefde. 
Gelukkig maar dat ik me daar bewust van ben, hou mezelf voor dat het niet de werkelijkheid is. Want wanneer de pijn er niet is voelt het alsof het klopt, voel ik liefde die ik nog nooit eerder voor iemand gevoeld heb. En zelfs door de pijn heen voel ik die liefde. 
Deze relatie wijst me op de nog te helen stukken en mag ik dankbaar zijn dat het aan de orde komt, maar zo voelt het nu even niet. Ondanks dat ik weet dat het beter is van niet wil ik het uit kunnen zetten, wil ik er vanaf, dat het voorbij is en niet meer terug komt. 
Die opslagplek van pijn bij mijn hartchakra is nog niet leeg, hoeveel lagen heb ik nog te gaan? 

Vanochtend heb ik met mijn zus gebeld en besprak het gevoel met haar. Ik huil en ik weet door de manier waarop ik het tegen haar vertel dat er een kindsdeel aan het woord is. Ook een oordeel, want kan het onderhand klaar zijn?! Ik voel me op dat moment ook slachtoffer, dat merk ik aan wat ik zeg, hoe ik het zeg. 

Ik ben dankbaar dat ik de kennis heb die ik heb opgedaan de afgelopen jaren. Vroeger wist ik dat niet, veel mensen weten het nog niet. Beslissingen worden genomen vanuit herinneringen aan pijn. Ik niet, ik neem geen beslissingen. Behalve de beslissing om 5 januari weer een sessie te gaan doen. In de tussentijd hoop ik stiekem dat het gevoel weer snel wegebt. 

vrijdag 27 oktober 2017

Bedankt..

De afgelopen tijd denk ik veel aan mijn vorige relatie, eigenlijk sinds ik een relatie heb met Maurice. Ik denk er met dankbaarheid aan omdat de turbulente relatie en de vier jaar daarna zoveel pijnstukken heeft geheeld dat ik nu een harmonieuze relatie kan hebben met Maurice. Dat ik kan reageren vanuit liefde wanneer er bij hem ego stukken geraakt worden en me niet laat verleiden tot reageren vanuit mijn ego simpelweg omdat het niets meer raakt uit het verleden. Van de week, al wandelend met de honden, bedacht ik me dat ik precies maar dan ook precies heb gekregen waar ik om vroeg wanneer ik affirmeerde wat voor man ik voor mezelf wenste.

Het laatste contact wat ik had met mijn tweelingziel, inmiddels weer zo'n half jaar geleden was niet prettig. Na een korte periode van goed contact in de nog opbouwende fase verbrak hij het contact weer. Het was goed zo, het zal gaan zoals het gaat.

Nu Maurice in afwachting van de sleutel van zijn nieuwe huis tijdelijk bij mij woont vraag ik me wel eens af wat de bedoeling is. Want ondanks dat we elkaar pas vier maanden kennen weten we allebei dat we met elkaar verder willen. Het samenwonen bevalt ons erg goed en ondanks de blijdschap dat de hypotheek rond is weten we dat daarmee het samenwonen weer ophoudt en we weer gaan latten. Heel even maakte het blije gevoel plaats voor verdriet gaf Maurice aan. Ja jammer en dus extra genieten van de tijd dat we wel elke dag samen zijn. Het zal gaan zoals het gaat.

Ik heb na mijn huwelijk 18 jaar geleden altijd gezegd dat ik het nut van trouwen niet in zie. Met mijn tweelingziel wilde ik het ook niet. En nu, telkens wanneer Maurice zegt 'Trouwen?' antwoord ik elke keer 'ja'. Laatst zei ik 'maar dan wel een soort van Keltisch, waarbij we elk jaar weer bewust ja tegen elkaar gaan zeggen'. En hij dan antwoord 'nee op z'n Etten-Leurs'.

Vaak wanneer we samen zijn zegt hij 'bedankt'. En ik wil hem ook bedanken.

Bedankt dat je zoveel van me houdt, ik voel hoeveel je van me houdt en dat het onvoorwaardelijk en oneindig is.
Bedankt dat ik me daardoor de mooiste vrouw van de wereld voel, dat ik goed ben zoals ik ben.
Bedankt voor jouw liefde die me doet groeien als mens.
Bedankt voor de lach die je elke dag op mijn gezicht tovert wanneer ik aan je denk als je niet bij me bent.
Bedankt voor de verbinding die we maken wanneer we de liefde bedrijven. Zo innig, zo puur en oprecht.
Bedankt voor jouw humor waarmee je me elke dag laat lachen.
Bedankt dat ik me door jou net een verliefde puber voel en me zo ook gedraag.
Bedankt dat jij bent zoals je bent, met je typische Maurice trekjes waar ik zo van houd.
Bedankt dat ik onderdeel mag zijn van jouw prachtige gezin waarin ik me helemaal thuis voel.
Bedankt voor jouw warmte en zorgzaamheid waardoor ik echt een gevoel van samen ervaar.
Bedankt voor de rust en vertrouwen wat ik in onze verbinding ervaar.
Bedankt dat ik voor het eerst van mijn leven het gevoel heb dat ik met iemand oud wil en kan worden.
Bedankt voor jouw pure ziel die ik waarneem telkens wanneer ik in je ogen kijk.

Bedankt, bedankt, bedankt voor alles en nog veel meer!

donderdag 24 augustus 2017

'Het' gevoel deel II

Maurice en ik hadden drie dagen nadat we elkaar hadden leren kennen al afgesproken dat we samen met de camper naar Spanje zouden gaan. We hadden het goed geregeld, met de camper heen en met het vliegtuig terug. Mijn zus zou met haar gezin naar Spanje vliegen en de camper overnemen, van haar vakantie genieten en weer mee terug rijden. Beter kon het niet.

Maar daarvoor moest ik toch echt nog even aan de slag met 'het gevoel'. Want stel je voor dat ik me zo rot zou voelen wanneer we op vakantie waren, nee dat wilde ik niet. Ik had vier dagen voor we vertrokken een afspraak weten te regelen met Paula Repi, een van mijn leraressen van de opleiding en gespecialiseerd in seksueel misbruik. Toen ik bij haar was leerde ik dat ze er in gespecialiseerd was door eigen ervaring. Ik gaf in het gesprek aan dat ik niet eens zo zeer meer last heb van het misbruik zelf maar van de overtuigingen die daardoor ontstaan zijn. Niemand neemt mij serieus, dan doe ik het wel alleen zijn een paar heel hardnekkige. Precies daar ging haar eind scriptie over vertelde ze. Dat is inderdaad waar de meesten mee kampen.

Eenmaal aan de slag haalde Paula binnen vijf minuten zeven innerlijke kinderen naar boven waarvan er zich nog eentje heeft weten te verstoppen. Mijn onderbewuste geeft aan dat wanneer ik die kleine van zes jaar naar buiten weet laten te komen ik de kern van mijn misbruik te pakken heb. Nu durfde ze nog niet. De andere zes hebben we geheeld, de aandacht gegeven waar ze al zo lang op hebben gewacht. Daar waar het de andere therapeuten voorheen niet lukte met mijn misbruikte innerlijke kinderen aan de slag te gaan en hen niet te laten ontsnappen gaf Paula hen het vertrouwen en leek het bijna als vanzelf te gaan. Een paar uur later reed ik moe maar voldaan naar huis.

In de dagen die volgden kneep ik hem nog steeds een beetje, stel je voor dat het niet geholpen had. En toen ik 'het gevoel' de dag voor onze vakantie weer kreeg zakte de moed me een beetje in mijn schoenen. Ik heb het tijdens mijn vakantie nog een paar keer heel lichtjes gehad maar daarna eigenlijk niet meer. Achteraf kan ik het wel verklaren. Maurice moest zich nog enigszins ' bewijzen'. Bewijzen dat hij het echt goed met me voor had, dat hij echt van me hield. Ik als volwassene wist dat al wel maar mijn innerlijke kind moest dat vertrouwen nog krijgen.

We zijn nu iets meer dan 8 weken verder en ik heb 'het gevoel' niet meer gehad. Het is bijzonder hoe makkelijk het allemaal gaat. Maurice benoemde het laatst en gaf aan dat hij zonder dat we het er al over gesproken hebben alles al van me weet, 'alsof ik je al jaren ken'.
Ik kan dat wel verklaren want ook ik voel dat zo. Sterker nog, telkens wanneer ik zijn naam uitspreek zegt iets in mij dat zijn naam niet klopt, en ook wanneer ik hem aan kijk zegt diezelfde stem dat hij er anders uitziet. Ik weet vanuit het diepst van mijn ziel dat wij al een leven geleid hebben samen. Een liefdevol en harmonieus leven. Ik heb tegen Maurice gezegd dat ik dat zo voel maar hij kan daar nog niet zoveel mee. 'Ik luister' zegt hij telkens wanneer ik met informatie vanuit mijn ziel kom. Het maakt me niet uit hoe hij het ziet want tijdens mijn manifestaties over relaties vroeg ik telkens om een soulmate, en die heb ik gekregen.

maandag 17 juli 2017

'Het' gevoel

Drie weken en een dag geleden krijg ik 's morgens een berichtje van de dating site, iemand had een bericht voor me achter gelaten. Ik lees het berichtje en beantwoord het. Hij was nog online want hij antwoordde direct en 'kletsten' we zo'n twintig minuten. In die twintig minuten bleken we veel overeenkomsten te hebben en hij vroeg me of ik wel eens dates afsprak. Ik gaf aan dat ik dat spannend vond maar misschien wel beter was want in de vele chats die ik al met mannen gevoerd had haakte ik telkens af. Vond altijd wel een smoesje om niet af te spreken of om zelfs af te zeggen wanneer er al een date gepland stond. Meteen daarna gaf ik aan dat ik de komende weken geen tijd had maar alleen die zondag in de middag tijd had. Ik schrok van mezelf en scheet meteen 7 kleuren stront en zei dat ook.

Het was opmerkelijk dat ik in de weken ervoor al met een paar mannen telefoonnummers had uitgewisseld, er veel app contact was maar er toch een weerstand zat op het afspreken met hen en dat ik nu zonder aarzeling met deze man af wilde spreken. Ik had 's morgens nog een afspraak met iemand om te gaan wandelen met de honden en vertrok op tijd weer naar huis zodat ik me nog om kon kleden en opfrissen. Gek genoeg deed ik dat allemaal niet toen ik eenmaal thuis was. Niet nodig, het was goed zoals het was. Ik was ook rustig, helemaal niet zenuwachtig. De telefoon ging, Maurice, hij kon het huis niet vinden. Toen ik al bellend met hem de voordeur open deed zag ik hem zo'n 20 meter voorbij mijn huis staan, zwaaide naar hem en hij liep naar me toe. Wat een leuke kerel!
Eenmaal bij de voordeur aangekomen kuste hij me goede dag en liep mee naar binnen. Het voelde meteen heel vertrouwd en nadat ik voor ons wat te drinken ingeschonken had ploften we neer op de bank. We praatten over niks in het bijzonder, we waren elkaar aan het aftasten. Maurice, heerlijke man met zijn hart op zijn tong, sprak vrij snel uit wat er allemaal in hem omging en ik kon het alleen maar beamen. Er was duidelijk sprake van een klik, een verbinding, we vonden elkaar daar op dat moment al meer dan leuk. Na een paar uur moest hij weg maar we spraken af elkaar snel weer te zien.

Dat was twee dagen later, ineens had ik toch tijd :)
Allebei heerlijk onder de indruk van elkaar praatten en kusten we de hele avond. Zo ook de avond erna, want hij kon niet weg blijven en ik wilde hem heel graag weer zien. En de dag erna gebeurde het, het overviel me en raakte meteen in paniek. Daar was het 'het gevoel' wat ik ook had toen ik iets met Mark kreeg. Mark met wie ik zo'n twintig jaar geleden een relatie heb gehad. Mark die blind voor me ging, met hart en ziel van me hield. De grootste schat van de wereld die alles voor me overhad. Waar geen strijd gestreden hoefde te worden om zijn liefde. Ik hoefde er niets voor te doen, het was er gewoon. Toen ik een relatie het hem had werd ik regelmatig overvallen door 'het gevoel'.
Het gevoel, een onbehagelijk gevoel ik mijn buik en bij mijn hart. Het gevoel waar ik toen niets mee kon of begreep en interpreteerde als 'niet van hem houden'. Uiteindelijk heb ik die relatie na 3,5 jaar verbroken omdat ik dat gevoel af en aan bleef houden en me vaak ook radeloos maakte. Het was duidelijk, ik hield niet genoeg van hem. En dat heb ik tot op de dag dat het gevoel terug kwam ook altijd gedacht, dat het daardoor veroorzaakt werd.

Toen wist ik nog niet wat ik nu weet en eerlijk is eerlijk, in eerste instantie had ik het ook deze keer niet meteen door. Want daar was het gevoel dus weer en ik schoot in paniek. Nu voelde ik sinds lange tijd weer iets voor iemand en dan gebeurd dit!  Meteen daarna gingen mijn gedachten naar een gesprek wat ik met een van mijn cliënten had. Een jonge vrouw van 19 jaar die me de week ervoor vertelde dat ze 'het weer aan het doen was'. Ze zat sinds kort in een relatie met een fijne jonge man en toen ze met hem in een grasveld lag te kletsen merkte ze dat ze haar gevoel voor hem volledig uitgeschakeld had. Iets wat ze blijkbaar deed wanneer ze in een relatie zat die goed was en met een man die volledig voor haar ging. Ze wilde het graag oplossen. Ik vond het knap van haar dat ze dat op die leeftijd al doorhad.

Ik deed het dus blijkbaar ook nog steeds, het uitschakelen van mijn gevoel en er een vervelend gevoel voor in de plaats zetten. In gedachten Maurice volledig afkraken en smoesjes bedenken waarom hij het niet is. Dit was dus mijn waarschuwingssysteem wat in werking werd gezet, mijn ego die me waarschuwde voor pijn. Nee sterker nog die de liefde die er duidelijk is tussen mij en Maurice volledig onderuit haalde omdat? Ja waarom eigenlijk? Waarom doe ik dat toch, waarom wordt dit mechanisme in werking gezet, met welk doel?
Ik stapte uit mijn gevoel en analyseerde de afgelopen twintig jaar en de relaties die ik heb gehad. De relaties die al voorbij waren voordat het een relatie genoemd kon worden, allemaal ingewikkeld. En de relaties die wel uitgegroeid zijn tot voor elkaar kiezen, ook ingewikkeld. Nooit van een leien dak en altijd moeten vechten voor de liefde.

Ook met mijn tweelingziel had ik een valse start. Hij nog maar amper gescheiden, ik vol in mijn verwerkingsproces van mijn seksueel misbruik. Hij wilde vooral geen relatie en hoe harder hij dat riep hoe harder ik er voor ging om hem wel zover te krijgen. Een aantal jaar geleden kreeg ik al het inzicht dat ik er juist voor ging wanneer de ander dat niet wilde. Wanneer het dan op niets uitdraaide werd ik weer bevestigd in de afwijzing die ik zelf in de wereld zette. Het welbekende 'zie je wel' gevoel. Ook voor relaties waarin ik van te voren wist dat het toch niets zou worden ging ik 100%, dan kon ik immers niet gekwetst worden.

Ik analyseerde ook het gevoel wat ik had in de relatie met Michiel. Met hem had ik de afgelopen maanden een seksuele relatie gehad. Ik kon het goed met hem vinden maar voelde verder geen liefde voor hem. Daar had ik 'het gevoel' ook niet. En dat terwijl ik een tijd geleden toch heel makkelijk had aangegeven dat ik er niets voor voelde deze relatie nog langer voort te zetten.

Maar nu was het er wel en ik moest er duidelijk iets mee. De dag nadat het gevoel opdook zag ik een van mijn beste vrienden en besprak het met hem. Hij adviseerde het met Maurice te bespreken en uit te leggen wat er in me om ging. De volgende ochtend belden Maurice en ik met elkaar en deed wat me geadviseerd werd. Maurice had het al gevoeld gaf hij aan. 'Is het een gevoel wat je krijgt wanneer iemand helemaal voor je gaat, wanneer het goed zit?' Vroeg hij toen ik hem de volgende dag zag.
Ja daar lijkt het op antwoordde ik. Hij gaf aan dat hij het gevoeld had, wat me raakte omdat hij het zo goed gevoeld had en het ook nog bij het juiste eind had.

Ik nam me voor een regressie sessie te gaan doen bij een van de leraressen van de opleiding, gespecialiseerd in misbruik. Maar omdat het gevoel niet meer terug kwam was ik in de veronderstelling dat het accepteren ervan genoeg was geweest om het te doen verdwijnen.
Maar helaas, afgelopen vrijdag dook het weer op en is licht op de achtergrond aanwezig gebleven. Ik schiet niet meer in paniek en neem waar dat het gevoel er is. Het sluimert ergens voorzichtig in mijn buik maar krijgt nog teveel aandacht. Toen ik er vanmorgen met mijn zus over sprak aan de telefoon werd het heviger. Ik nam het waar, dus als ik er over praat wordt het groter.

Ik heb mijn lerares vanmorgen een mail gestuurd en aangegeven dat ik een afspraak met haar wil. Maurice heb ik vanmorgen aan de telefoon ook verteld dat het er is. Openheid versus bestaansrecht van het gevoel. Ik weet nog niet waar het precies vandaan komt, wel weet ik dat het wakker is geworden na mijn relatie met de man met wie ik getrouwd ben geweest, een ervaring die het gebrek aan vertrouwen in mannen heeft verankerd. Ondertussen moet ik waakzaam zijn en het gevoel niet voor waar aannemen totdat ik een regressie sessie kan doen en hopelijk daar ga uitvinden waardoor het komt zodat ik weer volle bak kan genieten van al het fijns wat er tussen Maurice en mij is.

zondag 18 juni 2017

(Chronische) Ziekten en ons systeem

Gisteren reisde ik al vroeg in de ochtend naar Amsterdam voor deelname aan een symposium over systemisch werken met ziekte. Ik geloof heilig in het feit dat emoties in het lichaam blokkades op kunnen werpen wanneer deze niet de aandacht krijgen die ze verdienen en ze te accepteren.
 
Accepteren, en wat nu als je geen idee hebt welke emotie er verbonden is aan je lichamelijke ongemakken? Zo heb ik in een paar maanden tijd twee keer mijn ribben gekneusd.  Vorige week, op een lullige manier, door te bukken toen ik iets van de grond af probeerde te rapen. Een paar weken geleden kreeg ik ineens eczeem onder mijn armen en vorige week kwam het na een tijdje verdwenen te zijn ineens weer terug. Daarvoor had ik het nooit gehad. Ik weet dat het niet zomaar gebeurd maar wat mijn lichaam me probeert te vertellen, ik heb er nog geen idee van.

Je lichaam reageert op prikkels. Aangename, waar je lichaam naartoe gaat en onaangename waar je lichaam van weg gaat. Wanneer je lichaam niet kan ontsnappen aan een onaangename prikkel, bijvoorbeeld een gedachte, zal het verkrampen. En wanneer die onaangename gedachte blijft terugkeren zal je lichaam steeds meer gaan verkrampen en een chronische ziekte ontwikkelen. 

Systemisch speelt er ook heel veel, hoeveel werd me gisteren in een opstelling weer duidelijk.  Een vrouw stak haar hand op toen gevraagd werd wie er zo dapper was om het spits af te bijten. Ze had een aantal chronische aandoeningen vanaf haar 14e levensjaar en vertelde dat ze er al heel veel mee gewerkt had. De ruimte zat vol met mensen die allemaal systemisch werk deden, een genot om bij te zijn, meteen vanaf het eerste moment een fijne energie. De eerste mensen werden gevraagd voor de opstelling, het veld werd gevuld. De vrouw, haar lichaam, de verschillende aandoeningen, de dood. In tegenstelling tot wat ik gewend was mochten de representanten gaan staan waar ze wilden en bewegen wanneer ze de noodzaak voelden.  Telkens wanneer er iets bij kwam veranderde de opstelling.  Naar mate degene die de opstelling deed vragen stelde werd het verhaal duidelijker en werd de opstelling groter door het groeiende aantal deelnemers. 
Haar ouders werden ingebracht en ook haar opa. Voor de oorlog bleek deze opa wilde dieren te verschepen als olifanten, tijgers, krokodillen enz. aan koningshuizen, dierentuinen en de rijken van de aarde. Dus de dieren en hun leed werden in 1 persoon opgesteld, de kopers, het geld. En daarna de Duitsers toen bleek dat zij in de oorlog alles van de familie af hadden genomen.  Ondertussen bewoog het systeem, was er onrust. En ik had het gevoel alsof ik naar een ongeregiseerd, vrije expressie toneelstuk aan het kijken was. Er gebeurde veel, en naar mate er representanten bij kwamen zag je bij alle elementen de rust komen.  Haar geliefde werd ingebracht en zijn liefde voor haar. Het verhaal werd helderder. Er werd ook niet gesproken, niet aan de representanten gevraagd wat er door hen heen ging. Ook dat was nieuw voor mij. Toen er niets meer ingebracht werd zei degene die de opstelling leidde dat elke representant in gedachten moest nemen dat dit alles tot het verleden behoorde en ontsloeg hen uit hun rol. Dat was het, met verbazing keek ik Wanda aan met wie ik daar was. Ook dit hadden we niet eerder gezien of meegemaakt. Onder de indruk van wat we net gezien hadden bespraken we in de pauze de mogelijkheden die deze manier van opstellen ons en de cliënten in onze praktijk kunnen bieden.

Ons, want na de pauze gingen we zelf aan de slag met een kleine opstelling van 4 personen. Toen ik aan de beurt was gaf ik aan dat ik mijn eczeem op wilde stellen.  Ik koos een representant voor mijn lichaam, de aandoening en dat wat er onduidelijk is/in de weg staat. Ik ging er zelf als mezelf in staan en keek naar wat er gebeurde. De representant voor de aandoening stond zenuwachtig voor me, mijn lichaam was verkrampt en huilde en dat wat onduidelijk was draaide met haar hoofd en had duidelijk last van haar schouders.  Heel confronterend vond ik het en de tranen rolden over mijn wangen. Later gaf de laatste aan dat ze niet voor iets of iemand stond maar dat ik het alleen maar hoefde te omarmen. 
Er mocht een natuurlijke beweging gemaakt worden en mijn lichaam kwam voor me staan, oogcontact maken lukte me bijna niet. Daar waar ik eerder nog het gevoel had dat ik aanschouwer was van het geheel, drong het nu tot me door dat ook ik een beweging kon maken. Aarzelend pakte ik mijn lichaam vast en omhelsden we elkaar. De aandoening sloot van achteren aan een het omarmen kwam ook bij ons staan en legde haar hoofd op mijn schouder. Wat voelde dat goed.  Het is ook zo mooi hoe lichamelijk contact in een opstelling de normaalste zaak van de wereld is. Hoe vreemden dichtbij elkaar gaan staan, elkaar omhelzen, emoties tonen en elkaar troosten omdat het systeem dat zo doet. Helemaal zeker weet ik nog niet wat ik moet omarmen maar iets in mij zei dat het mijn lichaam is, wat ik in de opstelling ook heb gedaan. Accepteren dat mijn lijf er uitziet zoals het er uitziet.
En dat heb ik gisteren in beweging gezet.

dinsdag 13 juni 2017

Aquarius, het tijdperk van de liefde en de nieuwetijdskinderen

Ik lees net een artikel waarin er gesproken wordt over de kracht van de liefde van het aquarius tijdperk. Dit tijdperk brak aan op 21 december 2012. Bij het zien van die datum reken ik terug, zo'n beetje de tijd waarin ik ontwaakte. Vooral in het begin had ik erg veel behoefte aan het verzamelen van informatie. Niet eerder legde ik de link van het collectief ontwaken aan het wisselen van het vissen en het aquarius tijdperk.

Het vissen tijdperk, tijdperk van de technische ontwikkeling en het loskomen van de verzuiling van de kerk en staat door ontwikkeling van het ego. Van volgzaam naar individualistisch. Dat laatste heb ik tot ik het las als een nadeel gezien, me niet realiserend dat het juist een belangrijk deel van de evolutie is.
Het vissen tijdperk was vooral gericht op IK gerichte mensen, Aquarius maakt dat we ons weer gaan richten op WIJ. Liefde en verbinding.

Eerst op zichzelf gericht, zelf liefde ontwikkelend en daarna op de omgeving.
Aquarius is ook het tijdperk van de nieuwetijdskinderen. Zij leveren de grootste bijdrage aan het veranderproces. De wijsheid die zij bij zich dragen is inmens. Ik kan zo van hen genieten. Afgelopen zondag had ik nog een mooi gesprek met het zoontje van mijn huisgenoot.  Een manneke van 8 die je de hele dag de oren van je kop kletst. Zondag kwam hij van de derde verdieping naar beneden en begon weer lekker met me te babbelen.  'Geesten bestaan hè Joyce' zei hij. 'Ja zeker jongen, die bestaan' antwoordde ik. 'Niet alleen in de hemel maar ook hier hè ' vervolgde hij. 'Ja ook hier '. 'En weet je wat ik ook denk, dat als je dood gaat dat je dan weer terug komt als een nieuw mens, dat je dan opnieuw geboren wordt '. 'Inderdaad jongen, dat is ook zo'. 'Mag ik nog een biologisch snoepje' en op mijn bevestigende antwoord pakte hij een snoepje en verdween weer naar boven, Pokémon spelen op de spelcomputer.

Wat is Zelf liefde dan? Het is een eenheid creëren van lichaam en geest waarbij het belangrijk is om eerlijk naar je zelf te kijken.  Je ego te ontrafelen, blokkades op te heffen door ze te herkennen, erkennen en te herschikken.  Los te komen van de imprinten van onze vormgevers, onze ouders, leraren, sociale omgeving. Degenen die ons hebben geleerd hoe we ons moeten gedragen.  Zoals zij het weer geleerd hebben van hun vormgevers. Wisten zij veel, zo doen we het immers al generaties lang. Vaccinaties, voeding, werken tot je er bij neervalt, geld verdienen, status. We zijn het normaal gaan vinden dat we verzorgingsproducten gebruiken waar lood en aluminium in zit. Geschoren oksels worden volgespoten met deodorant waar giftige stoffen in zitten en leggen de link niet met de ziektes die daardoor ontstaan. Vaak genoeg word ik nog voor gek versleten als ik uitleg dat precies om die reden ik biologische verzorgingsproducten gebruik. 'Doe niet zo overdreven Joyce '.

Vandaag zei iemand tegen mij dat hij maar een simpel beroep heeft, hij bleek loodgieter te zijn. Niet voor niets sterven de ambachtelijke beroepen uit, met je handen werken heeft geen status. Maar wat doen we zonder deze lieden, hoe was mijn badkamer afgekomen zonder een loodgieter. Iedereen, elke schakel is even belangrijk. Zonder elkaar zijn we niets.

Terug naar de liefde, in het Westen hebben we nog een lange weg te gaan in het hervinden van de liefde, de grootste kracht die er bestaat. Liefde is een tot materie gerichte energie geworden. Als je lief bent krijg je een snoepje. Het snoepje wat vol zit met E nummers, de beloning voor liefde. Liefde is een imprint geworden van gedachten, ook daar zie je het in terug komen. Is de beloning weg, dan is de liefde over. We weten niet meer hoe het is om onvoorwaardelijk lief te hebben.  Huwelijken stranden massaal, was dat wel liefde? Laatst bedacht ik me nog dat wanneer de ziel alleen maar liefde kent, je van daaruit onvoorwaardelijk lief hebt het heel normaal is om meteen van een ander te houden. Maar nee, wat leren wij, dat je zoiets niet zomaar zegt. Hoe kun je nu van iemand houden die je amper kent? En dat dan ook nog uitspreken, nee dat doe je niet, zoiets moet immers groeien. Het ego wordt verliefd, verliefdheid is ego in mijn ogen. Dat wat je van jezelf in de ander herkent, daar word je verliefd op. Daarna zou het houden van pas komen. Bullshit! Maar zo hebben we het geleerd, zo zijn we het gewend, dus zo doen we dat.

Ik kan me niet meer vinden in het concept relaties. Ik ben erg tevreden met het leven wat ik leid doordat ik zelfliefde heb ontwikkeld, al ben ik daar nog lang niet helemaal mee vervuld. Een paar maanden geleden besloot ik me op twee dating sites in te schrijven en mijn zoektocht begon.  Ik wist wat ik niet meer wilde, maar wat dan wel. Het oude past niet meer en het nieuwe moet nog vorm krijgen. Verbinden vanuit de ziel, dat is mijn streven. In de contacten die ik heb wordt ook regelmatig mijn ego geraakt. Want ik kan het verlangen al wel hebben, vanuit mijn ziel weten hoe het hoort, maar ook ik heb de erfelijk belaste imprinten nog niet helemaal losgelaten.  Bewust laat ik het gebeuren, binnen enkele uren los ik de ego stukken op, leer ervan en voel me dichter en dichter bij mezelf komen. Ik ontwikkel steeds meer mijn manier, zie wat er op mijn pad komt en beweeg me voort en geniet van deze reis. Wetend dat het me iets moois gaat brengen.  Ik draag het uit, mijn onderzoek, en hoop dat ik daarmee anderen ook aan het denken zet, in beweging krijg. Op weg naar onvoorwaardelijke liefde.